Δεν θέλει νόμο, θέλει τρόπο

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα. Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ' υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs, [ακολουθούν υπογραφές - σύνδεσμοι] και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Οι κίνδυνοι και οι επικίνδυνοι

Του Αγίου

Σήμα κινδύνου για το πολιτικό σύστημα είδε «ΤΟ ΒΗΜΑ» να εκπέμπεται από την τελευταία σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης της ΚΑΠΑ Research, που διενεργήθηκε για λογαριασμό του.

Ο κίνδυνος ασφαλώς, είναι ένα σχετικό μέγεθος και εκλαμβάνεται σε διαφορετική ένταση και μορφή από διαφορετικούς αποδέκτες.

Επίσης, κάτι το οποίο εκλαμβάνεται ως κίνδυνος, δηλαδή ως απειλή για κάποιον, μπορεί για κάποιον άλλον να αποτελεί ένδειξη ασφαλούς «διόρθωσης» και μήνυμα εξορθολογισμού πολιτικών σχέσεων και συμπεριφορών, έτσι ώστε να επέλθει μία νέα δυναμική ισορροπία μετά την διατάραξη που επιφέρει μια έκδηλη ή λανθάνουσα πολιτική κρίση.

Ο κίνδυνος για το πολιτικό σύστημα, έτσι όπως εκδηλώνεται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, σχετίζεται με την υποχώρηση του δικομματισμού σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που καθίσταται αμφίβολη η συνέχιση του καθεστώτος των μονοκομματικών κυβερνήσεων, όχι μόνον με την εφαρμογή του παρόντος εκλογικού συστήματος, αλλά και του οπισθοδρομικού και κατά την άποψή μου, αντισυνταγματικού εκλογικού νόμου, που επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ για τις μεθεπόμενες εκλογές.

Το σήμα κινδύνου, λοιπόν, δεν εκπέμπεται συλλήβδην από το πολιτικό σύστημα ή σε σχέση με το πολιτικό σύστημα, αλλά περιοριστικά για την δυνατότητα μακροημέρευσης του δικομματισμού.

Κινδυνεύει λοιπόν, το καθεστώς της μεταπολίτευσης. Κινδυνεύει να καταρρεύσει το σύστημα εκείνο το οποίο συνέβαλε στη διάρθρωση της σύγχρονης διαπλοκής, την οποία υπηρετεί και από την οποία εξυπηρετείται. Κινδυνεύουν οι σχέσεις εξάρτησης μεταξύ επιχειρηματικών – εκδοτικών συμφερόντων με ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού και με την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Το σήμα κινδύνου για την διαπλοκή δεν είναι όμως κάτι νέο. Το καινούργιο σ’ αυτήν την υπόθεση είναι ότι για πρώτη φορά το σήμα αυτό προέρχεται από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα με δύο βασικές κατευθύνσεις: Η πρώτη αμφισβητεί την ικανότητα διαχείρισης από μονοκομματικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ, ενώ η δεύτερη θέτει σοβαρό ζήτημα νομιμοποίησης του δικομματισμού σε επίπεδο ηθικής και φερεγγυότητας.

Πλέον, η αμφισβήτηση του δικομματισμού φαίνεται να ριζώνει για τα καλά στα μεσαία στρώματα, τα οποία υπήρξαν οι βασικοί πελάτες και αιμοδότες του. Στο βαθμό που το πελατειακό σύστημα θα διαταραχθεί και θα χάσει τις «αξίες» που το νομιμοποιούσαν ως μηχανισμό κοινωνικής δικαιοσύνης, η κατάρρευση του δικομματισμού θα είναι ραγδαία.

Ασφαλώς οι αιτίες του φαινομένου αυτού δεν θα πρέπει να αναζητηθούν αποκλειστικά στο επιφαινόμενο. Η κρίση του πολιτικού συστήματος, που συμπίπτει με την κρίση στα ΜΜΕ και την κρίση στους θεσμούς αντιπροσώπευσης σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, όπου η εμπιστοσύνη προς τα όργανα του κράτους διαρκώς υποχωρεί, έχει προφανώς βαθύτερα κοινωνικοοικονομικά αίτια.

Οι πιέσεις της παγκοσμιοποίησης προς τα μεσαία στρώματα με την παράλληλη αδυναμία άσκησης σοβαρής αναδιανομιτικής πολιτικής, εξ αιτίας των αγκυλώσεων που προκαλεί στα δημοσιονομικά το Σύμφωνο Σταθερότητας και η ανερμάτιστη οικονομική πολιτική της ΝΔ, που ήρθε να σφίξει ακόμη πιο βίαια από πριν τον βρόγχο γύρω από τους περισσότερο εξαρτημένους από την αγορά «μικρομεσαίους», οδηγούν στην απόγνωση ολοένα και περισσότερους.

Η αδυναμία των στρωμάτων αυτών να ανταποκριθούν στις κοινωνικές και οικονομικές υποχρεώσεις τους και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες που διαμορφώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, επιφέρει σε ατομικό επίπεδο μία διάθεση αποστροφής προς αυτούς που εμπιστεύθηκε την τύχη του για καλύτερες μέρες.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος είναι κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς την διακυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η αλήθεια με δύο λόγια και το σήμα κινδύνου εκπέμπεται από αυτούς που συνειδητοποιούν αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα.

Πλέον, τα περισσότερο αποκλεισμένα μέλη των μεσο-στρωμάτων της κοινωνίας αναζητούν τις άκρες του λεγόμενου μεσαίου χώρου και θα τις βρουν είτε αριστερά είτε δεξιά. Το ζήτημα για την αριστερά σήμερα είναι να μην επιτρέψει στον ακροδεξιό λαϊκισμό και στον αντιδραστικό εθνικισμό να αναδειχθούν ως οι βασικοί πόλοι της αμφισβήτησης του συστήματος.

Εξομολογητικό σημείωμα

Του Αγίου

Η ενασχόληση μου με το blogging δεν προήλθε από κάποιου είδους εσωτερική ανάγκη, ούτε από την πίστη ότι αυτή η μορφή αλληλόδρασης και διαδραστικής επικοινωνίας είναι το «μέλλον». Αν και οι δύο προηγούμενες υποθέσεις κάλλιστα μπορούν να θεωρητικοποιηθούν και βάσιμα να υιοθετηθούν ως πραγματικότητες.

Το blogging το είδα ως ακτιβισμό. Έγινα blogger επειδή είδα σε αυτό, το Νέο Μέσο, να εκφράζεται με ιδανικό τρόπο το αίτημα της Κοινωνίας των Πολιτών για αυτo-οργάνωση, συντονισμό και απεξάρτηση από την πολιτισμική, ιδεολογική και πολιτική δυναμική που αναπτύσσουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ.

Διέκρινα σε αυτά τη δυνατότητα του ατόμου να γίνει εκ νέου πυρήνας της πραγματικότητας και όχι παρατηρητής της.

Διαπίστωσα ότι μέσω του μηχανισμού, της τεχνολογίας και της φιλοσοφίας που συνδέονται άρρηκτα με το blogging γεννώνται βάσιμες ελπίδες για την ανασύνθεση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, την διαμόρφωση μιας πιο ρεαλιστικής κοινωνικής συνείδησης και την ανάδυση νέων συλλογικοτήτων.

Τα blogs ποτέ δεν τα είδα, στενά, ως παρέμβαση στο πολιτικό, οικονομικό ή κοινωνικό γίγνεσθαι, ούτε απλώς ως φορείς απελευθέρωσης του ατόμου από την καθεστωτική πλατφόρμα επικοινωνίας και ενημέρωσης.

Πίστεψα και πιστεύω ότι ανοίγουν το δρόμο για την διαμόρφωση ενός άλλου πλαισίου για την συνειδητοποίηση του Εαυτού μέσα στο κόσμο. Δεν διαμορφώνουν πολιτισμό, αλλά καθίστανται τα θερμοκήπια για την ανάπτυξη ενός άλλου πολιτισμού.

Για τα χαρακτηριστικά αυτού του νέου πολιτισμικού συστήματος δεν θα αποτολμήσω - έτσι πρόχειρα που γράφω αυτό το σημείωμα - να κάνω εκτίμηση.

Θα αποφύγω μάλιστα ακόμη και τον χαρακτηρισμό ως προς τις ιδιαίτερες ποιότητες που αποκρυσταλλώνει. Είναι πρόκληση να προβλέπεις το μέλλον, αλλά απείρως μεγαλύτερη να συμμετέχεις στην διαμόρφωση του.

Δεν έχει, λοιπόν, τόση σημασία που «πάνε» τα blogs, αξία έχει να παρεμβαίνουν στην πραγματικότητα και να μην την αναπαράγουν, απλώς.

Στο επίπεδο αυτό κρίνεται η προοδευτικότητα τους και η κοινωνική δυναμική τους, καθώς η επικοινωνιακή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Με αυτές τις σκέψεις, ο ρόλος του ακτιβιστή περιορίζεται.

Τώρα πια και στην Ελλάδα τα Blogs περνούν σιγά-σιγά, με «οδύνες τοκετού», σε μια άλλη φάση: αναζητούν τον σεβασμό της ύπαρξης τους στο παγκόσμιο χωριό, της ελεύθερης λειτουργίας τους και κατοχύρωση του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό τους. Στον αγώνα αυτόν που θα είναι μακρύς, με ενδεχόμενες αντιφάσεις και βέβαιες συγκρούσεις με τα κατεστημένα συμφέροντα και τις εξουσίες που τα εκπροσωπούν, θα είμαι παρών.

Όχι όμως με την μορφή του «ακτιβισμού» που επέλεξα μέχρι σήμερα, αλλά πιο «χαλαρά» και με μικρότερη συμμετοχή στο διάλογο και την τρέχουσα ύλη της επικαιρότητας. Ο ακτιβισμός είναι ωραίο πράγμα, αρκεί να μην σου γίνει συνήθεια.

Υπάρχουν και άλλα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που θα μπορούσαν να ενδυναμώσουν ή να προάγουν την συνείδηση στο πλαίσιο μιας ακηδεμόνευτης Κοινωνίας των Πολιτών που μας …καλούν.

Στα blogs τα γεγονότα!

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση, οφείλω να ομολογήσω, παρατηρώ ότι οι ηλεκτρονικές σελίδες μεγάλων εφημερίδων αρχίζουν από σήμερα να αναφέρονται σε πληροφορίες, εκτιμήσεις, συμπεράσματα και προσεγγίσεις, ως προς την «πραγματικότητα του veto», την νέα φόρμουλα για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων Αθηνών-Σκοπίων και την σύνδεση «κυπριακού»-«σκοπιανού» με την δυναμική που διαμορφώνει στις διεθνείς σχέσεις ο τρόπος ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου.

Πλέον η ανάλυση του «περιθωρίου» βρίσκει θέση στα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Τα ανυπόληπτα blogs, με την ανωνυμία και την ψευδωνυμία που τα διακρίνει, δείχνουν τον δρόμο της σωστής πληροφόρησης, δίχως να πελαγοδρομούν και να μετεωρίζονται ανάλογα με τους πολιτικούς και διαπλεκόμενους «ανέμους» που πνέουν στα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Ξέρετε που οφείλεται αυτή η επιτυχία;

Θα το πω ωμά:

Όχι οπωσδήποτε στην διάνυα και την «αποκλειστική» πληροφόρηση ή την μέθεξη του blogger με το αντικείμενο που ασχολείται, αλλά μάλλον στην δυνατότητα άσκησης απροκατάληπτης και ανεπηρέαστης από διαπλεκόμενα ή/και άλλα συμφέροντα κριτικής.

Δεν μπορεί να προσεγγίζεις την πολιτική, κοινωνική ή οικονομική πραγματικότητα με (σχετική) ακρίβεια και συνέχεια, αν δεν είσαι ελεύθερος και ανεξάρτητος από συμφέροντα και δόγματα.

Οι συνεχείς επιτυχίες μας στην διαπίστωση και ορθή ανάλυση των συμβάντων, των σύγχρονων φαινομένων και γενικότερα των θεμάτων που αναδύονται στην επικαιρότητα, έχει μια και μοναδική αιτία: την απροκατάληπτη και αδέσμευτη άσκηση κριτικής, η οποία έχει μάλλον εξαφανιστεί, σε μεγάλο βαθμό, από τα ΜΜΕ που εξειδικεύονται στην ειδησεογραφία και ανταγωνίζονται για την διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Ας μην έχουμε αυταπάτες σήμερα ολοένα και περισσότερο τα blogs είναι αυτά που λαμβάνουν την πρώτη ύλη των συμβάντων και φτιάχνουν γεγονότα.

Τα μαζικά Μέσα περιορίζονται στον πολιτικό ρόλο που ανέλαβαν (υιοθέτησαν, επέλεξαν).

Εμείς θα φτιάχνουμε περισσότερα γεγονότα στο μέλλον και τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα επιχειρούν με μεγαλύτερη ένταση να ελέγξουν τα γεγονότα αυτά, σημασιοδοτώντας πολιτικά την πραγματικότητα κατά το διαπλεκόμενο συμφέρον τους.

Ο ΑΓΙΟΣ

Είδες τα blogs!

Καμιά φορά τα blogs μπορεί να προσφέρουν και…την πλέον έγκυρη ενημέρωση!

Σε τούτο εδώ το Ιστολόγιο την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου γράψαμε:

«Είμαστε, λοιπόν, σε θέση να σας ενημερώσουμε ότι ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ, Αθηνών – Σκοπίων για την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ, Μ. Nίμιτζ, έχει καταλήξει σε μια νέα φόρμουλα για την συνέχιση των συνομιλιών, ενόψει του διαφαινόμενου αρχικού αδιεξόδου στην προσέγγιση των δύο χωρών στο ζήτημα…» και δώσαμε το περίγραμμα αυτής της Νέας Φόρμουλας για την επίλυση της διένεξης Ελλάδας-ΠΓΔΜ.

Σήμερα το βράδυ, μετά την διαπίστωση της αδυναμίας σύγκλυσης των θέσεων των δύο χωρών ως προς την τελική ονομασία της γείτονος, ο Μάθιου Νίμτζ απηύθυνε έκκληση «στις ΗΠΑ και άλλες ενδιαφερόμενες πλευρές» να συνδράμουν στην διαδικασία εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης, καθώς όπως επισήμανε, «σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρξει πρόβλημα στην περιοχή».

Στη συνέχεια ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ, ήταν μάλλον σαφής για το πού πάει η υπόθεση: «Είμαι μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών, δεν έχω καμία δύναμη εδώ (γι' αυτό το θέμα), αλλά νομίζω ότι και στις δύο χώρες αναγνωρίζεται ότι θα υπάρξουν τεράστια οφέλη από την επίτευξη κάποιου τύπου λύσης».

Τώρα πλέον έρχονται να επιβεβαιωθούν απολύτως οι πληροφορίες που μεταφέραμε την Τετάρτη, εδώ, για τη Νέα Φόρμουλα η οποία είναι ήδη έτοιμη, ώστε να συνεχιστούν οι διαβουλεύσεις, να προχωρήσει η διαδικασία ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ (δίχως να της απευθυνθεί τυπική πρόσκληση) και να διατηρήσει η Αθήνα την δυνατότητα να εμποδίσει την ένταξη της γείτονος στους θεσμούς της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, αν τελικά δεν ικανοποιηθεί, μέσω της διαδικασίας κύρωσης της Συνθήκης Προσχώρησης.

Η νέα αυτή προσέγγιση και μεθοδολογία του ζητήματος θα ξεκινήσει με την αναβάθμιση των συνομιλιών, υπό την αιγίδα του Γ.Γ των Ηνωμένων Εθνών, που πλέον αναμένεται να ανακοινώσει την πρωτοβουλία του μετά από συνεννόηση με τις δύο εμπλεκόμενες κυβερνήσεις, την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον Χαβιέζ Σολάνα.

Ο ΑΓΙΟΣ

Pragmatic and Realistic Economics

A responsible and effective economics is one that sees economic behavior in its wider contexts, and that encourages philosophical challenge and debate. Most immediately, the field of economic analysis must be expanded to encompass the following:

1. A broader conception of human behavior. The definition of economic man as an autonomous rational optimizer is too narrow and does not allow for the roles of other determinants such as instinct, habit formation and gender, class and other social factors in shaping the economic psychology of social agents.

2. Recognition of culture. Economic activities, like all social phenomena, are necessarily embedded in culture, which includes all kinds of social, political and moral value-systems and institutions. These profoundly shape and guide human behavior by imposing obligations, enabling and disabling particular choices, and creating social or communal identities, all of which may impact on economic behavior.

3. Consideration of history. Economic reality is dynamic rather than static - and as economists we must investigate how and why things change over time and space. Realistic economic inquiry should focus on process rather than simply on ends.

4. A new theory of knowledge. The positive-vs.-normative dichotomy which has traditionally been used in the social sciences is problematic. The fact-value distinction can be transcended by the recognition that the investigator’s values are inescapably involved in scientific inquiry and in making scientific statements, whether consciously or not. This acknowledgement enables a more sophisticated assessment of knowledge claims.

5. Empirical grounding. More effort must be made to substantiate theoretical claims with empirical evidence. The tendency to privilege theoretical tenets in the teaching of economics without reference to empirical observation cultivates doubt about the realism of such explanations.

6. Expanded methods. Procedures such as participant observation, case studies and discourse analysis should be recognized as legitimate means of acquiring and analyzing data alongside econometrics and formal modeling. Observation of phenomena from different vantage points using various data-gathering techniques may offer new insights into phenomena and enhance our understanding of them.

7. Interdisciplinary dialogue. Economists should be aware of diverse schools of thought within economics, and should be aware of developments in other disciplines, particularly the social sciences.

Although strong in developing analytic thinking skills, the professional training of economists has tended to discourage economists from even debating - let alone accepting - the validity of these wider dimensions. Unlike other social sciences and humanities, there is little space for philosophical and methodological debate in the contemporary profession. Critically-minded students of economics seem to face an unhappy choice between abandoning their speculative interests in order to make professional progress, or abandoning economics altogether for disciplines more hospitable to reflection and innovation.

Ours is a world of global economic change, of inequality between and within societies, of threats to environmental integrity, of new concepts of property and entitlement, of evolving international legal frameworks and of risks of instability in international finance. In such a world we need an economics that is open-minded, analytically effective and morally responsible. It is only by engaging in sustained critical reflection, revising and expanding our sense of what we do and what we believe as economists that such an economics can emerge.

An invitation for reconsideration

Προστριβές και Διενέξεις στα Blogs

Του Αγίου

Η κουβέντα έχει ανάψει για τα καλά μεταξύ των bloggers για τη φύση, την λειτουργία τη διάσταση, τον ρόλο και τη μορφή παρουσίασης της ταυτότητας του καθενός, σε αυτό το νέο μέσο διαδραστικής επικοινωνίας.

Πολλά από αυτά που συζητούνται έχουν ξανασυζητηθεί και ίσως συζητηθούν εκ νέου στο μέλλον.

Το Μέσο αυτό, άλλωστε, δίνει την ευκαιρία, όσο κανένα άλλο, για την αχειραγώγητη και αχαλίνωτη διαπροσωπική σύγκρουση, στο βαθμό που σέβεται την προσωπικότητα ενός έκαστου και δεν παρεμβαίνει κανείς για να ρυθμίσει τις παραμέτρους του διαλόγου.

To περιεχόμενο και η μορφή των συγκρούσεων, μεταξύ των bloggers, δεν διαφέρουν σε τίποτε από αυτές που παρατηρούνται σε άλλους διαύλους επικοινωνίας και αλληλόδρασης. Στα ιστολόγια δεν εμφανίζεται ένας άλλος πολιτισμός από αυτόν που χαρακτηρίζει τα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας, απλώς εδώ ο φορέας του πολιτισμού έχει τη δυνατότητα να τσεκάρει καλύτερα
(αμεσότερα) τη δυναμική των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του «δικού του» πολιτισμικού συστήματος σε σχέση με αυτά των υπολοίπων και αυτό είναι, αφάνταστα, ενισχυτικό στοιχείο εξέλιξης. Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι η συμμετοχή, όχι απλά με την εκφορά γνώμης, αλλά, μάλλον, μέσω της ζύμωσης που προκαλείται στο πεδίο του ελεύθερου σχολιασμού.

Εκεί, δεν είναι τα στοιχεία του διαλόγου και της δια-νόησης που συνθέτουν την πραγματικότητα, αλλά το επίπεδο και η μορφή που λαμβάνουν προστριβές και διενέξεις μεταξύ των bloggers.
Στην μεν προστριβή το διακύβευμα είναι ο ίδιος ο Εαυτός, στην δε διένεξη κυριαρχεί το συμφέρον – συγκαλυμμένο ή απροκάλυπτο, συνειδητό ή ασυνείδητο, ιδεολογικοποιημένο ή όχι.

Αυτό, δηλαδή, που παράγει «ουσία» στα blogs και τα καθιστά δυναμικούς φορείς διαδραστικής επικοινωνίας και πολιτισμού είναι η δυνατότητα αυτόνομης διαχείρισης της ατομικότητας, εντός ενός
(δημόσιου) πεδίου προστριβών και διενέξεων.

Η ανωνυμία ενισχύει αυτό το επίπεδο και του προσδίδει μια διαφορετική διάσταση, έξω από κοινωνικές συμβάσεις και αναφερόμενες ταυτότητες.

Το κρίσιμο δεν είναι αν κάποιος γράφει με το όνομα του, το nickname του ή τελείως ανώνυμα, αλλά αν αποδέχεται ή όχι μια βασική αρχή της ανωνυμίας: όλοι είμαστε ισότιμοι στη διαδικτυακή συναναστροφή και δεν παίζει κανένα ρόλο το όνομα που φέρει και δομεί ο κάθε blogger στη κοινωνία.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο δεν αποσκοπεί στην κατάργηση της κοινωνικής ταυτότητας, το αντίθετο. Με την απελευθέρωση της προστριβής και της σύγκρουσης, έξω από τα δεσμευτικά πλαίσια που θέτει η κοινωνική, επαγγελματική, πολιτική, δογματική ή άλλη ένταξη, καθίσταται λιγότερο αυθαίρετος ο κοινωνικός αυτοπροσδιορισμός και ενισχύεται η λεγόμενη κοινωνική συνείδηση. Διαμορφώνεται, δηλαδή, το πρόπλασμα για μια άλλη τάξη πραγμάτων και κοινωνικών οντοτήτων.

Η προσβολή, για παράδειγμα, μεταξύ «ανωνύμων» έχει διαφορετική διάσταση από την αντίστοιχη μεταξύ «επωνύμων», αν και στις δύο περιπτώσεις ο μηχανισμός εσωτερίκευσης της είναι ο ίδιος.

Σε ένα περιβάλλον "επωνυμίας" οι προστριβές εύκολα μεταλλάσσονται ( ή υποκρύπτουν) σε συγκρούσεις και το αντίστροφο, ενώ στο πεδίο της ανωνυμίας είναι μάλλον ευκολότερο να τις διακρίνεις. Αρκεί ο «ανώνυμος ή επώνυμος» να σέβεται το πεδίο της ανωνυμίας που του προσφέρεται για αλληλόδραση και να μην το χρησιμοποιεί κυριαρχικά.

Αλλά ακόμα και αν δεν το σέβεται, το πεδίο αυτό μπορεί να αναπτύξει τέτοια δυναμική, ώστε μεσοπρόθεσμα να ακυρώσει κάθε προσπάθεια κυριαρχίας που εκδηλώνεται από εκείνους που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την θέση τους στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας για να επιβάλουν τον πολιτισμό, την ιδεολογία, το δόγμα, το ατομικό τους συμφέρον και τον εαυτό τους.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι η μορφή που επιλέγει ένας blogger να συμμετέχει στην «διαδραστική-διαδικτυακή διαδικασία», αλλά πώς εννοεί την διαδικτυακή διεργασία της επικοινωνίας. Μα θα μου πεις η μορφή της συμμετοχής δεν καθορίζει και το πλαίσιο της διεργασίας; Εξαρτάται! Εάν το πλαίσιο είναι γνήσια ανώνυμο και όχι απλώς «κρυπτό», τότε η προσπάθεια κυριαρχίας της επωνυμίας σε βάρος της έκφρασης γνώμης και πεποίθησης, έξω από την καθεστωτικά κατασκευασμένη κλίμακα κύρους, δεν έχει έδαφος για να ευδοκιμήσει. Σε διαφορετική περίπτωση το δίλλημα «ανώνυμα ή επώνυμα», δεν έχει νόημα.