Το καθεστώς (μας) χτύπησε…Αντισταθείτε!

Του Αγίου

Για άλλη μια φορά η διαπλοκή χτυπάει την φιλελεύθερη δημοκρατία.

Με μια συντονισμένη επιχείρηση το κράτος σε συνεργασία με τους νταβάδες επιχειρούν να φιμώσουν τους bloggers, να τρομοκρατήσουν την κοινωνία των πολιτών, που δομείται και αλληλοενημερώνεται στο πλαίσιο του διαδικτύου και να εξοβελίσουν τα blogs από τη σφαίρα της διαμόρφωσης γνώμης.

Με δύο λόγια, αυτοί που κυριαρχικά ελέγχουν το σύστημα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης στην Ελλάδα συντονίστηκαν και αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τους μηχανισμούς του κράτους και τα όργανα της πολιτείας που στην πραγματικότητα εξουσιάζουν, ώστε να περιοριστεί η διάσταση και διείσδυση των ιστολογίων στην ελληνική κοινωνία:

-Τα θέλουν έξω από το πεδίο σύνθεσης και κωδικοποίησης της πραγματικότητας.

- Επιθυμούν να τα περιορίσουν στην εξέδρα του γηπέδου, όπου διεξάγεται ο καθημερινός αγώνας του πολίτη εναντίον των εξουσιών και των παραεξουσιών, οι οποίες αυθαιρετούν και βυσσοδομούν εναντίον των ελευθεριών και της ζωής του.

- Απαιτούν να εξαφανιστεί η αχειραγώγητη δημοσιογραφία των πολιτών και να αποκλιστεί ο πολίτης από την διαμόρφωση της ειδησεογραφικής ατζέντας και από την ύλη και την διαδικασία που παράγει το ουσιαστικό κοινωνικό μήνυμα.

Οι επιδιώξεις του καθεστώτος είναι πρόδηλες, επιθυμούν να :

- διατηρήσουν την αποκλειστικότητα στην εναρμόνιση της κοινωνικής συνείδησης

- διαμορφώνουν μόνοι αυτοί τον κώδικα επικοινωνίας και την ατζέντα της επικαιρότητας

- χειραγωγούν ανενόχλητοι το πολιτικό σύστημα και τις ηγεσίες των κομμάτων

- συνδιαλλάσσονται με την κεντρική εξουσία, τα κόμματα και τα όργανα του κράτους, δίχως κανείς να αποκαλύπτει αυτή τη σχέση και το εκάστοτε διακύβευμα

- διατηρήσουν το προνόμιο της πολιτικολογίας, της σκανδαλολογίας, της δελφινολογίας και της προώθησης συγκεκριμένων αχυράνθρωπων τους στις προβεβλημένες βαθμίδες του πολιτικού προσωπικού

- προωθούν κυριαρχικά την κουλτούρα και εκείνα τα χυδαία στοιχεία πολιτισμού που εξυπηρετούν την μακροημέρευση του συστήματος τους και συμβάλουν στην αποχαύνωση της κοινωνίας και την «παραίτηση» των πολιτών από την ζώσα πραγματικότητα

- θέτουν σε ομηρία κυβερνήσεις, πολιτικούς φορείς, προσωπικότητες της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής, καθώς και επιχειρήσεις, οι οποίες κινούνται εκτός του κύκλου των διαπλεκομένων συμφερόντων τους, έτσι ώστε να εκβιάζουν αποφάσεις, νομοθετικές ή διοικητικές πράξεις, οικονομικές και πολιτικές στάσεις και συμπεριφορές, στο ευρύτερο πλαίσιο του ανταγωνισμού στην Ελλάδα

- ελέγχουν απόλυτα το οικονομικό περιεχόμενο της επικοινωνίας στη χώρα, διαμορφώνοντας ολιγοπωλιακά τις τιμές και την κατανομή των κονδυλίων προβολής στα ΜΜΕ, κατά το συμφέρον τους.

Αυτό το καθεστώς των νταβάδων και των αχυράνθρωπων τους που δημιούργησε, συντήρησε και πεισματικά προωθεί και πατρονάρει Θέμους και Μάκηδες, Τράγκες και Κακαουνάκηδες και μπόλικους άλλους καραγκιόζηδες καθώς και τους «εισαγγελείς των 8», έχει το θράσος να σπεκουλάρει πάνω στις αντινομίες και τις παιδικές ασθένειες του blogging!

Αυτό, το ευρύτερο σύστημα διαπλοκής της δημοσιογραφικής παραεξουσίας με τις θεσμοθετημένες εξουσίες, υπό το κράτος της παραλλαγής, όπου ανάλογα με την περίσταση οι θεσμοί και τα όργανα του κράτους «δημοσιογραφούν», την ίδια στιγμή που οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι, με την υποστήριξη των λογής-λογής εντύπων των αφεντικών τους, πολιτικολογούν, νομίζει ότι έχει τη νομιμοποίηση να καταγγέλλει τους αποκλεισμένους από το σύστημα, οι οποίοι επιδιώκουν να αρθρώσουν άποψη.

Πριν από λίγο καιρό σημείωνα: « Ώρες-ώρες νομίζει κανείς ότι τα κανάλια αποτελούν κομματικές δομές του πολιτικού συστήματος και τα κόμματα με τους εκπροσώπους τους, το σώμα της δημοσιογραφίας! Ακούγεται και είναι παράλογο, αλλά πέρα για πέρα αληθινό, σε μια κοινωνία που έπεσε στην παγίδα των διαπλεκομένων και έχασε τον κανόνα και το μέτρο της δημοκρατικής συμπεριφοράς.

Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από εγγυητές, ούτε, πολύ χειρότερα, από αυτόκλητους εγγυητές. Είναι ιστορικά διαπιστωμένο, ότι ως εγγυητές της δημοκρατίας εμφανίστηκαν όλοι οι δικτάτορες που γνώρισε η ανθρωπότητα τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Είναι φαιδρό κάθε βράδυ να βάζεις τον δικτάτορα στο σαλόνι σου, εν ονόματι της δημοκρατίας. Και είναι ακόμη φαιδρότερο, τον δικτάτορα αυτόν να στηρίζουν και να υποστηρίζουν κυβερνήσεις και πολιτικοί τους οποίους αναδεικνύει ο πολίτης με την ψήφο του. Μη ξεχνάτε ότι τα κανάλια είναι το μόνιμο εκβιαστικό διακύβευμα μεταξύ κυβέρνησης και νταβάδων από το 1989 μέχρι σήμερα. Λειτουργούν ημιπαράνομα με προσωρινές άδειες, απέκτησαν αμφιλεγόμενη εταιρική προσωπικότητα και μπήκαν λάθρα στο χρηματιστήριο, πολλά από αυτά, ενώ δεν καλύπτουν καμία απολύτως προϋπόθεση της συνταγματικής επιταγής για την νόμιμη αδειοδότησή τους.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι για τη δημιουργία και μακροημέρευση του σύγχρονου δικτάτορα της ελληνικής κοινωνίας, εγγυάται το καθεστώς που εμείς οι ίδιοι στηρίζουμε με την ψήφο μας. Η δημοκρατία μας, δηλαδή, εγγυάται για τον δικτάτορά μας».

Και τώρα αυτός ο «δικτάτορας» αισθανόμενος την καυτή ανάσα των bloggers στο σβέρκο του αποφάσισε να βάλει στο γύψο την κοινωνία των πολιτών που αυτο-οργανώνεται και στον τομέα της επικοινωνίας και ενημέρωσης, να βάλει, δηλαδή, χέρι στις ελευθερίες μας εν ονόματι της δικής του ασυδοσίας και χρόνιας ανομίας.

Είναι καταφανές ότι οι συνασπισμένοι νταβάδες και το κράτος (τους) αφού δεν μπόρεσαν να απαλλαγούν από την παρουσία των Νέων Μέσων και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την διείσδυση τους, τώρα επιχειρούν να τα ελέγξουν, συκοφαντώντας και διώκοντας τους μπροστάρηδες αυτού του νέου κινήματος.

Αντισταθείτε σε αυτούς που μόλυναν τον ιδιωτικό λόγο των πολιτών, σε αυτούς που παρήγαγαν τα στερεότυπα μέσω τον οποίων ξεφτίζει ο δημόσιος διάλογος και εκχυδαΐζεται η πολιτική διαδικασία, κάθε βράδυ στα παράθυρα της τηλεόρασης και από το πρωί μέχρι το βράδυ σε όλους σχεδόν τους διαύλους της Μιντιαπολίτευσης.

Μη ξεχνάτε ότι το νέο πλαίσιο στερεοτύπων που διαμορφώνει το καθεστώς, μέσω των παραδοσιακών ΜΜΕ που ελέγχει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κατάλογος καταχρηστικών προλήψεων και γενικεύσεων μέσα στις οποίες θέλουν να μας κλείσουν και να μας αιχμαλωτίσουν. Είμαστε οι εχθροί τους και θα μας συμπεριφερθούν δίχως οίκτο. Να το ξέρετε!

Η σημειολογία του σκοπιανού και τα τέρατα της πραγματικότητας

Του Αγίου

«Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς, ακριβώς όπως και το ψέμα» έγραψε ο Ελύτης.

Οι αλήθειες αντιστοιχούν σε κοινές πραγματικότητες και τα ψέματα σε διαστροφές της πραγματικότητας. Στη σημειολογία μαθαίνουμε ότι όταν οι διαστροφές της πραγματικότητας καταστούν κοινός τόπος, τότε το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα. Το ζήτημα, δηλαδή, δεν είναι η κατασκευή της αλήθειας ή του ψέματος, αλλά η δόμηση της πραγματικότητας. Δεν έχει σημασία, λοιπόν, ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψεύδεται, αλλά ποιος φτιάχνει τις πραγματικότητες.

Σημειώστε, εδώ, ότι η πραγματικότητα για να γίνει αντιληπτή, ως απόλυτη αλήθεια, θα πρέπει να δομείται μυθικά. Κάθε προσπάθεια μάλιστα απομυθοποίησης δεν αποσκοπεί στο να διαχωριστεί η αλήθεια από το ψέμα, αλλά στην συνειδητή ή ασυνείδητη πρωτοβουλία να κατασκευαστεί μια άλλη, διαφορετική πραγματικότητα.

Έχοντας αυτά υπόψη, πάμε να προσεγγίσουμε αλήθειες ή/και ψέματα που διεκδικούν το ρόλο της πραγματικότητας στο εθνικό μας ζήτημα, που απασχολεί την επικαιρότητα τούτες τις μέρες:

Η μισή καριέρα του κ. Νίμιτζ αναλώθηκε στο σκοπιανό.
Ο διπλωμάτης αυτός σπατάλησε 14 ολόκληρα χρόνια της ζωής του για να δομήσει τις νέες πραγματικότητες στο ζήτημα, αλλά φευ ακόμη κάποιοι «άφρονες» και στις δύο χώρες, που ερίζουν για το «Μακεδονία», αναζητούν τα όρια της αλήθειας και του ψέματος! Αν το ήξερε ο άνθρωπος δεν θα αναλάμβανε ποτέ βοηθός τού πρώην μεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών, Σάιρους Βανς. Η ειρωνεία είναι ότι Μάρτιο ανέλαβε, Μάρτιο μάλλον παραδίδει.

Οι πληροφορίες που έχουμε από τα Ηνωμένα Έθνη επιμένουν ότι ο κύριος Νίμιτζ, αν δεν πετύχει στην αποστολή του μέχρι το τέλος του επόμενου μήνα, θα πρέπει να ετοιμάζεται να αλλάξει αντικείμενο.

Ο λόγος που ο κ. Νίμιτζ απέτυχε να διαμορφώσει τις νέες πραγματικότητες που επεδίωκε στο ζήτημα, είναι ότι μπήκε στο «κόπο» του ψέματος και της αλήθειας των δύο πλευρών και επιχείρησε να τα συνθέσει, μέσω ενός (κοινά αποδεκτού) συμβιβασμού. Κάπως έτσι έχασε!

«Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός και να τηρώ ίσες αποστάσεις. Αναζητώ μια δίκαιη λύση», λέει ο έμπειρος διπλωμάτης Μ. Νίμιτζ, και προδίδει την αδυναμία του, αλλά και την πραγματική φύση των διαπραγματεύσεων Αθηνών-Σκοπίων.

Όμως, ο ρόλος ενός διαμεσολαβητή σε μια διεθνή διένεξη δεν είναι να εμφανίζεται «αντικειμενικός», αλλά να συμβάλει στην δημιουργία νέων αντικειμενικοτήτων, μιας άλλης πραγματικότητας, δηλαδή, εντός της οποίας θα αναζητηθεί το περίφημο consensus, η συναίνεση.

Θα μου πεις τώρα ο Νίμιτζ φταίει για την αποτυχία να επιτευχθεί ικανοποιητική λύση και για την στρέβλωση του ρόλου του;

Όχι, αγαπητοί μου, δεν λέω αυτό. Υποστηρίζω ότι η άγαρμπη, αμετροεπής και επιπόλαια τακτική που ακολούθησαν οι Αμερικανοί, όλη αυτή την περίοδο στην υπόθεση, αντί να συμβάλει στην εξομάλυνση των σχέσεων Ελλάδας-ΠΓΔΜ, οδηγεί στην δημιουργία σοβαρού προβλήματος, που σε κάθε περίπτωση θα επιβαρύνει τις σχέσεις των δύο όμορων περιοχών και χωρών για μεγάλο διάστημα ακόμη.

Οι σαχλαμάρες που ακούγονται από εδώ και από εκεί, ότι δήθεν όλες οι «πληγές» γιατρεύονται στην αγορά και ότι η οικονομική συνεργασία είναι το μοναδικό αντίδοτο για κάθε «νόσο και μαλακία» υπερεθνικών κέντρων, κρατών, εθνών και κυβερνήσεων, δεν αξίζει να σχολιαστούν σοβαρά, καθώς δεν βασίζονται σε ιστορικά ή άλλα δεδομένα, παρά μόνο σε ιδεολογικές προσεγγίσεις νεοφιλελευθέρων, οι οποίοι εννοούν να δομούν την πραγματικότητα αποκλειστικά στην αγορά. Ασφαλώς και η αγορά συμβάλει στην διαμόρφωση αντικειμενικοτήτων, σε καμία περίπτωση, όμως, δεν αντικαθιστά την κοινωνική, εθνική, ταξική ή άλλη συνείδηση του εαυτού μέσα στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα αναφοράς. Η αγορά είναι μέρος της πραγματικότητας, δεν είναι η πραγματικότητα εντός της οποίας διαμορφώνονται οι κυρίαρχες αντιλήψεις, ο πολιτισμός στο σύνολο του και οι αλήθειες.

Το ιδεολόγημα αυτό, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε και στηρίζεται η διάρθρωση της διπλωματικής επιχείρησης των Αμερικανικών κυβερνήσεων στην περιοχή, δεν έχει βάση, ακριβώς, διότι άλλες είναι οι πραγματικότητες που κυριαρχούν στις συνειδήσεις των ανθρώπων που ζουν στην περιοχή.

Η προτροπή Καραμανλή-Μπακογιάννη «ας αφήσουμε το παρελθόν και ας κοιτάξουμε το μέλλον» ακούγεται όμορφα και είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη στο ιδεολόγημα της Νέας Τάξης στα βαλκάνια και όχι μόνο, αλλά διαφεύγει της προσοχής τους ότι: α) αυτοί που προσλαμβάνουν το μήνυμα δεν ζουν στο μέλλον, αλλά στο παρόν, β) μπορεί να ατενίζουν σε κάποιον άλλο ορίζοντα, γ) υπάρχει πιθανότητα να επιθυμούν κάποιο άλλο μέλλον ή δ) να πιστεύουν ότι οι πραγματικότητες ισχύος του παρόντος διαμορφώνουν τις σχέσεις του μέλλοντος.

Το κρίσιμο στοιχείο που διαλανθάνει σε πολλές προσεγγίσεις που αναπτύσσονται για να ερμηνεύσουν την αποτυχία των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηνών-Σκοπίων με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ, επί τόσα πολλά χρόνια, είναι ότι φαίνεται να μην εστιάζουν στο ότι οι περιφερειακές διενέξεις μετά το 1990, τουλάχιστον στην Ευρώπη, δεν εξελίσσονται στο πεδίο της κρατικής ή της οικονομικής ισχύος, αλλά σε εκείνο που καθορίζει η πατρωνία των Ευρω-ατλαντικών συμφερόντων.

Όπου, όμως, το πεδίο αυτό δεν επιβάλει δραστικά νέες πραγματικότητες, επειδή θέλει να κρατήσει τα πράγματα ρευστά ή επειδή η διεθνής, δυναμική ισορροπία δεν του το επιτρέπει, ψέματα και αλήθειες γίνονται ένα κουβάρι που ταλαιπωρούν λαούς και συνειδήσεις, εξευτελίζουν ηγεσίες, και γελοιοποιούν ακόμη περισσότερο τον ταλαίπωρο και αξιοθρήνητο στις μέρες μας ΟΗΕ.

Διερευνώντας, λοιπόν, την σημειολογία του σκοπιανού, καταλήγεις να συναντάς τα τέρατα της πραγματικότητας, που δεν παραπέμπουν σε κάποιο μύθο για το μέλλον, αλλά αναμασούν και διαπραγματεύονται σκληρά τον μύθο του παρόντος.

Η μπλόφα θέλει νέα κόλπα

Του Αγίου

«Μη λύση σημαίνει μη πρόσκληση», τόνισε ο πρωθυπουργός στη βουλή, αναφερόμενος στο σκοπιανό και την πρόθεση του ΝΑΤΟ να απευθύνει πρόσκληση για ένταξη στους θεσμούς του στην ΠΓΔΜ τον Απρίλιο, ταυτόχρονα με την Αλβανία και την Κροατία.

Όλοι σχεδόν μετά απ’ αυτήν την αποσαφήνιση του κ. Καραμανλή, έσπευσαν να προεξοφλήσουν το veto της χώρας μας στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 2 – 4 Απριλίου.

Πολύ βιάστηκαν! Η εθνικά «υπερήφανη» αυτή δήλωση Καραμανλή δεν οδηγεί απαραίτητα στην άσκηση του δικαιώματος της αρνησικυρίας από τη χώρα μας για την ένταξη της γείτονος στη Βορειοατλαντική συμμαχία.

Κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως διπλωματικός ακροβατισμός με τον οποίον ο πρωθυπουργός επιχειρεί την ύστατη ώρα να ενισχύσει την διπλωματική θέση της χώρας, όχι τόσο στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων για το ζήτημα της ονομασίας, αλλά στο επίπεδο νομιμοποίησης στο εσωτερικό των Σκοπίων, μίας κάποιας στοιχειώδους υποχώρησης της ηγεσίας τους, ως προς την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας της χώρας. Δηλαδή, την αναθεώρηση του συντάγματος της ΠΓΔΜ έτσι ώστε να επιτρέπει την διατύπωση διπλής ονομασίας για τη χώρα, στο πνεύμα της πρότασης Νίμιτς, το οποίο φαίνεται να αποδέχεται η ελληνική πλευρά, αποσχώμενη της πάγιας θέσης της, που πρωτοεκφράστηκε το 1991 και επιβεβαιώθηκε διπλωματικά όλα τα επόμενα χρόνια μέχρι σήμερα.

Ο κ. Καραμανλής εντέχνως επιχείρησε να μεταβάλει στην κοινή γνώμη το διακύβευμα της όλης διένεξης Αθηνών – Σκοπίων.

Άλλοτε προδηλώνοντας και άλλοτε υποδηλώνοντας την άσκηση veto, ποτέ όμως καταδηλώνοντας με σαφήνεια τον τρόπο, τον χρόνο και την μορφή που η κυβέρνηση προτίθεται να το ασκήσει στο ΝΑΤΟ, προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την αποδοχή της διπλής ονομασίας και των προβλημάτων που αυτή συνεπάγεται στις διμερείς και διεθνείς σχέσεις της χώρας μας, καθώς και την σαφή διάθεση συμβιβασμού ως προς την μορφή της σύνθετης ονομασίας.

Συνειδητά η κυβέρνηση και τα δύο αυτά κεντρικά ζητήματα τα άφησε ανοιχτά, μεταπηδώντας σε άλλο επίπεδο και μεταστρέφοντας την πολιτική στάση και θέση σε διπλωματική πρακτική, έτσι ώστε να συσπειρώσει τους Έλληνες και κυρίως την εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας, με πυρήνα το veto.

Έτσι θα πρέπει να ερμηνευθεί και η χθεσινή παρατήρηση του πρωθυπουργού ότι: «ο πατριωτισμός είναι κτήμα όλων των Ελλήνων, δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός, δεν πρέπει να συγχέεται με το λαϊκισμό και να ταυτίζεται με τον εθνικισμό».

Μία επισήμανση που ο κ. Καραμανλής παρέλειψε να κάνει τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησής του και «εναντίον» της οποίας κινήθηκε αρκετές φορές η πολιτική ρητορεία του προεκλογικά. Οι ομογενείς μας στην Αυστραλία έχουν ιδία εμπειρία επ’ αυτού!

Αντί, λοιπόν, ο κ. Καραμανλής και η κ. Μπακογιάννη να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τις επιπτώσεις από την ενδεχόμενη άσκηση veto για τη χώρα μας και τα προβλήματα που θα προκαλούσε η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια εξ αιτίας αυτής της διπλωματικής πρωτοβουλίας, και αντί να αναπτύξουν ευθαρσώς τις νέες πραγματικότητες που θα προκύψουν από το ενδεχόμενο η διαπραγμάτευση να καταρρεύσει από την ελληνική στάση (veto) και όχι από τους σκοπιανούς, εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην αποχώρηση, πρώτα, της σκοπιανής πλευράς.

Διαπράττουν, δηλαδή, ακριβώς το ίδιο σφάλμα που χαρακτήρισε την ελληνοκυπριακή προσέγγιση την περίοδο του σχεδίου Ανάν, η οποία βάσιζε τις διπλωματικές της ενέργειες και τους πολιτικούς στόχους της στην πάγια αδιαλλαξία του αντιπάλου.

Ας προσέξουμε γιατί την «μπλόφα» αυτή την γνωρίζουν πλέον όλοι και μπορούν να την χειριστούν κατάλληλα. Είναι μεγάλο σφάλμα να νομίζεις ότι μπορείς να μπλοφάρεις όταν ο αντίπαλος γνωρίζει τα χαρτιά και την τακτική σου.

Παζάρι Oriental

Του Αγίου

Ένα παζάρι ανατολίτικου τύπου εκτυλίσσεται τούτες τις μέρες μεταξύ Αθηνών και Ουάσιγκτον με διακύβευμα όχι μόνον τη τελική ονομασία της ΠΓΔΜ, αλλά και τη σχέση μας με τη Δύση και τη θέση μας στο διεθνές περιβάλλον.

Ευρισκόμενη, πράγματι, σε δύσκολη θέση η Κυβέρνηση-Καραμανλή σε ότι αφορά την ισχύ της, ώστε να επιβάλλει μια σχετικά αποδεκτή λύση στο σκοπιανό, που θα ικανοποιούσε την ελληνική κοινή γνώμη και την εκλογική βάση της ΝΔ, πασχίζει να καλοπιάσει την Κυβέρνηση των ΗΠΑ, σε μια σειρά άλλων ζητημάτων, ώστε να αποσπάσει, έστω και τη τελευταία ώρα, μια ευνοϊκή παρέμβαση του State Department.

Έτσι, ως πρώτη φάση προσφοράς στο παζάρι ο κ. Καραμανλής ρίχνει τη στάση της χώρας μας ως προς την αναγνώριση του Κοσόβου.

Εκεί που μέχρι χθες η κα Μπακογιάννη δήλωνε ότι η Ελλάδα δεν βιάζεται να αναγνωρίσει το Κόσοβο και ότι θα είμαστε από τους τελευταίους που θα προβούμε σε μια τέτοια ενέργεια, ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής - απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Γ. Καρατζαφέρη - δήλωσε ότι, το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα λάβει η Ελλάδα την απόφαση σχετικά με το αν θα αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου, επισημαίνοντας, για όσους δεν καταλαβαίνουν, ότι: η Ελλάδα οφείλει να έχει τη δική της συμβολή στην περιοχή και πως αυτό το επιτυγχάνει και μέσω της στρατιωτικής της παρουσίας στο Κόσοβο. «Θέλουμε μια ευρωπαϊκή γειτονιά που προοδεύει», κατέληξε.

Άρα ο κ. Καραμανλής, και μέσω της Βουλής, απευθύνεται στην Αμερικανική Κυβέρνηση λέγοντας τους ότι εμείς ανήκουμε, ως γνωστόν, στη Δύση και προασπίζουμε τα συμφέροντα σας στα βαλκάνια, κάντε και σεις μια καλή κίνηση για να λυθεί συναινετικά το σκοπιανό!

Με αυτή την εξέλιξη του ανατολίτικου παζαριού «σου αναγνωρίζω Κόσοβο, βάλε και συ χέρι να κάνουν μια μικρή υποχώρηση και οι σκοπιανοί στο ζήτημα μου» η Ελλάδα αφήνει μόνες την Ισπανία, την Σλοβακία, την Κύπρο και την Ρουμανία στον Ευρωπαικό τους αγώνα να υπηρετήσουν τα εθνικά-συμφέροντα και τις αρχές τους, δηλώνοντας ότι δεν θα αναγνωρίσουν ένα ανεξάρτητο Κόσοβο.

Να λοιπόν πως συνδέεται η βαλκανική πολιτική της Κυβέρνησης, ως προς το Κόσοβο και την ΠΓΔΜ και ιδού τα κριτήρια με τα οποία διεξάγεται η διπλωματική μας επιχείρηση.

Αν σε κάποιους αρέσει το ανατολίτικο παζάρι δεν μπορούμε - και δεν θα το θέλαμε - να τους πείσουμε να αλλάξουν προτιμήσεις, όμως εδώ και 50 χρόνια η διπλωματία έχει αναπτύξει πιο σύνθετα και αποτελεσματικά μέσα που διαμορφώνουν συνθήκες για την επίλυση διαφορών και διενέξεων, δίχως να κινδυνεύουν τα εμπλεκόμενα μέρη να καταφύγουν στο κυνισμό της αγοράς και τον σχετικό εξευτελισμό που προκαλεί η διαπραγμάτευση αυτής της μορφής.

Το όλο κλίμα που σχετίζεται με τούτο το παζάρι Καραμανλή-ΗΠΑ επηρεάζει προφανώς και τη σχέση που επεδίωξε ο κ. Καραμανλής να διαμορφώσει με τον Πουτιν, ενώ παράλληλα φαίνεται να καταστρατηγούνται τα πρόσφατα ανοίγματα της ελληνικής πλευράς προς την Ρωσία.

Πριν από λίγο το πρακτορείο Interfax γνωστοποίησε ότι: ο αντιπρόσωπος της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, Ντιμίτρι Ρογκοζίν, τόνισε ότι «εάν σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθετήσει μία ενιαία θέση ή το ΝΑΤΟ υπερβεί τα όρια και το σκοπό της αποστολής του στο Κόσοβο, οι οργανισμοί αυτοί θα αγνοήσουν τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών και τότε εμείς θα πρέπει να καταφύγουμε στη χρήση βίας, δηλ. μίας στρατιωτικής δύναμης, έτσι ώστε να μας σεβαστούν».

Όπως αντιλαμβάνεστε η διένεξη μας με την ΠΓΔΜ απαιτεί στρατηγική αντιμετώπιση και όχι απλό «παζάρι», καθώς τα πράγματα για τις διεθνείς και διμερείς σχέσεις μας επηρεάζονται σοβαρά από τη στάση μας. Το κόστος της παράτασης της εκκρεμότητας της τελικής ονομασίας της ΠΓΔΜ επί 17 χρόνια, θα είναι τελικά σοβαρό για τη χώρα.

Η πολιτική κουλτούρα «άσε το και βλέπουμε» αποδεικνύεται καταστροφική για τα συμφέροντα της χώρας. Ας το καταλάβουν αυτοί που την υιοθέτησαν και την υπηρετούν και ας αποχωρήσουν εύσχημα, αλλάζοντας μυαλά στο μέλλον!

Στο κενό η καινοτομία

Κοινός στόχος των ανεπτυγμένων χωρών Δύσης-Ανατολής, αλλά και των ραγδαία αναπτυσσόμενων περιοχών της Ασίας είναι η μέριμνα για την έρευνα και την τεχνολογία, καθώς επίσης και η προώθηση της καινοτομίας σε όλα τα επίπεδα. Η πολιτική αυτή προσδίδει αυξημένη υπεραξία στην παραγωγή και τις υπηρεσίες και εκτινάσσει την παραγωγικότητα, βελτιώνοντας παράλληλα την ποιότητα του ανθρώπινου κεφαλαίου στην οικονομική διαδικασία.

Την σημασία αυτής της πολιτικής διάστασης της ανάπτυξης δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται εγκαίρως το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση, ενώ η ΝΔ αποφασίζοντας να μεταρρυθμίσει το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο καταλήγει να διασκεδάζει απλώς τις εντυπώσεις από την εξευτελιστική για τη χώρα μας αυτή καθυστέρηση.

Για να πάρουμε μια γεύση της παρούσας διάστασης του προβλήματος σε συνάρτηση με την νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης, παρουσιάζουμε τις απόψεις του Γιώργου Παπαδημητρίου όπως διατυπώνονται σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 21 Φεβρουαρίου 2008, σ. 18.

Η διαμόρφωση μιας νέας σύγχρονης πολιτικής για την έρευνα και την τεχνολογία και ο εκσυγχρονισμός του θεσμικού πλαισίου τους αποτελούν προ πολλού ώριμα αιτήματα. Η ανάπτυξη της έρευνας και της τεχνολογίας καθώς επίσης και η προώθηση της καινοτομίας πρέπει άλλωστε να είναι κεντρικός στρατηγικός στόχος με υψηλή ιεράρχηση στο κυβερνητικό πρόγραμμα κάθε σύγχρονης χώρας.

Το νομοσχέδιο για την έρευνα και την τεχνολογία που συζητά η Βουλή μαρτυρά ότι η κυβέρνηση αναλίσκεται σε μεταρρυθμιστικές ρητορείες χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα. Το νέο πολυδαίδαλο θεσμικό πλαίσιο διατηρεί το κατακερματισμένο σύστημα που ισχύει και καθιστά τη διαχείριση της έρευνας περισσότερο γραφειοκρατική και αναποτελεσματική, χωρίς να προβλέπει τη διάθεση επιπλέον πόρων.

Με δύο λόγια, δεν εκφράζει την αναγκαία πολιτική βούληση για την αναζωογόνηση της έρευνας και της τεχνολογίας που θα εξακολουθούν να παραμένουν στα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κυβέρνηση αγνοεί ότι είμαστε τελευταίοι και θα συνεχίσουμε να παραμένουμε τελευταίοι, παρά τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει στο πλαίσιο της Στρατηγικής της Λισαβόνας. Εξάλλου, η πλήρης οργάνωση του συστήματος με την έκδοση των αναγκαίων κανονιστικών πράξεων, τη συγκρότηση των οργάνων, τη στελέχωση και τον εξοπλισμό των υπηρεσιών, τη διαμόρφωση πρακτικών και τη συνάρθρωση των επιμέρους επιπέδων του δεν είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί πριν από το τέλος του 2010. Όταν λοιπόν η χώρα μας κληθεί στο τέλος του 2010 να παρουσιάσει τα επιτεύγματά της, δεν θα έχει αρχίσει ακόμη να λειτουργεί το πολύπλοκο και αναποτελεσματικό σύστημα που προτείνεται!

Εύλογα λοιπόν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς για τον χαρακτηρισμό του νομοσχεδίου τη λαϊκή έκφραση «όπου φτώχεια και γκρίνια». Φτώχεια, γιατί χωρίς θεαματική αύξηση των πόρων που διαθέτουμε για την έρευνα και την τεχνολογία δεν θα υπάρξει καμία πρόοδος, και γκρίνια, γιατί η εμπλοκή πολλών θεσμικών και διοικητικών επιπέδων θα προκαλεί μόνο τριβές και εντάσεις μεταξύ τους.

Ο Γιώργος Παπαδημητρίου είναι καθηγητής Πανεπιστημίου, βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

Παζάρι δίχως Veto

Του Αγίου

Η Κυβέρνηση δήλωσε ότι αποδέχεται, ως βάση για διαπραγμάτευση, το πλαίσιο ιδεών (δέσμη αντιλήψεων) που κατέθεσε, ως πρόταση του ΟΗΕ, ο μεσολαβητής στη διένεξη Αθηνών-Σκοπίων, ενώ παράλληλα εκφράζει την βούληση της να καταφεύγει στο veto, αν η υπόθεση δεν διευθετηθεί μέχρι την αναμενόμενη πρόσκληση της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, τον Απρίλιο.

Διαβάζοντας, όμως, προσεκτικά το κείμενο της «πρότασης», πέραν όσων διαπιστώνουν τα ελληνικά και τα σκοπιανά ΜΜΕ, περί γκρίζων σημείων, σκέψεων που θα περιπλέξουν ακόμη περισσότερο τις σχέσεις των δύο χωρών κλπ., υπάρχει κάτι που αποκαλύπτει την υποκρισία της ελληνικής πλευράς, ως προς την επίκληση του veto.

Στη παράγραφο (ΙΙΙ) αναφέρεται: «Το κάθε Μέρος θα τηρεί αυστηρά τους όρους της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995 εκτός των όσων τροποποιούνται κατωτέρω».

Αυτό, αγαπητοί μου, σημαίνει ότι αν δεν τελεσφορήσουν οι διαπραγματεύσεις μέχρι την σύγκληση του Συμβουλίου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 2 Απριλίου, η Ελλάδα απεμπολά το δικαίωμα άσκησης της αρνησικυρίας, καθώς αυτό θα αντιβαίνει στην Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, που προβλέπει τη μη παρεμπόδιση από την Ελλάδα της ένταξης της γείτονας σε διεθνείς ή υπερεθνικούς οργανισμούς με το προσωρινό όνομα FYROM.

Άρα, η κυβέρνηση ή δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς αποδέχεται ως βάση για τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης ή κοροϊδεύει τον κόσμο, ως προς το veto!

Πέραν αυτού σκανδαλισμό, στην κυριολεξία, της ελληνικής κοινής γνώμης προκαλούν οι προτάσεις στα χωρία:

(VΙΙ) «Το Πρώτο Μέρος [Ελλάδα] θα υποστηρίξει τις αιτήσεις του Δευτέρου Μέρους υπό το Επίσημο Διεθνές Όνομα για ένταξη στους κοινούς περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς, περιλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Βορειοατλαντικής Συνθήκης».

Και (VΙΙΙ) «Το Δεύτερο Μέρος [ΠΓΔΜ] θα υποδείξει στις αρμόδιες διοικητικές αρχές να επανεξετάσουν την ονομασία εθνικών αεροδρομίων και να λάβουν υπ΄ όψιν τους τις εκφρασμένες ανησυχίες του Πρώτου Μέρους».

Παρατηρούμε, δηλαδή, να θεσπίζεται εδώ μια πρωτοφανής και σκανδαλώδης «συνθήκη»:

Η Ελλάδα να δεσμεύεται για την υποστήριξη, άνευ όρων, των Σκοπίων στην επιδιωκόμενη από τη γείτονα ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ενώ η ΠΓΔΜ καλείται απλώς να «υποδείξει» στις αρχές του κράτους να μην καπηλεύονται και εκμεταλλεύονται στοιχεία που έχει αναδείξει και ενσωματώσει ο πολιτισμός της Ελλάδας αναφορικά με την Μακεδονία!

Να λοιπόν γιατί η Κυβέρνηση ήθελε να κρατήσει την πρόταση Νίμιτζ επτασφράγιστο μυστικό. Και να γιατί το Υπουργείο Εξωτερικών διαμαρτύρεται για την γνωστοποίηση του αποκαλυπτικού για τις προθέσεις της Κυβέρνησης-Καραμανλή σχεδίου.

Βέβαια, η αντίδραση για την δήθεν διαρροή του πρωτοτύπου-κειμένου ενέχει θέση και διπλωματικού θεατρινισμού, διότι οι διαμένοντες στην χώρα της «Πολιτικής Επικοινωνίας» αντιλαμβάνονται ποιών ακριβώς συμφέροντα στη κεφαλή της κυβέρνησης εξυπηρετούν τέτοιες «διαρροές».

Η ώρα της αλήθειας

Του Αγίου

Είναι μάλλον κοινός τόπος στην χώρα, ότι η ώρα του Καραμανλή, δεν συμπίπτει με την ώρα της αλήθειας, αλλά αποκλειστικά με την ώρα των εκλογών.

Αυτό άλλωστε απέδειξε με τη στάση του ο Πρωθυπουργός, επικαλούμενος υποκριτικά, αιτιάσεις, εκτός συνταγματικής τάξης, που οδήγησαν στη διάλυση της βουλής πριν από λίγους μόλις μήνες και στην προκήρυξη εκλογών.

Ο κ. Καραμανλής γνώριζε πολύ καλά το πρόβλημα που θα αντιμετώπιζε με το Σκοπιανό αυτή την περίοδο και έσπευσε να στήσει τις κάλπες, πριν από την εξάντληση της τετραετίας (τον Μάρτιο), ώστε να μην υποστεί εκλογική καθίζηση εξαιτίας των ευλόγων αντιδράσεων της κομματικής του βάσης, ως προς την ανακόλουθη και παραπλανητική συμπεριφορά του στο ζήτημα.

Την υπόθεση αυτή είχα επισημάνει προεκλογικά, με σειρά άρθρων μου, τονίζοντας την επικινδυνότητα για τα ελληνικά συμφέροντα που λάνθανε στην τακτική του κ. Καραμανλή, ο οποίος διεξάγει εξωτερική πολιτική κοιτώντας πώς θα την διασκεδάσει στο εσωτερικό και εσωτερική πολιτική παριστάνοντας τον αφελή πατριώτη που έχει να αντιμετωπίσει παντού εχθρούς. Αυτός ασφαλώς είναι ο ορισμός του λαϊκισμού, ο οποίος στις εθνικές υποθέσεις ανάγεται σε πολιτικό αμοραλισμό.

Η έγνοια του κ. Καραμανλή δεν σχετίζεται με τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει καλύτερα το σύνθετο πρόβλημα της διένεξης με την όμορο ΠΓΔΜ, αλλά αποκλειστικά με τη διατήρηση του πολιτικού κεφαλαίου του.

Για αυτό παραπλανά συστηματικά όχι μόνο τον λαό, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου, οχυρωμένος πίσω από την ξεκάθαρη θέση της αριστεράς για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των γειτόνων μας, δίχως να προσβάλλονται όμως οι Μακεδόνες-Έλληνες και να θίγονται τα συμφέροντα της χώρας, τα οποία συνδέονται με τον γεωγραφικό προσδιορισμό «Μακεδονία».

Δεν υπήρξε η αριστερά, αυτή, που διοργάνωνε ογκώδεις διαδηλώσεις εθνικιστικού περιεχομένου κραυγάζοντας «η Μακεδονία είναι Ελληνική»!

Έργο της δικής του παράταξης ήταν, με τη συμμετοχή και άλλων πολιτών που παρασύρθηκαν από πατριωτικά αισθήματα που διέγειραν ύπουλα και παραπλανητικά συμφέροντα, τα οποία προάγουν τον εθνικισμό στη χώρα σε βάρος της κοινωνικής συνείδησης. Με αυτούς πορεύτηκε ο Καραμανλής και τούτους επιχειρεί να «χειριστεί» σήμερα, καταφεύγοντας σε μεγαλύτερα ψεύδη και μετερχόμενος την μέθοδο της πολιτικής εξαπάτησης.

Ο πρωθυπουργός αποδεχόμενος ουσιαστικά την πρόταση Νίμιτζ, εγκρίνει την διπλή ονομασία και αναζητεί νομικίστικη φόρμουλα για να διασκεδάσει την τελική ονομασία των Σκοπίων, η οποία γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν θα περιλαμβάνει επιθετικό προσδιορισμό ως προς το «Μακεδονία».

Αυτά έχουν, εδώ και πολύ καιρό, ξεκαθαρίσει κατά την διαπραγμάτευση, αλλά ο κ. Καραμανλής τα αποκρύπτει, εντέχνως, από τους Έλληνες προφασιζόμενος δουλείες του διπλωματικού απορρήτου,

Γενικότερα, θα έχετε παρακολουθήσει ότι όταν ο Πρωθυπουργός ζορίζεται, εξαιτίας των αμφιλεγόμενων ενεργειών του, κρύβεται πίσω από κάποιο απόρρητο που εφευρίσκει ή εγκαθιδρύει.

Η ουσία είναι ότι η πολιτική του αυτή τον έχει εγκλωβίσει στη γωνία ( και δυστυχώς μαζί με αυτόν την χώρα) και αν λάβει κανείς υπόψη ότι μόνος του και σε διπλωματικά λανθασμένο timing ακύρωσε χρήσιμα διπλωματικά εργαλεία (τον αιφνιδιασμό του veto, ενδεχόμενο προσφυγής άμεσα στον λαό για επικύρωση της συμφωνίας κ.α), δεν του μένει τίποτε άλλο πλέον για να περισωθεί από το να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις προσφυγής σε νέες εκλογές με τον ίδιο στο ρόλο του «θύματος» και με υψωμένη τη σημαία του «ρεαλιστικού-εθνικισμού». Εδώ είμαστε…και να το θυμηθείτε!

Η πολιτική ιστορία όμως είναι αδυσώπητη: όπως εκδικείται τους σοσιαλιστές που παραβλέπουν τις αρχές (τους) ως προς την κοινωνική δικαιοσύνη και το κράτος πρόνοιας, έτσι ακριβώς ανταποδίδει και στους συντηρητικούς-πατριδοκάπηλους, που μετά τον εξευτελισμό της σεμνότητας και τον αυτοκτονικό ιδεασμό της ταπεινότητας, οδεύουν στην ισοπέδωση του κύρους του εθνικού-κράτους, Ελλάς…επικαλούμενοι κάποιο είδος ρεαλισμού βεβαίως-βεβαίως, που, όπως και στο παρελθόν, ανακάλυψαν αργά.