Μυστική πολιτική και μυστήρια

Του Αγίου

Στις δημοκρατίες ισχύει μια απαράβατη αρχή: η πολιτική είναι διάφανη, ενώ η διπλωματία μπορεί κάποτε να ασκείται με άκρα μυστικότητα (εμπιστευτικότητα).

Στις Νέες Δημοκρατίες, που κυβερνούν την Ελλάδα, η αρχή αυτή έχει αντιστραφεί.

Οι κυβερνώντες εννοούν ότι η πολιτική είναι μυστική, ενώ παράλληλα αδιαφορούν για τη «στεγανοποίηση» των διπλωματικών πρωτοβουλιών.

Έτσι, αντί να ενημερώσουν τον πολίτη για την πολιτική πρόταση του μεσολαβητή του ΟΗΕ, αναφορικά με την ονομασία των Σκοπίων, περιορίζονται σε κρίσεις επ’ αυτής, λέγοντας ότι τους ικανοποιεί καταρχήν το «πακέτο Νίμιτς» και προσθέτοντας ότι η πρόταση είναι «σαφώς η πιο καλά επεξεργασμένη που έχει κατατεθεί ως τώρα».

Δηλαδή, απαιτούν, οι πολιτικοί αυτοί, να αποδεχθούμε την κρίση τους, ως προς την υπόθεση, δίχως να γνωρίζουμε το ακριβές περιεχόμενο της.

Γιατί άραγε; Είναι μυστική η υπόθεση; Δεν αφορά πολιτική διευθέτηση σε ζήτημα που απασχολεί την ατζέντα της εξωτερικής μας πολιτικής;

Έχει καμία σχέση η «πρόταση Νίμιτς» με τη διπλωματία του πράγματος;

Ζήτησε κανείς να παρέμβει στις διπλωματικές κινήσεις που σχεδιάζει η Κυβέρνηση;

Αντίθετα, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει εύλογη μυστικότητα, όπως για παράδειγμα στην άσκηση ή μη του δικαιώματος αρνησικυρίας στο ΝΑΤΟ, οι κυβερνητικοί είναι λαλίστατοι!

Πρόκειται για σοβαρή παρεξήγηση του ρόλου τους ή για ασυνείδητο κομφούζιο μεταξύ διπλωματίας και πολιτικής;

Φοβάμαι ότι ισχύει το πρώτο. Συνειδητά μπλέκουν τις αρχές άσκησης της πολιτικής με αυτές της διεξαγωγής της διπλωματίας, καθώς προσπαθούν να διασκεδάσουν τα αρνητικά αποτελέσματα της πολιτικής τους μέσω της δήθεν διπλωματίας και τις αρνητικές επιδόσεις στη διπλωματία μέσω μιας δήθεν ρεαλιστικής πολιτικής, που ανακαλύπτουν πάντα στο τέλος!

Όμως, έτσι, δεν λειτουργεί η Δημοκρατία, απλώς εξυπηρετείται συγκυριακά η Νέα Δημοκρατία.

Ο μη ενημερωμένος πολίτης επί της πολιτικής ύλης, μετατρέπεται σε υποζύγιο της προπαγάνδας, από φορέας ευθύνης για το μέλλον του.

Η λαϊκή κυριαρχία χάνει την έννοια της μέσα στο αδιαφανές τούνελ των πολιτικών ζυμώσεων που οδηγούν στις αποφάσεις.

Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει τα στοιχεία μιας πρότασης για να κρίνει και την πολιτική και τους πολιτικούς που λαμβάνουν θέση επ’ αυτής.

Οι αποπροσανατολιστικές και αντιφατικές διαρροές της κυβέρνησης για την υπόθεση της ονομασίας τις τελευταίες ώρες, καθώς και η απόκρυψη του πυρήνα της διαπραγμάτευσης, φανερώνουν το φόβο και την υποκρισία της απέναντι στον ελληνικό λαό, ο οποίος τους εμπιστεύτηκε την διακυβέρνηση της χώρας.

Στο όνομα της προπαγάνδας

Του Αγίου

Όσοι αδικήσαμε κατά καιρούς την κυβερνητική προπαγάνδα και δεν εκτιμήσαμε αρκούντως τις επιδόσεις της, οφείλουμε τούτες τις ώρες να αναθεωρήσουμε τη στάση μας. Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα δισταγμό να ζητήσω συγνώμη, στο βαθμό που την υποτίμησα κάποιες στιγμές. Προφανώς έσφαλα!

Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς την αποσιώπηση των πολιτικών και διπλωματικών διεργασιών σχετικά με την τελική ονομασία των Σκοπίων και τις μεθοδεύσεις που ακολουθούνται από την Κυβέρνηση για την μετατροπή της δεινής εθνικής ήττας στο ζήτημα, σε κομματικό πλεονέκτημα για τη ΝΔ;

Είναι τόση η ένταση και έκταση της προπαγάνδας, ώστε ανήμερα της πρωτοβουλίας του διαμεσολαβητή του ΟΗΕ για την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ, η οποία έλαβε χώρα μάλιστα στην Αθήνα, συνοδευόμενη από ένα έντονο παρασκήνιο, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης εστίαζαν σε εκτιμήσεις για το Κοσσυφοπέδιο!

Το τι μυθολογία και παραφιλολογία διατυπώθηκε για το καθεστώς του Κοσόβου δεν περιγράφεται! Σενάρια πολέμου βγήκαν από τα σκονισμένα συρτάρια της προπαγάνδας, για να κατατρομοκρατήσουν όσους θα είχαν, ίσως, να εκφράσουν κάποιες φυσιολογικές απορίες για το σκοπιανό.

Αγχωμένοι προπαγανδιστές προσπαθούν να πείσουν ότι η υπόθεση ειρήνη ή πόλεμος στα βαλκάνια κρίνεται από την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης ως προς την τελική ονομασία της γείτονoς.

Αν δεν συμφωνήσουμε στο όνομα και εμποδίσουμε την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, τότε θα προσφέρουμε πάτημα στον αλβανικό εθνικισμό και θα συμβάλλουμε στη διάλυση των Σκοπίων, λένε τα ένθεν κακείθεν φερέφωνα, σκορπίζοντας σε άλλους χαμόγελα ικανοποίησης και σε άλλους φόβο και τρόμο.

Κάποιοι μάλιστα παίζουν εκ νέου την παράσταση «σοκ και δέος» με επίκεντρο την περιοχή, παραγνωρίζοντας τα αυτονόητα:

1 - Το Κόσοβο ανεξαρτητοποιείται σε μια ώριμη πλέον φάση, ώστε να καταστεί το πρώτο μουσουλμανικό προτεκτοράτο της Δύσης στην Ευρώπη. Ένα πολιτικό πείραμα, δηλαδή, στη καρδιά των Βαλκανίων.

2 – Η απόσχιση του από την Σερβία είχε δρομολογηθεί αμέσως μετά τη συνθήκη τερματισμού των εχθροπραξιών μεταξύ ΝΑΤΟ και σερβικής ηγεσίας, παρά το σχετικό ψήφισμα του ΣΑ και της απόφασης του Ελσίνκι.

Αυτά είναι γνωστά σε όλους αυτούς που ασχολούνται, έστω και περιστασιακά, με τις βαλκανικές υποθέσεις. Όπως είναι, επίσης, κοινό μυστικό ότι στο ορατό μέλλον δεν υπάρχουν προϋποθέσεις νέων πολεμικών επιχειρήσεων στην περιοχή, αν και δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξουν μικροαλλαγές στα σύνορα και τριβές ως προς το καθεστώς των μειονοτήτων.

Άρα, η σταθερότητα των Σκοπίων δεν πρέπει να συνδέεται με την ονομασία του κράτους. Την ασφάλεια της ΠΓΔΜ εγγυάται η κοινή βούληση της Δύσης να υπάρξει ως ανεξάρτητο πολυεθνικό κράτος με αμετάβλητα σύνορα.

Ουδείς στη Δύση επιθυμεί την δημιουργία της λεγόμενης Μεγάλης Αλβανίας και όταν ακούν για μεγάλες βαλκανικές ιδέες υπομειδιούν, διότι προφανώς αντιλαμβάνονται πόσο ανόητοι είναι αυτοί που δεν κατάλαβαν γιατί διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και γιατί Αμερικανοί και ΕΕ φροντίζουν για την συρρίκνωση της Σερβίας. Η Βαλκανική σαλάτα για να είναι εύπεπτη για τη Δύση πρέπει να είναι καλοκομμένη σε μικρά τμήματα, αλλιώς θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από όσα τυχόν θα έλυνε.

Τότε γιατί τόσα φοβικά σενάρια, σήμερα;

Μα φυσικά για να διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα, ώστε να περάσει σχετικά ανώδυνα η αναδίπλωση του Καραμανλή, ως προς την ονομασία της ΠΓΔΜ.

Λίγο το έχεις επί 15 χρόνια να κοροϊδεύουν τον κόσμο για το είδος της διαπραγμάτευσης που έκαναν ή δεν έκαναν με τους γείτονες και τώρα να του ξεφουρνίσουν το «σύνθετο» που δεν είναι καθόλου σύνθετο τελικά, ως προς το διακύβευμα: το «Μακεδονία».

Μα πάλι θα μου πεις - όπως τόνισε και η Υπουργός Εξωτερικών κα Μπακογιάννη - ότι «Ήρθε η ώρα να λύσουμε οριστικά το πρόβλημα βλέποντας στο μέλλον».

Σύμφωνοι, αλλά μήπως ήρθε και αυτή, η άγια, ώρα να λύσουμε οριστικά το «πρόβλημα» με αυτούς ακριβώς που προκάλεσαν το πρόβλημα και εξευτέλισαν την «ισχυρή» και «ευρωπαϊκή» Ελλάδα κάνοντας την μέρος της βαλκανικής σαλάτας;

Μπλουαααχ!

Του Αγίου

«Σταμάτα θέλω να ξεράσω!»

Αυτή τη φράση ακούω ολοένα και περισσότερο, όταν μιλάω στην Ελλάδα για συγκεκριμένες υποθέσεις που απασχολούν αυτή την περίοδο τη κοινή γνώμη.

Το χειρότερο είναι ότι την ίδια αντίδραση συναντώ πλέον και στο εξωτερικό, όταν μιλώ με Έλληνες για τα ελληνικά πράγματα. Μπλουαααχ…μπλιαααχ, είναι η αντίδραση τους!

Κανείς δεν φαίνεται να έχει πλέον το κουράγιο να αναλύσει σε βάθος κάθε μια από τις υποθέσεις-σκάνδαλα που απασχολούν τον δημόσιο βίο.

Όλα μοιάζουν να πηγάζουν από την ίδια αιτία και να επιφέρουν το ίδιο αποτέλεσμα. Μια μεγάλη παρέα ελέγχει το σύστημα και χειραγωγεί όλες τις εξουσίες στη χώρα και αυτή είναι που αναδιανέμει το κοινωνικό προϊόν στους πελάτες της, καταχρώμενη ένα μεγάλο μέρος των δημοσίων προσόδων.

Η παρέα αυτή στηρίζει τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα και επιμελείται την αναπαραγωγή του καθεστώτος. Είναι μέσα και στα δύο κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία και διαμορφώνει τους ρόλους των μελών της στο πλαίσιο της πατρωνίας και της διαπλοκής του δικομματισμού.

Για τον φόβο των Ιουδαίων, μάλιστα, δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε αυτό: φροντίζει να χειραγωγεί τις κυρίαρχες ομάδες και των υπολοίπων κομμάτων που συνθέτουν την βεντάλια στα έδρανα του κοινοβουλίου.

Η παρέα αυτή διακρίνεται από: ιεραρχική δομή, επαγγελματική εξειδίκευση, κοινωνικούς και κομματικούς ρόλους για τα μέλη της, καθώς και από ιδιαίτερους κανόνες συμπεριφοράς στο εσωτερικό της.

Οι «αλληλοσπαραγμοί» – με τη μορφή συνήθως της κατινιάς - γίνονται ανεχτοί και ενίοτε εμφανίζονται ως επιβεβλημένοι για να διευθετηθούν προσωπικά συμφέροντα και επιδιώξεις στο εσωτερικό της. Όμως, με ιδιαίτερη φροντίδα η ηγεσία του συστήματος (της παρέας αυτής) φροντίζει, έτσι ώστε, οι όποιες εσωτερικές διενέξεις και προστριβές, μεταξύ των μελών που συνθέτουν το καθεστώς, να μην λαμβάνουν ποτέ ανεξέλεγκτη μορφή.

Η «μαφία» μπορεί να δημιουργεί τεχνητές κρίσεις στην πολιτική και την οικονομία – στο βαθμό που περνάει από το χέρι της – και να αναστατώνει τη κοινωνία, αλλά φροντίζει πολύ το εσωτερικό της περιβάλλον: εδώ οι κρίσεις αποφεύγονται με κάθε τρόπο, καθώς έτσι θα κινδύνευε το όλο σύστημα από κατάρρευση. Ρόλο συντονιστή και καταλύτη για τη δυναμική ισορροπία του συστήματος έχουν ασφαλώς οι γνωστοί νταβάδες. Αυτοί είναι οι νονοί των επιμέρους πολιτειακών, κρατικών και κομματικών εξουσιών και οι προστάτες του εσμού των αχυράνθρωπων που συνθέτουν το δίκτυο της εξουσίας τους, της προπαγάνδας τους και του πολιτισμού, τον οποίο διαμορφώνουν για την υποστήριξη του καθεστώτος που έχουν εγκαθιδρύσει.

Ο κόσμος αηδιάζει με τα φαινόμενα που προκαλεί το σύστημα αυτό, αγνοεί όμως τις δυνάμεις συνοχής του καθεστώτος.

Είναι φυσικό η κοινωνία να μένει στο επιφαινόμενο, καθώς η διαπλοκή με τους νταβάδες-νονούς, από τη μία, συσκοτίζει την οργανική σχέση της με το κράτος, τους πολιτικούς φορείς και τα ΜΜΕ, ενώ από την άλλη εξάγει την κρίση του δικού της συστήματος στην κοινωνία και τους θεσμούς.

Επιδιώκουν να μας κάνουν, στο τέλος, να σιχαθούμε τους εαυτούς μας, την πολιτική και τη δημοκρατία, ώστε να αναλάβουν αυτοί και πάλι την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση.

Αν δεν το καταλάβουμε σύντομα, να είστε βέβαιοι ότι θα το πετύχουν.

Αν νομίζετε ότι αυτό το φαινόμενο ( το νταβατζιλίκη αυτής της παρέας) είναι αναπόφευκτο στοιχείο της παγκοσμιοποίησης και της σημερινής διάστασης του καπιταλισμού, απλώς έχετε πέσει θύματα της προπαγάνδας τους!

Η παρέα αυτή αποτελεί μεν φορέα του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα, η δομή και λειτουργία της όμως βασίζεται σε προκαπιταλιστικά πρότυπα.

Είναι, ακριβώς, αυτή η αντίφαση που, πέραν όλων των άλλων, στρεβλώνει την ανάπτυξη και ενισχύει τον επαρχιωτισμό και τη δουλική εξάρτηση από ξένα κέντρα.

Διαπλοκή και νταβάδες είναι ελλαδικό «προϊόν» και για αυτό ακριβώς αποτελεί αποκλειστική υποχρέωση της ελληνικής κοινωνίας να αντιδράσει.

Η γενίκευση και καθολικότητα του φαινομένου, από όσους επιχειρείται, προδίδει την διάθεση τους να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις και να νοθεύσουν τη συνείδηση του πολίτη.

Σκέψεις υπό το μηδέν

Του Αγίου

Μια έξυπνη διαφημιστική καταχώρηση ενός πανεπιστημίου που βρίσκεται κοντά στον Βόρειο Πόλο υποστηρίζει: « οι μεγάλες ιδέες αναπτύσσονται κάτω από το μηδέν!»

Πράγματι, η Σκανδιναβία βρίσκεται πολύ πιο μπροστά στη καινοτομία από όλες τις άλλες περιοχές της Ευρώπης και ο Καναδάς προηγείται στον τομέα αυτό των ΗΠΑ.

Στις περιοχές αυτές που το θερμόμετρο το βλέπουμε ανάποδα, γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό ότι η γη δεν είναι στρογγυλή, ούτε η πολιτική τετράγωνη.

Η σχετικότητα κυριαρχεί στις συνειδήσεις και αυτό σε οπλίζει με υπομονή και ανοχή, ενώ παράλληλα σε προκαλεί να βρεις λύσεις επιβίωσης.

Εδώ, ο θεατρινισμός υποχωρεί, καθώς η αντιμετώπιση της ανάγκης απαιτεί ουσιαστική συνεργασία. Και αυτό συντείνει στην ανάπτυξη μιας λιγότερο ατομικιστικής και περισσότερο κοσμοπολίτικης κουλτούρας.

Ο «Άλλος», σε αυτές τις συνθήκες, συμφέρει περισσότερο να είναι «συνεργάτης», αν όχι σύντροφος, από το να θεωρείται «εχθρός».

Αυτό δεν σημαίνει ότι παύει να είναι αντίπαλος, αντίθετος ή διαφορετικός.

Εκεί, οι άνθρωποι αναζητούν από κοινού την καλύτερη λύση, αλλά, άμα καταλήξουν και αυτή αποδώσει, ανταγωνίζονται για να καρπωθούν τα μεγαλύτερα οφέλη, ο καθένας για την ομάδα του και τον εαυτό του.

Η προσέγγιση αυτή υποστηρίζεται αρμονικά από τον εκδημοκρατισμό σε συνθήκες φιλελευθεροποίησης.

Οι Βόρειοι διαισθάνονται ότι η καλλίτερη τους μέρα βρίσκεται μεταξύ El Ninio και La Ninia!

Εμείς οι Έλληνες μάθαμε ότι όταν δεν φταίει το φαινόμενο El Ninio για τα δεινά μας, ενοχοποιείται το La Ninia.

Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τα δύο αυτά «αντίθετα» είναι συνεργατικά και σοφά, λειτουργικά συστήματα, που υπακούουν σε ένα μηχανισμό τύχης και ανάγκης. Η ανάγκη της δυναμικής ισορροπίας γεννά το τυχαίο και το τελευταίο, με τη σειρά του, δομεί μια νέα αναγκαιότητα, εντός της οποίας θα διαμορφωθούν οι συνθήκες για την επικράτηση μιας νέας πιθανότητας.

Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πολιτική, αν την εξετάσεις μακροσκοπικά και αμερόληπτα.

Μήπως, λοιπόν, ήρθε ο καιρός να αρχίσουμε να μαθαίνουμε διαφορετικά και να ζούμε πιο φυσιολογικά και εμείς οι σύγχρονοι του νότου. Αφού έχουμε χάσει την επαφή με τον πολιτισμό των αρχαίων που έζησαν και ευδοκίμησαν στην περιοχή μας, τουλάχιστον ας πάρουμε κανένα μάθημα από αυτούς που δεν κληρονόμησαν μεν τα μνημεία τους, αλλά ανακάλυψαν και καλλιέργησαν κάποια βασικά στοιχεία της κουλτούρας τους.

Το καλό για την ανθρωπότητα είναι να μην σκιάζεται μπροστά στα φαινόμενα – φυσικά, κοινωνικά ή πολιτικά- και να κλείνεται στο καβούκι της, αλλά να αναζητεί την άλλη πιθανότητα όταν βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση.

Το πιάσατε φαντάζομαι το υπονοούμενο!

Ο Γιώργος, ο Αλέκος και η Απορία

Του Αγίου

Ένα ερώτημα, πληροφορούμαι ότι βασανίζει τούτες τις μέρες τις συνειδήσεις και ταλαιπωρεί τη φαιά ουσία πρωτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ και αναλυτών της κοινής γνώμης.

- Γιατί οι πρωτοβουλίες του Γιώργου πάνε στο βρόντο, τη στιγμή που ο Αλέκος ότι πιάνει τα τελευταία δυο χρόνια γίνεται χρυσάφι;

Όπως αντιλαμβάνεστε το ερώτημα θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και προβοκατόρικο, αν δεν είχε πράγματι κάποια ψήγματα αληθείας.

Ο Γ. Παπανδρέου τα τέσσερα τελευταία χρόνια πέρασε από πολλές φάσεις, όχι πάντα με γραμμικό τρόπο. Ήταν εποχές που όρισε τον εαυτό του ως καινοτόμο-εκσυγχρονιστή της λεγόμενης Δημοκρατικής Παράταξης. Κάποιες άλλες ως παράγοντα αυτοκάθαρσης στο ΠΑΣΟΚ και φορέα της ιστορικής συνείδησης του κινήματος, που ίδρυσε ο μπαμπάς του. Άλλοτε πάλι διακήρυξε την δομική αντιπολίτευση στη Δεξιά, ενώ επικεντρώθηκε σε προσωπικές διαμάχες με τον Καραμανλή. Και κάποιες άλλες φορές επιχείρησε να δημιουργήσει κλίμα μεγαλύτερης συμπάθειας προς το πρόσωπο του, επικαλούμενος τον πόλεμο των ΜΜΕ προς αυτόν, κυρίως την περίοδο της αναμέτρησης του με τον Β. Βενιζέλο για την ηγεσία του κόμματος.

Στο πλαίσιο αυτό, πράγματι οι όποιες πρωτοβουλίες αναλήφθηκαν από αυτόν σε κομματικό και κυρίως κοινοβουλευτικό επίπεδο, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα από τον ίδιο και εν γένει τους εμπνευστές τους.

Μια γενική θεώρηση θέλει οι παρεμβάσεις να αποτυγχάνουν στο βαθμό που δεν προβάλλονται κατάλληλα στις ενδιαφερόμενες ομάδες αναφοράς.
Όταν δηλαδή δεν έχουμε τα ΜΜΕ μαζί μας.

Αυτό δεν είναι ψέμα, αλλά δεν σημαίνει ότι αποτελεί και την απόλυτη αλήθεια, καθώς από μόνη της αυτή η προσέγγιση γεννά πλήθος άλλων κρισιμότερων ερωτημάτων.

Το πρόβλημα του Γιώργου και κατ’ επέκταση του ΠΑΣΟΚ, τούτη την περίοδο, είναι άλλης τάξεως. Δεν είναι ζήτημα πρωτοβουλιών αλλά μάλλον ταυτότητας.

Ο κυβερνητισμός ως ιδεολόγημα και πολιτική πρακτική δεν πιάνει τόπο αυτή την περίοδο της σοβούσας κοινωνικής κρίσης που καλύπτεται από σκάνδαλα και ζέχνει από την διαφθορά, τους αυτοκτονικούς ιδεασμούς και τις πόρνο καταστάσεις σε όλα τα επίπεδα και τους θεσμούς.

Ο κόσμος απομακρύνεται από το δίλλημα του καταλληλότερου και αναζητεί την υπέρβαση της κρίσης μέσα από την αλλαγή του πολιτικού συστήματος που την προκάλεσε.

Τα πράγματα είναι απλά, αλλά τα μηνύματα δύσκολα περνούν τα τείχη του δικομματισμού, διότι από την μέσα μεριά βασιλεύουν αλληλεξαρτώμενα συμφέροντα που δεν τολμούν να θυσιάσουν τη βολή και τα προνόμια τους, και να αλλάξουν συνήθειες και ρόλους.

Από την άλλη, ο Αλαβάνος τόλμησε. Αγνόησε πακτωμένα στον ΣΥΝ συμφέροντα και ισορροπίες ετών και άνοιξε το κόμμα στη κοινωνία, πραγματοποιώντας το καινοτόμο πολιτικά και οργανωτικά εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Έφερε έτσι, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, σε άμεση εμπλοκή και αλληλόδραση, το κόμμα με τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες πολιτών σε επιμέρους ζητήματα της καθημερινότητας.

Στη συνέχεια έπραξε αυτό που υποσχέθηκε και δίχως το οποίο δεν θα είχε συνέχεια η πολιτική διείσδυση στη κοινωνία που ξεκίνησε: άνοιξε το κόμμα στους νέους και συνέβαλε στο να ανέλθει στην ηγεσία του ΣΥΝ ένας νέος άνθρωπος με προσόντα, ο Α.Τσίπρας.

Τώρα βλέπουμε όλοι να κοιτούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ αμήχανα και κάποτε κακεντρεχώς.

Στη ΝΔ ταράζονται, επειδή διενεργούνται διεργασίες και διανοίγονται προοπτικές στην ευρύτερη Αριστερά που αναδεικνύουν τον συντηρητισμό της κυβερνώσας παράταξης και την εκθέτουν στον πολίτη. Στο ΠΑΣΟΚ προβληματίζονται λόγω της διαρροής των ψηφοφόρων του σε μία πιο σύγχρονη και κινηματική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας και της φιλελεύθερης αριστεράς. Την ίδια στιγμή που στο ΚΚΕ νοιώθουν να απειλείται ο ηγεμονικός ρόλος του κόμματος στην Αριστερά, με άμεσο αντίκτυπο στην εκλογική του βάση και στον ΛΑΟΣ γιατί απομυθοποιείται η πολιτική του ταυτότητα και εξανεμίζεται γρήγορα η «νεωτεριστική» παρουσία του Καρατζαφέρη στο πολιτικό σκηνικό.

Με δύο λόγια ο Αλαβάνος έκανε αυτό που δεν μπόρεσε η αριστερά στην μεταπολίτευση. Τόλμησε να ρισκάρει το αριστερό γόητρο και να θυσιάσει το αριστερό στερεότυπο αρθρώνοντας κυβερνητικό λόγο, δίχως κυβερνητισμό.

Το επόμενο βήμα θα είναι κρισιμότερο. Θα κληθεί να θυσιάσει την αριστερή - στερεοτυπική αμφισβήτηση του συστήματος, παρεμβαίνοντας με αποφασιστικό τρόπο στις κυβερνητικές δουλείες και στις αγκυλώσεις που προκαλεί το κακο-ρυθμισμένο και κακομαθημένο πελατειακό κράτος και η ΕΕ - κυρίως στα δημοσιονομικά. Αν τα καταφέρει και εκεί τότε οι προοπτικές για την Ελλάδα και την σοσιαλδημοκρατία, που θα αναγκασθεί να συνεργαστεί προς μια προοδευτική διακυβέρνηση, θα είναι σίγουρα θετικές.

Αυτή και η άλλη

«Συναγωνιστές της άλλης Αριστεράς» αποκάλεσε στη δευτερολογία του τους βουλευτές του ΚΚΕ και του ΣΥΝ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, χθες στη Βουλή.

Άρα, για τον Γιώργο, υπάρχουν αυτοί και οι άλλοι της αριστεράς.

Στην επόμενη συνεδρίαση προτείνω να στραφεί προς τα έδρανα της ΝΔ και να απευθυνθεί στους βουλευτές λέγοντας: « συναγωνιστές της άλλης δεξιάς».

Μόνον έτσι ο κ. Παπανδρέου θα βρει την αρμόζουσα ισορροπία στο πολιτικό εκκρεμές. Το ΠΑΣΟΚ θα τοποθετηθεί μεταξύ της άλλης αριστεράς και της άλλης δεξιάς. Ήτοι, στο απόλυτο ιδεολογικό κενό.

Διότι ο κόσμος που του φώναξε «Γιώργο άλλαξε τα όλα!» δεν εννοούσε «αυτήν» που απαρνήθηκε, αλλά την «άλλη» στην οποία προσβλέπει.

Μα Γιώργο μου, δεν βλέπεις ότι όλα για την «άλλη» γίνονται, αφού «αυτή», γέρασε, ζάρωσε και κουρελιάστηκε!

Η «άλλη» έχει πέραση, «αυτή» που ξέρεις έχασε το νόημα και το ρόλο της…είναι ένα χαμένο κορμί στους δρόμους της πολιτικής.

Ο ΑΓΙΟΣ

Ο οίκος της ανοχής μας

Του Αγίου

Όταν οι νέοι θεσμοί δεν εμφορούνται από δημοκρατικότητα λογάριαζε τους για πόρνες. Και το πεδίο (κρατικό-υπερεθνικό-διεθνές), στο πλαίσιο του οποίου αναπτύσσονται και εφαρμόζονται κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί οίκος ανοχής. Εκεί κυριαρχεί το παζάρι που καθορίζει την αξία μεταξύ του προστάτη και του πελάτη άμεσα ή έμμεσα, στην περίπτωση που η εκδιδόμενη εμφανίζεται αυτονομημένη.

Η πολιτική κουλτούρα και η πολιτική πρακτική που χαρακτηρίζουν ένα τέτοιο σύστημα εσωτερικεύουν και χειρίζονται την εξουσία ως μηχανισμό τακτοποίησης συμφερόντων κάποιων ελίτ, που κυριαρχούν και τη συναίνεση ως το τελικό προϊόν μιας συμφωνίας «κυρίων», μετά από σχετικό παζάρι στα παρασκήνια. Όλα γίνονται στα μουλωχτά, ψιθυριστά, και στη βάση ενός κοινά αποδεκτού κώδικα συναλλαγής.

Όπως, δηλαδή, θα εκλεγεί σε λιγότερο από ένα χρόνο ( τον Ιανουάριο του 2009) ο πρώτος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ειρωνεία στη περίπτωση είναι ότι ακόμη και οι αμερικανικές προκριματικές εκλογές που συμπίπτουν χρονικά με την απαρχή της ευρωπαϊκής προεδρικής επιλογής, εμφανίζονται στα μάτια της κοινής γνώμης απείρως δημοκρατικότερες από τις διαδικασίες που εξελίσσονται στη «δημοκρατική» Ευρώπη της ΕΕ.

Υπό αυτές τις προοπτικές, ο άνθρωπος που οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αποκαλούν πρόεδρο και στο πρόσωπο του οποίου θα συμβολίζεται η νέα ευρωπαϊκή ενότητα, θα αποτελεί μια καρικατούρα εκπροσώπησης και ένα τεχνητό κατασκεύασμα μιας ευρωπαϊκής ελίτ, που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο ελάχιστο στις σύγχρονες απαιτήσεις των Ευρωπαίων.

Δεν έχει καμία σημασία και ουσιαστική διαφορά αν πρώτος Πρόεδρος της ΕΕ θα είναι ο Τόνι Μπλερ ή ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, οι οποίοι μέχρι τώρα φαίνονται ως οι επικρατέστεροι.

Σημασία έχει ότι, η όλη διαδικασία επιλογής θα λάβει χώρα πίσω από τις κλειστές πόρτες της ΕΕ, χωρίς τη συμμετοχή των πολιτών, καθώς αυτή αποτελεί προνόμιο του συμβουλίου των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, όπως ορίζεται στη Νέα Συνθήκη της Λισσαβόνας, η οποία θα πρέπει να έχει επικυρωθεί πριν από την τελική επιλογή από όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης.

Η φαγωμάρα μεταξύ των ηγετών των ισχυρών κρατών της ΕΕ, πάνω στο ζήτημα αυτό, ξεκίνησε και προβλέπω να επηρεάσει τις σχέσεις και την ισορροπία συμφερόντων και κρατών, εντός της ΕΕ, αυτήν την κρίσιμη για την Ευρώπη περίοδο.

Ο Σαρκοζί αναμένεται να χρησιμοποιήσει τους έξι μήνες της Γαλλικής Προεδρίας αποκλειστικά για να κάνει παιχνίδι υπέρ του Μπλέρ, καθώς προσβλέπει ότι η επιλογή του Τόνι θα αποτελέσει διχαστικό πλήγμα προς τους Σοσιαλιστές αντιπάλους του πριν από τις δημοτικές εκλογές, ενώ παράλληλα ο μέτριος δημοσιοσχεσίτης Βρετανός δεν φαίνεται να αποτελεί ικανό εμπόδιο στις δικές του φιλοδοξίες ως ηγέτη της Ευρώπης.

Από την άλλη, ο χαμηλού προφίλ Γιούνκερ υπηρέτησε τα συμφέροντα των Σρέντερ και Σιράκ το 2003, όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν το δικό τους Ευρωπαϊκό κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων και σήμερα προβάλλεται από εκείνα τα συμφέροντα που εναντιώνονται στον ατλαντισμό της ΕΕ και ασφαλώς στην Αμερικανο- Βρετανική εκδοχή για το μέλλον της Ένωσης.

Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, σημασία δεν έχουν τα ονόματα, αλλά η κουλτούρα και οι αντι-δημοκρατικές πρακτικές που κυριαρχούν.

Σημασία έχει ότι στον οίκο ανοχής της Ευρώπης, όλες οι πουτανιές είναι κατανοητές και ανεχτές από τους ηγέτες της ΕΕ και απολύτως αδιάφορες για τα 500 και πλέον εκατομμύρια πολίτες των κρατών μελών της Ένωσης.