Βουρ για εκλογές …και πάλι με Ντανίλο!

Του Αγίου

Σήμερα, αποφάσισα να σηκώσω το γάντι - τι γάντι, ολόκληρη σιδερογροθιά είναι – του «Αντίνοου» και να αποκαλύψω τις προθέσεις-Καραμανλή και από τη καλή και από την ανάποδη.

Λοιπόν, μην ακούτε τους «συναδέλφους» μου, επαγγελματίες αναλυτές, που προβλέπουν εκλογές το 2009 ή το 2010 ή πριν την υπαπαντή ή μετά την ανάσταση των ποσοστών του δικομματισμού κλπ.
Τέτοιες προσεγγίσεις μόνο από επαγγελματίες του είδους ( των οστρακόδερμων) θα μπορούσαν να γίνουν.

Δώστε αποκλειστικά βάση στη λογική σας και στους εραστές της τέχνης της ανάλυσης.

Ο κ. Καραμανλής - όπως έχουμε αναλυτικά εξηγήσει σε προηγούμενα posts – αποφάσισε να «ρίξει» την κυβέρνηση του με το «ασφαλιστικό».

Οι εκλογές φτάνουν με βήμα ταχύ, την άνοιξη αυτή (δημώδες)!

Το «σκοπιανό» δεν λύνεται προς το παρόν, αλλά αλλάζει πλαίσιο και το αποτέλεσμα εναπόκειται στην βούληση του αυτόκλητου επιδιαιτητή (κυβέρνηση ΗΠΑ), τον οποίον θέλοντας και μη καλωσόρισε η κα Μπακογιάννη .

Ο αναθεωρημένος, παραπλανητικός, στόχος της κυβέρνησης ως προς το ζήτημα, «μη λύση, μη πρόσκληση» είναι εύκολο να επιτευχθεί στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, δίχως στην πραγματικότητα να απαντά στο όλο πρόβλημα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και ιδιαίτερα ο κ. Καραμανλής δεν θα άντεχαν την οποιαδήποτε εφικτή λύση, καθώς ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι γεωγραφικός προσδιορισμός, με την ουσιαστική έννοια του όρου, δεν υπάρχει στα σχέδια των Αμερικανών.

Έτσι, δεν είναι κοροΐδο να υπογράψει αυτός μια τέτοια συμφωνία που θα καταλήξει για κύρωση στο Συμβούλιο Ασφαλείας!

Η Κυβέρνηση αυτή είναι αποφασισμένη να μην πέσει από το «σκοπιανό» και δεν θα πέσει, καθότι δεν το επιθυμούν ούτε οι «σύμμαχοι» μας.

Το καλύτερο ενδεχόμενο για το πολιτικό σύστημα και τους διεθνείς πάτρωνες του δικομματισμού είναι η υπογραφή της συμφωνίας να γίνει από μια Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μόνον έτσι δεν θα υπάρξει τριβή μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, που θα φούντωνε τον αντιαμερικανισμό και θα προκαλούσε σημαντική ζημιά στις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της συντηρητικής παράταξης.

Η φούρια του «ασφαλιστικού» και η μεθόδευση «μία στο καρφί και μια στο πέταλο» που θα ακολουθηθεί, είναι η χρυσή ευκαιρία για να δείξει ο Καραμανλής ότι η μεταρρυθμιστική του πολιτική έπεσε θύμα των συντεχνιακών συμφερόντων, που εκκολάπτονται από το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της αριστεράς, σε συνδυασμό με το άθλιο εκλογικό σύστημα που δεν επιτρέπει άνεση κινήσεων από την υπεύθυνη κυβέρνηση, που εξελέγη ακριβώς για να προβεί σε ζωογόνες μεταρρυθμίσεις!

Στο μεταξύ μη τρομάζετε! Η Κυβέρνηση θα παζαρέψει με κάποιες συντεχνίες τα «προνόμια», πετυχαίνοντας έναν διπλό προεκλογικό στόχο: από την μία να αποκρυσταλλωθεί η γενικότερη αίσθηση, στην ευρύτερη κοινωνία, ότι ο Καραμανλής ύψωσε το ανάστημα του στα ανάλγητα και προκλητικά ρετιρέ της δημοσιουπαλληλίας, ενώ από την άλλη θα διασφαλίζει δίχως φασαρία και δημοσιότητα τα ιδιαίτερα συμφέροντα κάποιων επαγγελματικών ομάδων-πίεσης που τους προτιμά συμμάχους σε αυτό το «παιχνίδι» ( πχ. ΕΣΗΕΑ)!

Παράλληλα, το σκάνδαλο Μαξίμου-Ζαχόπουλου μετατράπηκε - και με τεράστια ευθύνη της δικαιοσύνης – σε εκβιασμό, με πολλά ελαφρυντικά, της Τσέκου προς τον Ζαχόπουλο και η όλη υπόθεση περνά στο φάσμα των περαστικών-σκανδάλων που δήθεν εκπονούν σκοτεινά κέντρα σκανδαλολόγων και σεναριογράφων, οι οποίοι υπονομεύουν το μεγαλεπήβολο σχέδιο ενός εμπνευσμένου ηγέτη να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα των «δύο ηπείρων και των πέντε…αγωγών»!

Όλα τώρα, λοιπόν, είναι έτοιμα για να απευθυνθεί ο κ. Καραμανλής και πάλι στο λαό ζητώντας αυξημένη νομιμοποίηση για να συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό και εθνικό έργο του!

Μετά την επιτυχή σύγκρουση με τους Νταβάδες, ο κ. Καραμανλής τραβά μπροστά για να εξαλείψει και τα τελευταία εμπόδια που αντιστρατεύονται την σεμνή και ταπεινή διακυβέρνηση!

Διότι, αγαπητοί μου, η ασύμμετρη απειλή για την κυβέρνηση … ο Ντανίλο, κρύβεται πλέον στα ρετιρέ!

Εικονοκλάστες και πραγματικότητα

Του Αγίου

Στο παγκόσμιο χωριό μας κυριαρχεί η Υπερ-Πραγματικότητα, την οποία διαμορφώνει το σύστημα των ΜΜΕ και υποστηρίζουν αρμονικά οι κύριοι φορείς κοινωνικοποίησης, καθώς και το σύστημα της εκπαίδευσης.

Στον σύγχρονο μεσαίωνα μας τα αυτονόητα κυριαρχούν και αποκλείουν απαξιωτικά κάθε κριτική προσέγγιση, που δεν συμμορφώνεται στην στερεοτυπική απεικόνιση του κόσμου μας, των σχέσεων μας και των φαινομένων που ορίζουν την καθημερινότητα μας.

Επιστρέψαμε, λοιπόν, στην μορφολογία που διέκρινε στάσεις και συμπεριφορές στις λιγότερο ή περισσότερο κλειστές κοινωνίες του παρελθόντος: ανοιχτήκαμε στον κόσμο για να καταλήξουμε να συμπεριφερόμαστε, τελικά, όπως στα χωριά στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Η υπερ-συγκέντρωση στην οικονομία και ο έλεγχος της πληροφορίας και της μεθόδου από ένα διεθνές ολιγοπώλιο, οδηγούν στην απομάκρυνση του ατόμου από την πραγματικότητα που ορίζει την ύπαρξη του και κατατείνουν στην υπαγωγή του σε ένα άλλο (επίπλαστο) πλαίσιο ετεροκαθοριζόμενης (on-off)-συμπεριφοράς, η οποία εμφανίζεται ως «υπερ-αληθινό», «υπερ-πραγματικό», αναμφισβήτητο.

Ένας νέος κόσμος βεβαιοτήτων μεταδίδεται από τους βασικούς φορείς κοινωνικοποίησης, το γενικό σύστημα εκπαίδευσης και κυρίως το κυρίαρχο σύστημα των ΜΜΕ.

Στον κόσμο αυτό, της «ελεύθερης δράσης και βούλησης», όλα είναι ανεχτά και η αναζήτηση της αλήθειας, που δομεί γνώση και κρίση και προκαλεί απόφαση, επιλογή ή εντύπωση, προβάλλεται ως θεμελιώδης (νεο)-φιλελεύθερη αξία, μόνο που τα εργαλεία για την ιχνηλασία αυτή στον κόσμο των σχέσεων και των φαινόμενων διαρκώς ελέγχονται και χρησιμοποιούνται από λιγότερα χέρια! Η κριτική, κατά τον ιδιότυπο αυτό ορθολογισμό αποτελεί σημαντική αξία, αρκεί να περιορίζεται στην σύγκριση των δεδομένων του συστήματος. Κάθε άλλη κριτική προσέγγιση θεωρείται άτοπη, αν δεν ενοχοποιείται ως ύποπτη ή/και παθολογική.

Η μέθοδος που διαμορφώνει τις υπερ-πραγματικότητες, σήμερα, ονομάζεται «learning by numbers» - ότι πούνε τα νούμερα – η αποτυχία και επιτυχία καθορίζεται «αντικειμενικά» από το κέρδος, η πρωτοβουλία από το «κίνητρο για κέρδος» και οι επιδόσεις (καριέρα κλπ) από το «self-discipline».

Ο βασικός κανόνας, λοιπόν, επιβίωσης στον «ορθολογικό», νέο κόσμο μας δεν είναι απλώς το αξίωμα της προσαρμογής, που επικρατούσε τους προηγούμενους δυο αιώνες, αλλά η ικανότητα αναπαραγωγής σε στερεοτυπική μάλιστα μορφή της πληροφορίας και της συστηματοποιημένης εμπειρίας ( επιστήμη, τέχνη, τεχνική).

Κάπως έτσι φτάσαμε οι παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες να διακρίνονται σε αυτούς που αναπαράγουν την Υπερ-Πραγματικότητα, την αλήθεια της αγοράς, την πραγματικότητα που πηγάζει από τα νούμερα και μέσω αυτών νομιμοποιεί σχέσεις, συμπεριφορές και πολιτικές: τους σύγχρονους Εικονολάτρες και σε αυτούς που αναζητούν την Πραγματικότητα στη βάση της αιτίας που δημιουργεί την ίδια την Υπερ-Πραγματικότητα και την αριθμητική «αντικειμενικότητα» της: τους σύγχρονους Εικονοκλάστες.

Στην οικονομική, μπροστά στο νεο-ορθολογισμό των Εικονολατρών με τα μακροοικονομικά και τα μικρο-οικονομικά μοντέλα ανάλυσης, οι Εικονοκλάστες θέτουν εν νέου βασικά ερωτήματα, τα οποία φευ έχουν πάψει κα απασχολούν την επιστήμη και εξοβελίστηκαν στα ορεινά της φιλοσοφίας.

Ρωτούν οι άνθρωποι, για παράδειγμα: Χρειαζόμαστε, άραγε, το κράτος κι αν ναι ποιος θα μπορούσε να είναι ο οικονομικός του ρόλος στις δεδομένες συνθήκες; Συνιστά η παγκοσμιοποίηση μία αναπόδραστη και πρωτόφαντη εξέλιξη; Πόσο «ελαστική» άραγε μπορεί να είναι η εργασία και ο κατώτατος μισθός; Ποια πολιτικά μέτρα οφείλουμε να λάβουμε για να σωθούν οι συντάξεις και τα συνταξιοδοτικά ταμεία μέσα σε ένα ανασφαλές οικονομικό περιβάλλον;

Οι Εικονολάτρες, αφού ενδύθηκαν το ρούχο του εκσυγχρονιστή και φόρεσαν την μάσκα του γκουρού, κατάφεραν να επιβάλουν την «μοναδική αλήθεια» που νομιμοποιεί την ύπαρξη τους, ότι, δηλαδή, «όλα είναι οικονομία». Άσχετα που αυτή η «μοναδική αλήθεια» καθημερινά αποδεικνύεται μονοδιάστατη αλήθεια, που περιορίζει μάλιστα τις διαστάσεις της στο ερμηνευτικό πλαίσιο της λειτουργίας της αγοράς.

Έτσι, φτάσαμε η κοινωνία να προσομοιώνεται από Εικονολάτρες πολιτικούς, ασχέτως πολιτικής ταυτότητας, ειδικούς, επιχειρηματίες και τις νέες ελίτ με τα ΜΜΕ-τους σε αγορά. Ο απόλυτος δογματισμός του κέρδους μέσω των αγορών και η αγοραία αντίληψη των κοινωνικών σχέσεων μετα-βαπτίστηκε με αυτόν τον τρόπο σε ρεαλισμό, ορθολογισμό και «αντι-δογματισμό»!

Οι Εικονοκλάστες επαναφέρουν τα φαινόμενα στην πραγματική τους βάση, θυμίζοντας ότι τα κύρια αξιώματα των οικονομικών θεωριών δεν είναι πολιτικά ουδέτερα. Τουναντίον, εμπεριέχουν ή προϋποθέτουν, στο σύνολό τους, πολιτική θέση και ιδεολογικό προσανατολισμό.

Η παγκοσμιοποίηση, η τεχνολογική πρόοδος, η ανεργία, η ανισότητα ή το περιβάλλον, και πλήθος άλλων ζητημάτων που μας απασχολούν, χαρακτηρίζονται από πληθώρα διαστάσεων που δεν είναι αποκλειστικά οικονομικές.

Το σύνολο, αυτό, των διαστάσεων ενός κοινωνικού, υπερεθνικού ή οικουμενικού, σήμερα, φαινομένου δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας αφηρημένης εξέλιξης, αλλά προϊόν συγκριμένης πολιτικής, που επέλεξε ένα καθοδηγητικό σύστημα παγκόσμιας κυριαρχίας.

Πίσω από την επιστήμη μας, τις κοινωνικές σχέσεις μας, τον τρόπο που συνειδητοποιούμε τα πράγματα και τον κόσμο υπάρχει πολιτική, μόνο που δεν την βλέπουμε, γιατί την κρύβουνε αυτοί που την παράγουν και την διαχειρίζονται.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή διαπιστώνω ότι οι Εικονολάτρες με τα διλήμματα (τους), με τα οποία διαρκώς βασανίζουν την κοινωνία, προκαλώντας απανωτές κρίσεις διαχείρισης, πέτυχαν να αποβλακώσουν σε μεγάλο βαθμό τους νέους και να εξαναγκάσουν σε παραίτηση του γηραιότερους.

Ο Νεοφιλελευθερισμός, έτσι, πέτυχε να κυριαρχήσει, εισβάλοντας από την πίσω πόρτα: όχι ως ιδεολογία, όχι ως πολιτική φιλοσοφία, αλλά ως Weltanschauung (κοσμοαντίληψη) και με τη μορφή ενός γενικευμένου πολιτισμού.

Ο ιστορικός και ο ανθρωπολόγος του μέλλοντος ίσως χαρακτηρίσουν την εποχή μας ως την εποχή του «νεοφιλελεύθερου ανθρώπου». Άρα, η έγνοια των Εικονοκλαστών θα πρέπει να είναι πώς θα απομυθοποιήσουν το σύστημα και θα επαναφέρουν την πραγματικότητα στον κόσμο μας.

Πώς θα επαναδομήσουν την εικόνα ενός χαοτικού κόσμου, που όμως αναζητεί την δυναμική ισορροπία του πολιτικά και όχι αγοραία και ισοπεδωτικά.

Ο κόσμος δεν είναι επίπεδος. Επίπεδη είναι η προσέγγιση των Εικονολατρών και μόνον.

Εάν επανέλθει η πολιτική στο προσκήνιο και αντικαταστήσει τις λογής-λογής πολιτικές που υπαγορεύουν οι Εικονολάτρες και η οικονομία τους, τότε νέες ιδέες και ιδεολογίες θα ανθήσουν και νέες επιστημονικές και τεχνολογικές προσεγγίσεις θα επιτρέψουν στον άνθρωπο να απελευθερωθεί από αυτή την μορφή των αναγκών μέσα στην οποία είναι εγκλωβισμένος τις τελευταίες δεκαετίες.

Η πραγματική πολιτική μαγκιά

Του Αγίου

Μια σημαντική, στρατηγική στροφή σηματοδοτούν οι τελευταίες πολιτικές κινήσεις του κ. Καραμανλή. Οι τακτικές που αποσκοπούσαν στην σμίλευση του οικουμενικού και ουδέτερου προφίλ του πρωθυπουργού, δίχως γωνίες και βούληση για ρήξεις, ξαφνικά έδωσαν τη θέση τους σε άλλες, συγκρουσιακού τύπου.

Ο Καραμανλής των ισορροπιών και της πολιτικής αφασίας, που υποδυόταν την ήρεμη δύναμη και εμφανιζόταν να κατέχει το μαγικό φίλτρο με το οποίο φτιάχνεται ομελέτα χωρίς να σπάνε τα αυγά, μεταλλάχτηκε μέσα σε λίγο διάστημα σε αποφασισμένο ηγέτη που αδιαφορεί, δήθεν, για το πολιτικό κόστος και είναι έτοιμος να συγκρουστεί με κοινωνικά στρώματα που μέχρι χθες καλόπιανε.

Σε μια φάση διαπιστωμένης φθοράς της Κυβέρνησης του και αξιοσημείωτης υποβάθμισης του προσωπικού του κύρους, από τα λογής-λογής σκάνδαλα, ο κ. Καραμανλής επιλέγει να ανασυνθέσει την πρωθυπουργική του εικόνα στρέφοντας την εξουσία του - μέσω κυρίως του «ασφαλιστικού» και του «φορολογικού» -εναντίον μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, τα οποία μέσω της προπαγάνδας τα εμφανίζει ως κοινωνικά ανάλγητα και λίγο-πολύ ως «κοινωνική μάστιγα».

Με άλλα λόγια, ο κ. Καραμανλής αποφάσισε να εγκαταλείψει το ιδεολόγημα του μεσαίου χώρου.

Βλέποντας, οι άνθρωποι που στηρίζουν και καλλιεργούν την εξουσία του, ότι στη χώρα επέρχεται ένας κοινωνικός μετασχηματισμός που προκαλεί μια νέα δυναμική στο κέντρο, ικανή να ριζοσπαστικοποιήσει προς τα αριστερά σημαντικές ομάδες του πληθυσμού, τέμνοντας μάλιστα το πολιτικό σύστημα από τη μια άκρη στην άλλη, φροντίζουν, τεχνητά, να χαράξει η ΝΔ, αυτή πρώτη, την γραμμή αντιπαράθεσης με τους «αριστερόστροφους» μεσαίους.

Το προπαγανδιστικό κόλπο είναι γνωστό: στρέφουν την κοινωνία, στην αόριστη-μαζική εκδοχή της, εναντίον επαγγελματικών κλάδων και ομάδων εργαζομένων που προβάλλονται ως προνομιούχοι. Κάθε φορά όλοι εναντίον ενός - άσχετα αν στη θέση του βαλλόμενου θα είσαι εσύ αύριο, ο οποίος σήμερα τον «καταριέσαι»!

Η μέθοδος είναι επίσης γνωστή: δημιουργία τεχνητού κοινωνικού διχασμού για να συγκαλύψουμε την πραγματικότητα της κοινωνικής κρίσης που προκαλεί η πολιτική μας. Η εξασθενημένη κοινωνική συνοχή, εξαιτίας της αναδιανεμητικής πολιτικής της ΝΔ και του πολιτικού πολιτισμού που αυτή ενστερνίζεται και προάγει, επιχειρείται τώρα να νομιμοποιηθεί ως φαινόμενο που προκαλείται από την δράση συντεχνιακών συμφερόντων.

Έτσι, η αυθαίρετη, νεοφιλελεύθερη, θεσμική παρέμβαση της Κυβέρνησης εμφανίζεται ως αναγκαία διόρθωση του συστήματος για να μην καταρρεύσει.
Δηλαδή, η ΝΔ παρεμβαίνει για να σώσει το σύστημα της θεσμικής και παρα-θεσμικής συγκρότησης πάνω στο οποίο στηρίζει την ύπαρξη της και την ανατροφοδότηση της, αλλά αυτό η προπαγάνδα το εμφανίζει, απο-ιδεολογικοποιημένα, ως κοινωνική αναγκαιότητα(!) την οποία αποκαλεί μεταρρύθμιση.

Ασφαλώς δεν πρόκειται περί μεταρρυθμίσεως, αλλά αποκλειστικά περί απορρυθμίσεως, καθώς το κοινωνικό μοντέλο δεν αποκτά σαφή προσανατολισμό και στρατηγική αναθεώρηση.

Το όλο σχέδιο απομάκρυνσης του κ. Καραμανλή από το ιδεολόγημα της σούπας του μεσαίου χώρου, πάνω στο οποίο στηριζόταν μέχρι χθες, είναι περισσότερο επικοινωνιακό και πολύ λιγότερο πολιτικό. Πρόκειται για επίδειξη «πολιτικής μαγκιάς», που αποσκοπεί να σταματήσει την διαρροή που υφίσταται η ΝΔ από ψηφοφόρους λαϊκών και μικρο-μεσαίων στρωμάτων, οι οποίοι κατευθύνονται αριστερότερα ή δεξιότερα, μη έχοντας πλέον σχεδόν τίποτε να περιμένουν από το πελατειακό σύστημα του κυβερνώντος μηχανισμού.

Απέναντι στον «μάγκα» Καραμανλή η αριστερά δεν πρέπει να επιδείξει κόντρα-μαγκιά. Δεν έχει έννοια στις σημερινές συνθήκες. Η αριστερά θα πρέπει τώρα να αναδειχθεί σε υπεύθυνη δύναμη που τολμά να προτείνει ένα διακυβερνητικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αυτό πράγματι θα αποτελέσει αυθεντική μαγκιά!

Στην «μεταρρύθμιση» του Κ. Καραμανλή, η αριστερά, με σύμμαχο την σοσιαλδημοκρατία και την αποκλεισμένη κοινωνία και τα κινήματα της, οφείλει χωρίς άλλη καθυστέρηση, να αντιτάξει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Η αριστερά πρέπει να βάλει τέρμα στην διαμαρτυρία για νόμους και θεσμούς που επιβάλει η Δεξιά, ώστε να διαιωνίσει το πελατειακό σύστημα και να παγιώσει την κοινωνία των δύο-τρίτων. Τώρα είναι η περίοδος της αριστερής ωριμότητας με την διατύπωση συνολικής πρότασης εξουσίας.

Κατανοητές οι εμμονές, οι φοβίες, τα στερεότυπα, οι ηγεμονισμοί και οι ιδεολογικές αγκυλώσεις, που αποτελούν το ιστορικό κατάλοιπο της διαδρομής της αριστεράς, αλλά με την «περιφρούρηση της ταυτότητας αναφοράς» δεν γίνονται οι μεγάλες λαϊκές πορείες. Η κοινωνία ζητεί συγκροτημένη αριστερή πρόταση εξουσίας και όχι αέναη διαπάλη εκατέρωθεν ψευδεπίγραφων, συνήθως, διαχωριστικών γραμμών που τέμνουν τον ανύπαρκτο πλέον πολιτικά, αλλά υπαρκτό επικοινωνιακά μεσαίο χώρο.

Η προοπτική άσκησης εξουσίας από την αριστερά, για να περάσει στο φάσμα του πραγματικού και του εφικτού και να πείσει τα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας, δεν μπορεί να αποφύγει ευρύτερες πολιτικές συγκλίσεις και κατ' επέκτασιν αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.

Δεν είναι δυνατόν να απασχολείται σήμερα η «αριστερή διανόηση» στη χώρα αποκλειστικά με τους κινδύνους που συνεπάγεται για την κοινωνία ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός! Ο νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ, ζούμε με αυτόν την καθημερινότητα μας και για να υπερβούμε την μιζέρια που προκαλεί και την κοινωνική αδικία που αποκρυσταλλώνει οφείλουμε να δράσουμε και όχι να (τον) σχολιάσουμε.

Η κίνηση-Καραμανλή να ανασυντάξει την «κοινωνική δεξιά», διασπώντας το κέντρο, είναι μια χρυσή ευκαιρία για την προοδευτική αριστερά να συνεργαστεί με την σοσιαλδημοκρατία και να διεκδικήσουν την εξουσία, προτάσσοντας ένα εναλλακτικό κοινωνικό μοντέλο και μια πολιτικο-κοινωνική συμμαχία στη βάση δημοκρατικών αξιών, για την αντιμετώπιση της σοβούσας κρίσης.

Τώρα είναι η ευκαιρία, αύριο θα είναι μάλλον αργά!

Lifting για ανόρθωση και «παλινόρθωση»

Του Αγίου

Με απόλυτη ευθύνη και με την πεποίθηση ότι «εθνικό είναι το αληθινό» θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πληροφορίες και να προσεγγίζουμε τις εξελίξεις στο λεγόμενο «σκοπιανό».

Πιστεύουμε ότι η γνώμη του πολίτη είναι ιερή και δεν πρέπει να αποτελεί το μόνιμο θύμα της κάθε λογής προπαγάνδας. Απομυθοποιούμε όχι τόσο το πλαίσιο της διπλωματίας που ασκείται στο ζήτημα, αλλά κυρίως τις προπαγανδιστικές μεθοδεύσεις, που ακολουθούνται με σκοπό να διαμορφωθεί ψευδο-συνείδηση για την υπόθεση και ως προς τους εμπλεκόμενους σε αυτήν παράγοντες.

Η ψευδο-συνείδηση μπορεί να λυτρώνει συγκυριακά το τραυματισμένο υποσυνείδητο μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών, στους οποίους επί 17 χρόνια είχε καλλιεργηθεί, από άθλιους και ανεύθυνους πολικούς και τα ΜΜΕ, μια εντελώς παραμορφωτική mental picture σχετικά με την υπόθεση, αλλά στο τέλος ο συνδυασμός μύθος + παραμύθι νοθεύει τη δημοκρατία, καθώς οι αναφορές στο πολιτικό γίγνεσθαι είναι ψευδεπίγραφες, οι ταυτότητες ασαφείς και οι συμπεριφορές λαϊκίστικες.

Η δημοκρατία δεν καλλιεργείται στα γήπεδα του φανατισμού, ούτε όμως και στα σαλόνια της παραπληροφόρησης. Η διπλωματία ασκείται για να εξυπηρετεί δεδηλωμένους πολιτικούς στόχους και συμφέροντα των εθνικών-κρατών και όχι πρόσωπα και μηχανισμούς αλλοίωσης της πραγματικότητας, προς όφελος αυτών που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν το πολιτικό σύστημα.

Ανατριχιάζω ακούγοντας τις τελευταίες μέρες «έγκυρα» ΜΜΕ και «έγκριτους» σχολιαστές να παραποιούν τόσο βάναυσα την αλήθεια, να αναφέρονται σε δήθεν άσκηση του «πρώτου βέτο» - όπως λέμε πρώτο πιάτο – και να επιδίδονται σε ασκήσεις ανόρθωσης του πεσμένου εθνικού γοήτρου.

Με lifting δεν ανορθώνεται το κύρος …δεν είναι στήθος. Εκτός αν δεν ενδιαφέρει στην πραγματικότητα το κύρος της χώρας, αλλά η διαμόρφωση συνθηκών πολιτικής επικράτησης στο εσωτερικό της με διαφορά…στήθους.

Επειδή, όμως, εμείς δεν ασχολούμαστε με ανορθωτικές εν γένει μεθόδους και πρακτικές θα συνεχίσουμε να προσεγγίζουμε πραγματικότητες και όχι υπερ-πραγματικότητες.

Θεώρησα καλό να προβώ σε αυτές τις διευκρινήσεις, καθώς την εβδομάδα που έρχεται η διένεξη Αθηνών-Σκοπίων περνά σε άλλη φάση. Αναπτύσσεται πλέον αυτό που από πολύ νωρίς επισημάναμε σε αυτό το blog: η «Νέα Φόρμουλα» διαπραγμάτευσης.

Ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς έχει έτοιμο σχέδιο (άρρητης) επιδιαιτησίας. Μεταφέρει το στρατηγείο του στη Γενεύη και σκοπεύει να αναβαθμιστούν οι συνομιλίες, ώστε να καταλήξουν σε συμφωνία που θα μονογραφηθεί από τους υπουργούς των εξωτερικών των δύο χωρών.

Η μπλόφα αυτών που βρίσκονται στο State Department και κινούν τα διπλωματικά και πολιτικά νήματα στα Σκόπια, έπιασε. Υπαγόρευσαν στην ηγεσία της ΠΓΔΜ να επιδείξει αδιάλλακτη στάση στη Νέα Υόρκη, ενώ παράλληλα να δηλώσει «θετική» στη διαπραγμάτευση, ώστε οποιαδήποτε υποχώρηση της σε αυτόν τον τελικό γύρο, που θα έχει τη μορφή της άτυπης επιδιαιτησίας, να φαντάζει ως δραματική υπαναχώρηση και ένδειξη καλής διάθεσης για συμβιβασμό.

Να δώσει δηλαδή την ευκαιρία στην ελληνική πλευρά να πει «ορίστε τι πετύχαμε με την επίκληση του βέτο ( πια επίκληση, εδώ τα ΜΜΕ γράφουν ότι το έχουμε ασκήσει κιόλας!) και της σθεναρής στάσης μας». Έτσι οι Έλληνες θα μείνουν μισο -ικανοποιημένοι και θα συνεχίσουν να πορεύονται εθνικά υπερήφανοι και πολιτικά χειραγωγούμενοι, δίχως να αντιληφθούν το παιχνίδι εντυπώσεων που παίζεται μπροστά στα μάτια τους και τις πολιτικές διευθετήσεις που διαμορφώνονται - και μέσω αυτού - πίσω από την πλάτη τους.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιος για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας, Ντάνιελ Φριντ που πήγε αιφνιδίως χθες το βράδυ στα Σκόπια και συναντήθηκε με την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας, δεν το έκανε ως μεσολαβητής, ούτε ασφαλώς για να σώσει το ΝΑΤΟ από την απειλή του ελληνικού veto. Πήγε για να «κουβεντιάσει» (υπαγορεύσει) μυστικά τη νέα στάση της ηγεσίας της ΠΓΔΜ, στο νέο γύρω διαπραγματεύσεων.

Σε αυτόν δεσπόζει ένα και μόνο όνομα: το Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αυτό το όνομα για την τελική ονομασία της γείτονος, που δεν δέχθηκαν ούτε οι μεν, ούτε οι δε κατά την προηγούμενη φάση της διαπραγμάτευσης, προβάλλεται από τους Αμερικανούς ως η χρυσή τομή. Ως η μέση της γέφυρας που είπε και ο κ. Καραμανλής, εννοώντας προφανώς κάποια άλλη γέφυρα.

Δεν είναι λοιπόν η ελληνική, σθεναρή, στάση των Καραμανλή-Μπακογιάννη που οδηγεί τις εξελίξεις, αλλά αντίθετα η απόφαση των ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν την διένεξη για να χειραγωγήσουν αποτελεσματικότερα τις ηγεσίες των δύο χωρών και να επανέλθουν στον ρυθμιστικό τους ρόλο στο πολιτικό σύστημα, καθώς τελευταία υπήρχαν σημάδια ότι χάνουν τον έλεγχο.

Όσο για το περίφημο veto μην ανησυχείτε, «έχει ήδη ασκηθεί (!)», όπως λένε αποκλειστικά τα ελληνικά ΜΜΕ! Τι και αν ο ΓΓ του ΝΑΤΟ μόλις χθες το βράδυ διαβεβαίωνε ότι: «ότι είναι δυνατό να συμβεί δεν σημαίνει ότι είναι και ρεαλιστικό να πραγματοποιηθεί».

Το Κρέας βαπτίστηκε Ψάρι από τώρα

Του Αγίου

Μια συντονισμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ των νταβάδων ξεκίνησε, αρκετές ώρες μετά την άτυπη σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ.

Έχοντας την πεποίθηση ότι μιλούν σε λαό «λωτοφάγων» παραποιούν συνειδητά την πραγματικότητα για να δημιουργήσουν τεχνητή ευφορία ως προς το «σκοπιανό», να κάμψουν τις όποιες αντιδράσεις και να προωθήσουν την κα Μπακογίαννη στην αρχηγία της ΝΔ και γιατί όχι στην πρωθυπουργία.

Το παράδειγμα των «ΝΕΩΝ» είναι χαρακτηριστικό, αλλά όχι μοναδικό, καθώς στο ίδιο πνεύμα κινούνται όλα τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ που ελέγχονται από την διαπλοκή – ένα μεγάλο μέρος των υπολοίπων, απλώς αναπαράγει αυτή την προπαγάνδα!

Δίχως ντροπή για την παραποίηση εννοιών και της αλήθειας το ρεπορτάζ της κας Ειρήνης Καρανασοπούλου έχει τίτλο: «Το πρώτο βέτο... ερρίφθη».

Στο ρεπορτάζ σημειώνεται ευθύς εξαρχής: «Το περίφημο βέτο της Ελλάδας στην πρόσκληση των Σκοπίων για ένταξή του στο ΝΑΤΟ... ερρίφθη τελικώς χθες- μόνο που ερρίφθη από την Ντόρα Μπακογιάννη και όχι από τον Κώστα Καραμανλή»

Πέραν της «πονηρής» γελοιότητας που συνιστά η διευκρίνιση: «… μόνο που ερρίφθη από την Ντόρα Μπακογιάννη και όχι από τον Κώστα Καραμανλή», το ρεπορτάζ βιάζει την πραγματικότητα.

Στη Σύνοδο η ελληνική πλευρά εξέφρασε τις ενστάσεις της για την πρόσκληση της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και δέχθηκε ότι, αντίθετα, θα μπορούσαν να προσκληθούν η Κροατία και η Αλβανία.

Στο Συμβούλιο αυτό εξετάσθηκαν οι δυνατότητες διεύρυνσης του ΝΑΤΟ με τις χώρες της Χάρτας της Αδριατικής, και η κάλυψη των προϋποθέσεων που απαιτούν τα 26 μέλη της Συμμαχίας από αυτές, και όχι, ασφαλώς, το ζήτημα των προσκλήσεων αυτό καθ’ αυτό. Αν δηλαδή θα ακολουθηθεί η μορφή των «προσκλήσεων» και αν ναι σε ποιες από αυτές τις χώρες.

Αυτό είναι θέμα που θα αντιμετωπίσει αρμοδίως η νατοϊκή Σύνοδος Κορυφής του Βουκουρεστίου (2-4 Απριλίου).

Για να καταλάβετε τον βαθμό της παραμυθίας, με το “veto” στη χθεσινή Σύνοδο, αρκεί να επισημάνω ότι εκτός του ότι δεν υπήρχε θέμα για να ασκηθεί το δικαίωμα αρνησικυρίας από την Ελλάδα, η χώρα μας συνυπέγραψε τρία «έγγραφα προσχώρησης» χωρίς όνομα!

Δηλαδή, συνυπέγραψε η κα Μπακογιάννη με τους 25 συναδέλφους της ότι τρεις χώρες είναι έτοιμες να μπουν στο ΝΑΤΟ, δίχως να ονοματίζονται!

Αυτό, προφανώς, συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της Συμμαχίας και φανερώνει την μεθόδευση που ακολουθείται από όλους στο ζήτημα.

Αν δεν υπάρξει λύση στη διένεξη Αθηνών-Σκοπίων, μέχρι τη Σύνοδο του Βουκουρεστίου, τότε σε ένα από τα τρία κείμενα που υπέγραψε και η χώρα μας, χθες, θα μπει το όνομα “FYROM” και από κάτω οι αστερίσκοι που θα ικανοποιούν το αίτημα της Ελλάδας για μη-πλήρη ένταξη δίχως προηγουμένως να εκλείψουν οι λόγοι που, κατά την χώρα μας, προσβάλουν το προαπαιτούμενο της «καλής γειτονίας».

Είδατε λοιπόν ότι η προπαγάνδα κάνει το άσπρο-μαύρο για να διασκεδαστεί η υποχώρηση της ηγεσίας και να αποκρυφτεί από το λαό η φόρμουλα ένταξης, από την πίσω πόρτα, της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, δίχως επίλυση του ζητήματος, το οποίο θα συνεχίσει να αποτελεί σημείο τριβής για τις δύο χώρες και το επόμενο διάστημα, προσφέροντας ικανοποίηση στον αμερικανικό παράγοντα!

Δίχως να έχει στο χέρι την πλήρη ένταξη η ηγεσία των Σκοπίων, αλλά συμμετέχοντας κανονικά στο στρατιωτικό (αμυντικό) σκέλος της Συμμαχίας, θα δώσει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς, καθώς καθημερινά θα υποβάλλεται σε «ασκήσεις υπακοής».

Από την άλλη, η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα θα είναι εξίσου υπάκουη ως προς τα αμερικανικά κελεύσματα και ενδοτική στις αμερικανικές πιέσεις για το είδος των εξοπλισμών και όχι μόνο, καθώς από την ουσιαστική ( αν και όχι τυπική) επιδιαιτησία τους θα κριθεί η τελική ονομασία της γείτονος.

Το γενικότερο πνεύμα στο ΝΑΤΟ είναι: ένταξη και των τριών χωρών της Χάρτας της Αδριατικής, ταυτόχρονα, με παράλληλη διασκέδαση των εντυπώσεων στη κοινή γνώμη - κυρίως της Ελλάδας και λιγότερο των Σκοπίων - ώστε να μην υποστεί συνέπειες το «Ευρωατλαντικό-πολιτικό -κεφάλαιο» που ακούει στο όνομα «Ντόρα» και να μην «αγριέψει» ξανά η ελληνική κοινωνία με τους Αμερικανούς, έτσι ώστε να παραμείνει υπό Ευρω-ατλαντικό έλεγχο το πολιτικό παιχνίδι - και σύστημα – στη χώρα.

Η Κοντολίζα Ραις ήταν σαφής λέγοντας: «Δεν θα πρέπει να σπρώξουμε την Ελλάδα σε πολιτική αυτοκτονία» και προσθέτοντας: «δεν πρέπει να ρισκάρουμε μαζικές διαδηλώσεις στην Ελλάδα»

Όλα είναι πλέον ξεκάθαρα, αλλά ο λαϊκισμός, η διαπλεκόμενη προπαγάνδα, καθώς επίσης η επιχείρηση των διαφόρων κέντρων να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη, για να επιτύχουν το στόχο της Συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό την κα Μπακογιάννη, θολώνουν το πολιτικό και διπλωματικό τοπίο, παραπληροφορώντας συστηματικά, βαπτίζοντας το κρέας, ψάρι.

Ανασφαλείς και αυθαίρετοι

Του Αγίου

Ο νόμος αποσκοπεί στη ρύθμιση γνωστών σχέσεων.

Η πολιτεία νομοθετεί για να αντιμετωπίσει ένα γνωστό πρόβλημα.

Οι πολίτες, ασχέτως αν συμφωνούν με μία κυβερνητική ρύθμιση ή όχι, πρέπει να καθίστανται κοινωνοί των στοιχείων του προβλήματος.

Καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν συντρέχει στην περίπτωση του «ασφαλιστικού- νομοσχεδίου» που επιδιώκει να καταστήσει νόμο του κράτους η Κυβέρνηση.

Άρα, δεν υπάρχει βάση νομιμοποίησης των συγκεκριμένων κυβερνητικών αποφάσεων, οι οποίες εκλαμβάνονται από τους πολίτες ως αυθαιρεσίες με προφανή σκοπό να μετακυλήσουν την ευθύνη για την ασφάλιση από το κράτος και την πολιτεία στον εργαζόμενο.

Αυτά δίχως: 1) αναλογιστικές μελέτες, 2) κοστολόγηση μέτρων, 3) στοιχεία για την κινητή περιουσία (μετοχές, ομόλογα, και άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα), 4) να ξέρουμε τι έχασαν τα Ταμεία από τα δομημένα ομόλογα και πότε θα επιστραφούν τα κλεμμένα, 5) κανείς να μπορεί να προσεγγίσει τον αριθμό των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων. Και επιπλέον, με ανεξέλεγκτες τις φαρμακευτικές δαπάνες και την εισφοροδιαφυγή στο 30%, σύμφωνα με τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Σημειώστε μάλιστα, ότι είναι η πρώτη «μεταρρύθμιση» που επιχειρείται χωρίς καν τη χρήση λογιστών.

Τι να τους κάνει τους οικονομολόγους, άλλωστε, η κυβέρνηση της ΝΔ, τη στιγμή που περιπαίζει τους εργαζόμενους, αθετώντας από το 2004 την υποχρέωση της να καταβάλει κάθε έτος 1% του ΑΕΠ προς ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων;

Για φαντάσου, η κυβέρνηση να ζητά από τον πολίτη να εφαρμόσει θέλοντας και μη, τις διατάξεις του νέου ασφαλιστικού νομοθετήματος, τη στιγμή που η ίδια παρανομεί και κοροϊδεύει εκδίδοντας μεταχρονολογημένα ομόλογα που αντιστοιχούν σε μέρος μόνο των οφειλομένων στα ταμεία!

Για φαντάσου, να απαιτείται από τον πολίτη κατανόηση για τους ασφαλιστικούς περιορισμούς και επίδειξη κοινωνικής αλληλεγγύης τη στιγμή που η κυβέρνηση βαρύνεται με συνεχείς ρυθμίσεις υπέρ των εισφοροφυγάδων! Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να γίνεται σοβαρά λόγος για μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού με τη διαιώνιση μιας ελεεινής πρακτικής, η οποία ευνοεί τους μεγάλους, ιδίως, οφειλέτες εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων και των εργαζομένων;

Αναρωτήθηκε ποτέ η κυβέρνηση – όχι μόνο αυτή, αλλά και οι προηγούμενες - ποιος είναι αυτός που δυναμιτίζει το ασφαλιστικό σύστημα; Είδε ποτέ κάποια κυβέρνηση τον εαυτό της στον καθρέπτη;

Είναι σοβαρή αντιμετώπιση η νομοθετική πρωτοβουλία για το μείζον αυτό θέμα, που επηρεάζει καθοριστικά το κοινωνικό μοντέλο στη χώρα και χαρακτηρίζει το επίπεδο κοινωνικής δικαιοσύνης, να πραγματοποιείται δίχως η κυβέρνηση να έχει φροντίσει να διατυπώσει με ακρίβεια όλες τις ποσοτικές και ποιοτικές παραμέτρους που το ορίζουν και να επεξεργασθεί εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπισή του σε διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες;

Γιατί, αλήθεια, τόσα χρόνια δεν στελεχώθηκαν και δεν λειτούργησαν ορθολογικά και συνεργατικά οι Αρχές που δημιουργήθηκαν, υποτίθεται, για να μελετήσουν και να αποτυπώσουν το πρόβλημα;

Δεν είναι οπισθοδρομικό και εκ του πονηρού μόνο στην Ελλάδα, από τις 15 πρώτες χώρες που συνέστησαν την ΕΕ, να εξακολουθεί να δεσπόζει το κανονιστικό και όχι το επιχειρησιακό πρότυπο;

Δεν είναι γελοιότητα να εισάγουμε νέους θεσμούς, παραλείποντας να δημιουργήσουμε τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την εφαρμογή τους;

Η πολιτεία δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να νομοθετεί «μεταφυσικά» και ούτε οι πρωθυπουργοί να λένε και να ξελένε.

Δεν γίνεται να αποδεχθούν οι πολίτες οποιαδήποτε νομοθετική ρύθμιση, δίχως να έχει προηγηθεί εκπόνηση επιχειρησιακού σχεδίου με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για να εγγυηθεί την πραγμάτωση των επιλογών και των στόχων.

Η αυθαίρετη νομοθεσία δεν έχει θέση στη σημερινή κοινωνία. Οι αυθαίρετοι κυβερνήτες ανήκουν στο παρελθόν.

Με το συμπάθιο…κ. Καραμανλή

Του Αγίου

Στην κρισιμότερη στιγμή για το «σκοπιανό» ρίχνει την βόμβα του «ασφαλιστικού» ο κ. Καραμανλής προκαλώντας το λεγόμενο glutting στην επικοινωνία.

Υπερφορτίζει μέχρι «σκασμού» την ατζέντα της επικαιρότητας, ώστε η κοινή γνώμη να αποπροσανατολιστεί και να χαθεί η δυνατότητα να στραφεί το ενδιαφέρον της κοινωνίας ξεχωριστά στο κάθε ένα από αυτά τα δύο μεγάλα ζητήματα.

Η τακτική αυτή του κ. Καραμανλή είναι γνωστή, το έχει επαναλάβει σε ήσσονος, όμως, σημασίας θέματα. Αυτή τη φορά, εντούτοις, ξεπέρασε τον ίδιο του τον εαυτό σε ανευθυνότητα και πολιτικαντισμό!

«Αναλαμβάνει – όπως δηλώνει - το πολιτικό κόστος της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης», επειδή προφανώς δεν μπορεί να αναλάβει το πολιτικό κόστος του «σκοπιανού».

Ο κ. Καραμανλής γνωρίζει ότι και η επίκληση του veto είναι προσχηματική, καθώς υπάρχει η δυνατότητα να προχωρήσει η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ από την πίσω πόρτα, δίχως την δική μας συναίνεση, σε αυτήν τη φάση και ότι η ρύθμιση που επιβάλει η κυβέρνηση στο ασφαλιστικό θα ξεσηκώσει σάλο στη χώρα, ο οποίος θα επισκιάσει όλα τα άλλα ζητήματα.

Αλλάζει βίαια την ατζέντα, όχι της πολιτικής, αλλά της επικοινωνίας, και αποφασίζει μέσα από την αναπόφευκτη σύγκρουση με τις θιγόμενες κοινωνικές ομάδες, εξαιτίας των αλλαγών στο ασφαλιστικό, να βγει από το φάσμα των σκανδάλων που ταλαιπωρούν τόσο πολύ την πρωθυπουργική εικόνα του και να αποφύγει, παράλληλα, την ενδελεχή προσέγγιση στις εξελίξεις στο «σκοπιανό».

Είναι πρόδηλο ότι ο κ. Καραμανλής έχει μπει στην ευθεία των εκλογών, αφού εμφανίσει ως επιτυχία του την μη-επίσημη πρόσκληση της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ - σαν αυτό να είναι το ζήτημα της διένεξης μας με την γείτονα και δώσει την εικόνα της μεταρρυθμιστικής δύναμης, που απέτυχε να διαμορφώσει όλο αυτό το διάστημα που ασκεί την εξουσία.

Γνωρίζει ότι με τους χειρισμούς του στο «σκοπιανό» δεν κερδίζει τίποτε στην ελληνική κοινή γνώμη και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μην χάσει σημαντικές δυνάμεις από δεξιά.

Με το ασφαλιστικό χαράσσει μια τεχνητή πολιτική γραμμή που τον διαχωρίζει από τα κόμματα που βρίσκονται αριστερά του, ώστε να εμφανιστεί η ΝΔ ως η μόνη σοβαρή και ρεαλιστική πολιτική συνιστώσα του πολιτικού συστήματος. Ο άνθρωπος, δηλαδή, ο οποίος μόνον σοβαρότητα και υπευθυνότητα δεν έδειξε στη διαχείριση των σκανδάλων που «έσκασαν» στο άμεσο περιβάλλον του, από «απολογούμενος» για αναποφασιστικότητα, συγκάλυψη, υποκρισία και δειλία ως προς την ανάληψη πολιτικού κόστους, μέσω του ασφαλιστικού επιχειρεί να δείξει τόλμη και πολιτική αρετή αδιαφορώντας, δήθεν, για το λεγόμενο πολιτικό κόστος.

Ασφαλώς, δεν πρόκειται περί αυτού. Ο κ. Καραμανλής αποφάσισε να αναλάβει το κόστος σε ένα πεδίο που θα του επιτρέψει, παρά τις εκλογικές απώλειες, να διατηρήσει το προσωπικό του πολιτικό κεφάλαιο για το μέλλον. Θέλει να εγκαταλείψει την εξουσία ως μεταρρυθμιστής και υπεύθυνος πολιτικός και όχι ως φοβισμένος ισορροπιστής και λαϊκιστής.

Τούτη την ώρα, ο πρωθυπουργός, φροντίζει για την υστεροφημία του και διαμορφώνει πολιτικές υποθήκες για το μέλλον του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες από την επιλογή του να προκαλέσει κρίση, με δικούς του όρους, πάνω στην κοινωνικο-πολιτική κρίση, που ακολουθεί παράλληλη γραμμή με τη κρισιμότητα που χαρακτηρίζει τη διεθνή υπόσταση της χώρας.

Μόνο που αυτό ( κρίση πάνω στη κρίση) είναι γνωστό μεν τέχνασμα στην επικοινωνία, αλλά παρόλα αυτά, όσοι μετέρχονται τέτοιες μεθόδους δεν δείχνουν καλό πολιτικό χαρακτήρα… με το συμπάθιο κ. Καραμανλή.