Η κόκκινη γραμμή

Του Αγίου

Πατώντας πάνω στην κόκκινη γραμμή που, όπως δηλώνει, χάραξε η κυβέρνηση και ακολουθεί η αντιπολίτευση, πήγε η κα Ντ. Μπακογιάννη στις Βρυξέλλες για το άτυπο συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ. Η ελληνική θέση εμφανίζεται σαφής και σταθερή: ένα όνομα για την ΠΓΔΜ για χρήση σε όλες τις περιπτώσεις και γεωγραφικός προσδιορισμός ως προς το «Μακεδονία» για την νέα ονομασία της χώρας. Η θέση αυτή, όπως επανειλημμένα δήλωσε ο πρωθυπουργός, είναι η ύστατη υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με την γείτονα. Άρα, το περιθώριο των διπλωματικών ελιγμών για την ελληνική πλευρά, αφορά στον ορισμό του «χρήση έναντι όλων» και ασφαλώς στη μορφή του γεωγραφικού προσδιορισμού στο «Μακεδονία».

Για την αποδοχή αυτής της θέσης τα Σκόπια δεν έχουν απλώς να διανύσουν το μισό δρόμο της γέφυρας που διαπραγματευτικά τους χωρίζει από την ελληνική γραμμή, αλλά, ουσιαστικά, τους ζητάμε να διαπραγματευτούν πάνω σε άλλη γέφυρα.

Ζητάμε να αλλάξει η συνταγματική ονομασία της χώρας αυτής και να τροποποιηθεί το θεμελιώδες άρθρο του συντάγματός τους, για την σύνταξη του οποίου αναλώθηκαν πολλές προσπάθειες ώστε να τα βρουν Σλαβόφωνοι και Αλβανόφωνοι, που βρέθηκαν αντιμέτωποι, μέχρι να καταλήξουν στη συμφωνία της Oχρίδας.

Πώς, όμως, θα πάμε σε άλλη μεγάλη γέφυρα τη στιγμή που δεν καταφέραμε να αξιοποιήσουμε ούτε εκείνο το μικρό γεφυράκι που απαιτείτο να διανύσουμε το 1992, όταν ο ευρωπαίος μεσολαβητής Πινέιρο μας πρόσφερε στο πιάτο το «Νόβα Μακεντόνια» και εμείς το αρνηθήκαμε μαζί με το ρόλο του νονού και κηδεμόνα του νεοσύστατου τότε κράτους;

Ποιος, αλήθεια, μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι η χώρα που δεν μπόρεσε να διασφαλίσει τα συμφέροντα της σε μια θετική ( πιο θετική δεν γινότανε) συγκυρία, κατά την οποία ήταν η μόνη χώρα των Βαλκανίων μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του ΝΑΤΟ και είχε να κάνει με την μεσολάβηση των Ευρωπαίων και όχι των Αμερικανών στην υπόθεση, θα το πετύχει σήμερα;

Μα «γίναμε σοφότεροι» από τότε, λέει η κα Μπακογιάννη, δίχως να λαμβάνει υπόψη ότι και οι άλλοι, από την άλλη πλευρά, μπορεί να έχουν γίνει σοφότεροι και ισχυρότεροι και αγαπητότεροι στο πλαίσιο ενός πελατειακού συστήματος της Δ. Βαλκανικής, όπου μετά τον τελευταίο Νατοϊκό πόλεμο, τα αμερικανικά συμφέροντα υπερίσχυσαν και ανέλαβαν κυρίαρχο ρόλο μέσω του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ, εξοβελίζοντας από το διπλωματικό προσκήνιο τους Ευρωπαίους.

Το πρώτο ματς, κατά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το κέρδισαν οι Ευρωπαίοι και τότε η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία να υπαγορεύσει όρους κατά το συμφέρον της.

Το δεύτερο ματς, μετά την διάλυση, το κέρδισαν οι Αμερικανοί, οι οποίοι δεν έχουν κανένα λόγο να εξυπηρετήσουν τα ελληνικά συμφέροντα. Το αντίθετο, πολύ θα τους βόλευε να μειώσουν πολιτικά και διπλωματικά την Ελλάδα για να περιορίσει τις φιλοδοξίες να παίξει ρόλο σε αυριανές ρυθμίσεις στην περιοχή πού βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα της.

Το πλαίσιο μεσολάβησης του ΟΗΕ έφερε την Ελλάδα σε ισοδύναμη βάση με την ΠΓΔΜ – σε πείσμα της κυβερνητικής ρητορείας περί ισχυρής Ελλάδας.

Το νέο πλαίσιο με την νέα φόρμουλα επιδιαιτησίας που διαμορφώνεται αυτές τις μέρες θα την φέρει σε ακόμη δυσκολότερη θέση. Αύριο, θα έχει να επιλέξει μεταξύ ενός «ναι» και ενός «όχι» και τέτοιου είδους διλλήματα δεν ταιριάζουν στους ισχυρούς.

Όσο για το άτυπο συμβούλιο στις Βρυξέλλες, μην περιμένετε κάποιο αποτέλεσμα, καθώς το ζήτημα είναι βέβαιο ότι θα παραπεμφθεί στη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου.

Η κόκκινη γραμμή, όμως, που χάραξε σε αυτή την γέφυρα η κυβέρνηση, δεν σημαίνει ότι θα συμπίπτει με την κόκκινη γραμμή της άλλης γέφυρας που χτίζεται από δω και μπρος, όπως δεν συνέπεσε με την προηγούμενη κόκκινη γραμμή του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών.

Γενικά, οι κόκκινες γραμμές είναι καλό να μην χαράσσονται στη διπλωματία, αλλά αποκλειστικά στην πολιτική. Για να γίνει, όμως, αυτό πρέπει ευθαρσώς να καθοριστεί ο πολιτικός στόχος και να γνωστοποιηθεί ευρύτατα στο λαό που τον αφορά.

Η κυβέρνηση επέλεξε πρώτα να λύσει διπλωματικά τον «γόρδιο δεσμό» της ονομασίας της γείτονος και μετά να εξηγήσει τους πολιτικούς στόχους.

Γιατί άραγε;

Μήπως επειδή δεν έχει αποσαφηνίσει τους στόχους ούτε η ίδια, ή μήπως επειδή επιθυμεί, ανάλογα με την διπλωματική εξέλιξη, να αναφερθεί και στο βαθμό πολιτικής ικανοποίησης των επιδιώξεων;

«Πιάστε τον Γιώργο!»

Δυο νέα στοιχεία έρχονται να προστεθούν στην διελκυστίνδα του «σκοπιανού» τούτες τις ώρες.

Ο κ. Νίμιτζ αποφάσισε να πάει επειγόντως στα Σκόπια και να συναντηθεί με την πολιτική ηγεσία της χώρας - σε σύσκεψη, μάλιστα – καθώς έλαβε το μήνυμα από τον διαπραγματευτή της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ ότι θα μπορούσαν να υποχωρήσουν ως προς την διπλή ονομασία, εάν βρεθεί κοινός τόπος με την Ελλάδα για το τελικό όνομα.

Είναι μια διπλωματική κίνηση της τελευταίας στιγμής πριν από τη σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ, ώστε να αποφορτιστεί το κλίμα και να υπάρξουν σαφείς προϋποθέσεις συνέχισης των συνομιλιών.

Η κίνηση αυτή, η οποία φέρεται να πραγματοποιείται από την πλευρά των Σκοπίων, ως υπαναχώρηση, μάλιστα, από τις θέσεις που υποστήριξαν στη Νέα Υόρκη, δεν είναι άσχετη με την αμερικανική παρέμβαση στο ζήτημα και τη συνάντηση του πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντανιέλ Σπέκχαρντ με την κα Ντόρα Μπακογιάννη.

Στη συνάντηση αυτή η Ελληνίδα ΥΠΕΞ φαίνεται ότι τα είπε «χοντρά» στον Αμερικανό πρεσβευτή: «το ζήτημα αυτό έριξε τον πατέρα μου, δεν θα ρίξει και εμάς» φέρεται να του είπε. Και εξήγησε ότι όσο η αντιπολίτευση και ιδιαίτερα ο κ. Παπανδρέου κρατούν αυτή τη στάση, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν μπορεί να διολισθήσει, πλέον, στο ελάχιστο.

Μετά από αυτά γίνεται μια διπλή προσπάθεια από το State Department: από τη μια να υπάρξει νέα βάση διαλόγου για το ζήτημα και από την άλλη να «πιαστεί» ο Γιώργος, έτσι ώστε να μην αποτελέσει το «σκοπιανό» ζήτημα εσωτερικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα.

Ο ΑΓΙΟΣ

Στην Ισπανία ο ευρωπαίος ηγέτης

Εδώ και κάμποσα χρόνια όλοι μουρμουρίζουμε ότι η Ευρώπη πάσχει από έλλειψη ηγεσίας και ότι χάθηκαν οι μεγάλες προσωπικότητες από τον ευρωπαϊκό ορίζοντα.

Και τα δύο δεν είναι ψέματα. Το σύστημα δεν παράγει πολιτικούς ηγέτες.
Δεν τους θέλει, τους φοβάται.

Μεγάλος ηγέτης σημαίνει, καταρχήν, πολιτικός που θα συγκρουστεί με πακτωμένα συμφέροντα και καθεστωτικές συμπεριφορές.

Είναι αυτός που θα υποχωρήσει στα μικρά και θα επιμείνει στα ουσιώδη και σημαντικά με εντιμότητα προς το λαό και με προσήλωση στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής.

Μόλις τώρα (σας) έδωσα το πολιτικό προφίλ του πρωθυπουργού της Ισπανίας Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, ο οποίος είναι το φαβορί στην αναμέτρηση της Κυριακής , 9 Μαρτίου, εναντίον του διεκδικητή της νέας κυβέρνησης, συντηρητικού αντιπάλου του, Μαριάνο Ραχόι.

Τον Θαπατέρο τον παρακολουθώ από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας του με μεγάλη προσοχή. Κανείς δεν πίστευε στις ικανότητες αυτού του «γλυκού παιδιού» να επιπλέει στα δύσκολα και να σώζεται πολιτικά από βέβαια «ναυάγια». Μια ήρεμη δύναμη που όταν χρειάσθηκε δεν δίστασε να δείξει πυγμή, επιδιώκοντας να παράγει συναίνεση, αντί να την επιβάλει με ψεύτικα διλλήματα.

Είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος που δεν παίζει θέατρο με το ρόλο του.

Είναι αυτός ο ηγέτης που χρειάζεται σήμερα η Ευρώπη.

Ο ΑΓΙΟΣ

The blame game

Του Αγίου

Το «σκοπιανό» μετατρέπεται σε ένα blame game από ένα “two-person cooperative game” και αργότερα “a simple three-person poker game”.

Η ευθύνη για αυτό θα πρέπει να αναζητηθεί στην ελληνική πλευρά και να χρεωθεί στον κ. Καραμανλή, ο οποίος αγνόησε συστηματικά τις παραμέτρους που όριζαν την διαπραγμάτευση για την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ.

Ο κ. Καραμανλής νόμιζε ότι η Game Theory είναι ένα κλειστό σύστημα, όπως στην οικονομία για παράδειγμα, αγνοώντας ότι στις διεθνείς σχέσεις το παιχνίδι παίζεται σε πολλά επίπεδα, παράλληλα και τα αποτελέσματα ή οι σχέσεις που διαμορφώνονται σε μια αναμέτρηση επηρεάζουν τη θέση των αντιπάλων παιχτών σε μια άλλη.

Υποστηρίζω ότι, ο κ. Καραμανλής καταλήγει να σύρεται σε μια άτυπη επιδιαιτησία των ΗΠΑ επί της διένεξης Αθηνών-Σκοπίων, δίχως καλά-καλά να το έχει πάρει χαμπάρι και ενώ συνεχίζει να προσποιείται ότι διαπραγματεύεται με την ηγεσία των Σκοπίων.

Το δράμα στην υπόθεση είναι ότι ο κ Καραμανλής ποτέ δεν τόλμησε να καθορίσει τους όρους της αναμέτρησης με τον πραγματικό αντίπαλο στο παιχνίδι αυτό, που δεν ήταν και δεν είναι άλλος από τις ΗΠΑ.

Σήμερα, δήθεν διαπραγματεύεται με την ΠΓΔΜ, ενώ στην ουσία παζαρεύει με τις ΗΠΑ μια «αξιοπρεπή ήττα» και επικαλείται την πατριωτική στάση του veto για εσωτερική κατανάλωση, ενώ γνωρίζει καλά ότι στην υπόθεση αυτή ο καταλογισμός ευθυνών (blame game) σε όποιον φύγει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το παιχνίδι της ανεύρεσης «λύσης» είναι το διακύβευμα που καίει τον «αποστάτη».

Χθες, η κυβέρνηση έμεινε με το στόμα ανοιχτό από την πρωτοβουλία Νίμιτζ για ένα νέο γύρο συνομιλιών δίχως προηγουμένως να έχουν αποσαφηνιστεί τυπικά οι σχέσεις. Από ειδικός μεσολαβητής ο κ. Νίμιτζ μετατρέπεται άτυπα σε επιδιαιτητή, με την ελληνική πλευρά να κάνει το κοροΐδο, ενώ η ηγεσία των Σκοπίων δείχνει ανακουφισμένη, βγαίνοντας από το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει εξαιτίας της άκαμπτης στάσης της.

Τους κινδύνους αυτούς τους είχαμε επισημάνει, από τούτο το blog, δίνοντας μάλιστα πληροφορίες για τις προθέσεις όλων των παραγόντων που εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση. Απομυθοποιήσαμε την διαπραγμάτευση για να συμβάλλουμε, όχι ασφαλώς στον δημόσιο διάλογο επί του θέματος που ξεκίνησε αργά και ως συνήθως υποκριτικά , αλλά στη συνειδητοποίηση της δραματικής πραγματικότητας.

Η χώρα δεν κυβερνάται από ανθρώπους με αυτοπεποίθηση. Δεν γνωρίζω που οφείλεται αυτή η αδυναμία. Δεν ξέρω αν ο πρωθυπουργός εκβιάζεται και αν ναι από ποιους ακριβώς. Γνωρίζω ότι η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε - και ούτε κάνει - για να βελτιώσει τη θέση της στην τράπεζα του παιχνιδιού - στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η εξωτερική πολιτική και η διπλωματία δεν περιορίζονται στο Υπουργείο Εξωτερικών και στις διπλωματικές υπηρεσίες και αντιπροσωπείες, αλλά διεξάγεται με όλα τα μέσα που διαθέτει μια χώρα, δημιουργώντας διαρκώς ένα διπλωματικό κεφάλαιο προς αξιοποίηση, όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή.

Δεν κλείνεις για παράδειγμα φοβισμένα την «υπόθεση των υποκλοπών», ούτε καταψηφίζεις την σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, αυτήν ειδικά την περίοδο.

Δεν είναι απλώς το θέμα της ανάγκης απόδοσης πολιτικών ευθυνών για την υπόθεση, ούτε μόνο τα σοβαρά ζητήματα της προάσπιση της εθνικής ασφάλειας, η αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας - η λειτουργία μιας ευνομούμενης Πολιτείας, και η διασφάλιση των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών.

Με τη στάση της κυβέρνησης χάθηκε ένα καλό «διαπραγματευτικό χαρτί».

Αν το θέμα αυτό έμενε ανοιχτό και αναδυόταν στην επικαιρότητα με το δικαστικό μέρος να προχωρά και να αποδίδει ευθύνες, ο κ. Καραμανλής αντί να εμφανίζεται αδύναμος μπροστά στις μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών που άλωσαν, με αποδείξεις, τα τηλεφωνικά δίκτυα της χώρας, θα μπορούσε να αντιστρέψει το παιχνίδι και να το αξιοποιήσει διπλωματικά.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω περισσότερα!

Τα «υπάκουα παιδιά» μένουν, για ένα διάστημα, στην εξουσία τα «άτακτα παιδία», όμως, είναι αυτά που μένουν στην ιστορία.

Λύση made in USA

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι, η αμερικανική κυβέρνηση «πρότεινε» στην ηγεσία του ΝΑΤΟ συγκεκριμένη φόρμουλα για να ξεπεραστεί το πρόβλημα με την άρνηση της Ελλάδας να συναινέσει στην πρόσκληση στην ΠΓΔΜ, για ένταξη στους θεσμούς της Συμμαχίας, δίχως προηγουμένως να υπάρξει «λύση» ως προς την τελική ονομασία της γείτονος.

Η αμερικανική πρόταση δομείται πάνω σε δύο αρχές, τις οποίες δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό ανέλυσε ο Γ. Γ. του ΝΑΤΟ στην πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της Ελλάδας:

1) η διαδικασία ένταξης των χωρών της Χάρτας της Αδριατικής στο ΝΑΤΟ δεν είναι κοινή και για τις τρεις χώρες, με την έννοια ότι η κάθε μια κρίνεται ξεχωριστά, αλλά ασφαλώς με τα ίδια κριτήρια.

2) θα πρέπει να υπάρξει διάκριση μεταξύ της ένταξης στο στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας και στην δυνατότητα πλήρους συμμετοχής στους πολιτικούς θεσμούς της.

Οι Αμερικανοί, έτσι, τις επόμενες μέρες, δια στόματος ΝΑΤΟ, θα διατυπώσουν επίσημα την άποψη (θέση) ότι η Ένταξη της ΠΓΔΜ στο στρατιωτικό σκέλος (πλαίσιο ασφαλείας) της Συμμαχίας μπορεί να προχωρήσει απρόσκοπτα και ότι η πλήρης ένταξη στους θεσμούς, που διαμορφώνουν το πολιτικό πλαίσιο των αποφάσεων, θα επέλθει στο βαθμό που η διένεξη με την Ελλάδα παύσει να θεωρείται προσβολή της «καλής γειτονίας».

Με αυτήν τη φόρμουλα, επιχειρείται να διασκεδαστεί η επίκληση του veto από την ελληνική πλευρά και ταυτόχρονα να εξυπηρετηθούν οι Ευρω-ατλαντικοί στόχοι για την περιοχή, δίχως να υποστεί βλάβη το κύρος της ηγεσίας της ΠΓΔΜ.

Ο ΑΓΙΟΣ

ΣΥΝ-έλθετε!

Του Αγίου

Με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Εξωτερικών Ντ. Μπακογιάννη και του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ, το Γραφείο Τύπου του ΣΥΝ τόνισε, όπως είπε, το αυτονόητο:

«Το ΝΑΤΟ αποτελεί κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου και θα έπρεπε να είχε καταργηθεί. Επομένως, είμαστε κατά της διεύρυνσής του στα Βαλκάνια. Επίσης, αποτελεί απειλή για την ειρήνη στον πλανήτη και σε καμιά περίπτωση δεν εξυπηρετεί την προοπτική συνύπαρξης, συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών της Βαλκανικής.

Αντιθέτως, ενισχύει τον εθνικιστικό φανατισμό. Ως εκ τούτου, η στάση της κυβέρνησης είναι απαράδεκτη και κόντρα στην κοινή λογική. Αντιμετωπίζει τον βασικό κίνδυνο αποσταθεροποίησης της περιοχής ως εγγυητή της ειρήνης, δίνοντας νέα διάσταση στη λαϊκή φράση «βάλαμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα».

Η δεδηλωμένη πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ να αποτελέσουν τον πυρήνα σύνθεσης ενός προοδευτικού ρεύματος, που θα διεκδικήσει την εξουσία στην Ελλάδα, θα έπρεπε να κάνει τη νέα ηγεσία του κόμματος λίγο πιο σοβαρή.

Η πρωτόγνωρη, την τελευταία 25ετία, άνοδος των εκτιμώμενων εκλογικών ποσοστών και η αναμφισβήτητη κοινωνική διείσδυση του ΣΥΝ θα έπρεπε, σε συνάρτηση με την κυβερνητική πορεία του, να καταστήσουν την ηγεσία και την εκπροσώπηση του περισσότερο υπεύθυνες και κυρίως ουσιαστικότερες.

Αυτό είναι το διακύβευμα της συγκυρίας, «να εμποδίσει η Ελλάδα την διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, καθώς αυτό αποτελεί παράγοντα αποσταθεροποίησης και όχι εγγυητή της ειρήνης στην περιοχή»;

Αυτό, αγαπητοί μου, είναι αλήθεια, είναι βάσιμη πεποίθηση πάνω στην οποία δομούμε την πολική θέση μας, η οποία όμως θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψιν και τις άλλες παραμέτρους που καθορίζουν πολιτικά και διπλωματικά τη συγκυρία για τη χώρα. Σε διαφορετική περίπτωση η πολιτική ρητορεία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως καιροσκοπισμός, υποκρισία ή ασύγγνωστη ανεδαφικότητα και επιπολαιότητα.

Τη στιγμή που επιχειρείς να πιέσεις τον Ευρω-ατλαντικό παράγοντα και τους θεσμούς του να σεβαστούν τις σοβαρές αιτιάσεις της χώρας μας για την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ – που δεν μπορεί να είναι σκέτο «Μακεδονία», άσχετα με τον αυτοπροσδιορισμό των κατοίκων της γείτονος που έχουν κάθε δικαίωμα να αποκαλούνται Μακεδόνες ή όπως αλλιώς επιθυμούν – δεν μπορείς ταυτόχρονα να καταγγέλλεις την διεύρυνση του στην περιοχή και να αμφισβητείς με άλλα λόγια την πραγματικότητα την οποία επιχειρείς να διαχειριστείς προς όφελος σου.

Θυμίζω και εγώ το αυτονόητο, ότι τα κράτη δεν διαλύθηκαν ακόμη και για το ζήτημα της ειρήνης δεν μπορεί να αγνοούνται διακρατικές, διεθνείς και υπερεθνικές σχέσεις.

Οι όροι της ειρήνης και οι προϋποθέσεις διαχείρισης του ειρηνικού ή συγκρουσιακού περιβάλλοντος, προς όφελος σου, διαμορφώνονται στο υπάρχον πλαίσιο κυριαρχίας, και όχι υπερβατικά.

Αυτό, προφανώς, είχε υπόψη του και ο ΣΥΡΙΖΑ όταν πρότεινε, ορθά, να λυθεί η διένεξη Ελλάδας-ΠΓΔΜ με κατανόηση από την πλευρά της ηγεσίας της γειτονικής μας χώρας ότι το «Μακεδονία» στην ονομασία του κράτους τους θα πρέπει να χαρακτηρίζει γεωγραφικά και όχι εθνικά την οντότητα του, καθώς σε άλλη περίπτωση δεν μπορεί να αποφευχθούν τριβές, παρεξηγήσεις και διενέξεις με γειτονικά κράτη που έχουν στην «κυριότητα» τους τμήματα της περιοχής (Μακεδονία).

Τι να κάνουμε δεν ζούμε στο τέλος του ’70 να φωνάζουμε «έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ»! Μέσα είμαστε και στα δύο και πολύ βαθειά, μάλιστα.

Η ανέξοδη και λαϊκίστικη ή υπερβατική προσέγγιση της πραγματικότητας δεν βοηθάει εκείνη την αριστερά που θέλει να προσφέρει προοπτική διεξόδου στην ελληνική κοινωνία που μαστίζεται από κρίση στο επίπεδο του κυβερνητικού, κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου της ανάπτυξης της.

Εμείς, από τούτο το blog, επανειλημμένως, επισημάναμε ότι η Ελλάδα διαπραγματεύεται με τους Αμερικανούς και την ευρωπαϊκή τρόικα για το «σκοπιανό». Το κάναμε με γνώση και ευθύνη. Δεν μπορεί ο ΣΥΝ να αγνοεί αυτή τη στιγμή τούτη την πραγματικότητα.

Τα εργαλεία άσκησης εξωτερικής πολιτικής δεν αντικαταστάθηκαν ακόμη από κάποια άλλα.

Η αριστερά, στο βαθμό που έχει κυβερνητική πρόταση, θα πρόσφερε πολλά αν προσδιόριζε με σαφήνεια τον τρόπο χρήσης αυτών των πολιτικών και διπλωματικών «εργαλείων» που διαθέτει η χώρα στην παρούσα διένεξη, αντί να στρέφει την κουβέντα στις γενικές αρχές και ιδεολογικές προσεγγίσεις για την ύπαρξη ειρήνης στο κόσμο.

Και εμείς τα ίδια λέμε, αλλά εδώ δεν πρόκειται για ζήτημα «ειρήνης», αλλά για ζήτημα κυριαρχίας. Η διαχείριση της κρατικής κυριαρχίας οδηγεί σε σύγκρουση συμφερόντων και η σύγκρουση αυτή μπορεί να λάβει τη μορφή της «λανθάνουσας ειρήνης» ή του «λανθάνοντα πολέμου» ή ακόμη και της στρατιωτικής εμπλοκής. Τα υπόλοιπα ανάγονται στο επίπεδο της φιλοσοφίας. Όταν μιλά κανείς για «Κυβέρνηση» δεν μπορεί να την εννοεί έξω από το πλαίσιο της κρατικής κυριαρχίας και των σχέσεων της με τα άλλα κράτη και τους διεθνείς ή υπερεθνικούς θεσμούς εντός των οποίων λειτουργεί.

Αυτά τα ολίγα, καθώς για να έλθει η αριστερά στη εξουσία – γεγονός που θα πρόσφερε πολλά στην κοινωνία – πρέπει πρώτα να συν-έλθει!

Να γιατί μας «λούζουν»!

Σου λένε οι Έλληνες επιχειρηματίες των ΜΜΕ, ας τους απαξιώσουμε αυτούς τους «μπλογκάδες», μη συμβούν τα παρακάτω και σε μας!

Μη καταντήσουμε όπως μερικοί συνάδελφοι μας στην Αμέρικα!

Άσε καλύτερα, σκέφτονται, κάλιο γαϊδουρόδενε ( τον πελάτη) παρά γαϊδουρογύρευε
στο διαδίκτυο…

Zogby: 67% Say Traditional Journalism Out of Touch

UTICA, New York -- Two thirds of Americans 67% believe traditional journalism is out of touch with what Americans want from their news, a new We Media/Zogby Interactive poll shows.

The survey also found that while most Americans (70%) think journalism is important to the quality of life in their communities, two thirds (64%) are dissatisfied with the quality of journalism in their communities.

Meanwhile, the online survey documented the shift away from traditional sources of news, such as newspapers and TV, to the Internet most dramatically among so-called digital natives people under 30 years old…

…The survey finds the Internet not only outweighs television, radio, and newspapers as the most frequently used and important source for news and information, but Web sites were also cited as more trustworthy than more traditional media sources nearly a third (32%) said Internet sites are their most trusted source for news and information, followed by newspapers (22%), television (21%) and radio (15%).

http://www.zogby.com/Soundbites/ReadClips.dbm?ID=17004