Δίχως τίτλο

Κυρίες και Κύριοι
επισκέπτες και συμμετέχοντες με τα σχόλια σας σε αυτό το blog

Θα ήθελα να απολογηθώ για την αδυναμία μου από εδώ και μπρος να παρουσιάζω τακτικά την γνώμη μου σε τούτο το ιστολόγιο.

Επαγγελματικές υποχρεώσεις επιβάλουν, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι, να μετακινηθώ και δεν μου επιτρέπουν να διαθέτω τον απαιτούμενο χρόνο για σχολιασμό και παράθεση απόψεων σε διάφορα ζητήματα που αφορούν στην ελληνική, κυρίως, επικαιρότητα.

Συγνώμη, προς όλους τους φίλους, που με τιμούν με την προσοχή τους, για αυτήν την πρόσκαιρη …αδυναμία τακτικής επικοινωνίας!

Πήραν τα μυαλά μας... αέριο

Του Αγίου

«Ατμόσφαιρα βέτο», με αφορμή την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Ελλάδας για την διέλευση του νότιου κλάδου του αγωγού φυσικού αερίου, South Stream, από τη χώρα μας, επιχειρεί να διαμορφώσει και πάλι το πλέγμα των διαπλεκόμενων συμφερόντων που στηρίζει την κυβέρνηση-Καραμανλή, ώστε να προβάλει την ανύπαρκτη ηγετική φυσιογνωμία του πρωθυπουργού.

Οι επιχειρηματίες αυτοί που δεν δίστασαν να εκθειάσουν τον ρωσικό πετρελαιαγωγό που θα καταλήξει στην Αλεξανδρούπολη, δίχως να προσφέρει απολύτως τίποτε στην ελληνική οικονομία και χωρίς να συνοδεύεται από περιβαλλοντική μελέτη, η οποία στοιχειωδώς θα διασφάλιζε ευρύτερες περιοχές του Αιγαίου από μια ανεπανόρθωτη μόλυνση και υποβάθμιση, σπεύδουν πάλι να πλέξουν το εγκώμιο του κ. Καραμανλή για την επίτευξη μιας συμφωνίας με τον Πούτιν η οποία θα μπορούσε πράγματι να ικανοποιήσει τα συμφέροντα της χώρας, στο βαθμό που θα είχε σοβαρή βάση.

Αυτός ο νότιος κλάδος του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου δεν φαίνεται να είναι οικονομικά βιώσιμος, καθώς θα λειτουργούσε συμπληρωματικά στον βόρειο κλάδο του South Stream, ο οποίος έχει ήδη σχεδιαστεί για να μεταφέρει αέριο μέσω Βουλγαρίας, Ουγγαρίας και των βόρειων χωρών που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, στην Ιταλία.

Με το νότιο κλάδο αυτού του αγωγού, που θα διαχωρίζεται από το βόρειο τμήμα του, στην Βουλγαρία, για να φτάνει και αυτός στην Ιταλία, μέσω Ελλάδος, θα προστίθενται στα ήδη 30 δις κυβικά φυσικού αερίου (προβλεπόμενη χωριτικότητα 30 δις. κυβικών μέτρων/έτος) που θα μεταφέρεται από τον βόρειο κλάδο, άλλα 10 δις. κυβικά.

Η μελέτη σκοπιμότητας, η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα προβλέπεται να ολοκληρωθεί μετά από δύο χρόνια, από σήμερα, θα δείξει ίσως και το ασύμφορο του πράγματος.

Ναι, αλλά τότε γιατί γίνεται αυτό το νταβαντούρι; Διότι, αγαπητοί μου, μαζί με τον βασιλικό (Gazprom-Πούτιν) ποτίζονται και οι γλάστρες (εργολάβοι και διάφοροι μεσάζοντες στην Ελλάδα, και ασφαλώς «ο πρωθυπουργός των αγωγών» Κ. Καραμανλής).

Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και δυστυχώς καθόλου ευχάριστη για όσους πιστεύουν στην όσο το δυνατόν αξιοπρεπέστερη, ανεξάρτητη και σοβαρότερη διεθνή και εξωτερική πολιτική της χώρας μας.

Το παιχνίδι των αγωγών αφορά κατά βάση την Ρωσία, η οποία επιχειρεί να παρακάμψει δύο χώρες που διαπραγματεύονται σκληρά τα συμφέροντα τους και οι οποίες στηρίζονται από τις ΗΠΑ, σε ένα μετα-ψυχροπολεμικό κλίμα για την περιοχή: την Ουκρανία, ως προς το φυσικό αέριο και την Τουρκία, ως προς το πετρέλαιο.

Ο κ. Καραμανλής αντί να εκμεταλλευτεί αυτή την ανάγκη των Ρώσων και να επιδιώξει σημαντικά οφέλη για την χώρα μας, μια και αποφάσισε να εμπλακεί στο παιχνίδι – ως προς το φυσικό αέριο καλώς, αλλά ίσως αργά – έρχεται στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων» ως φτωχός συγγενής με τα δωράκια του προς τον Πούτιν.

Η υπογραφή κατασκευής και λειτουργίας του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη αποτελεί ντροπή για τη χώρα και δεν διαφέρει σε τίποτε από τη λογική των διομολογήσεων που χαρακτήριζαν τις σχέσεις των Βαλκανίων με τις Μεγάλες Δυνάμεις στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου.

Η «ντροπή» για τον κ. Καραμανλή θα έπρεπε να τον κάνει να κοκκινίζει, αντί να κορδώνεται, αν μελετούσε την σκληρή διαπραγμάτευση που διεξάγουν αυτή την περίοδο οι Σέρβοι με την Gazprom, στο πλαίσιο της δικής τους συμφωνίας για συνεργασία στην διέλευση των ρωσικών και κεντρο-ασιατικών υδρογονανθράκων από τη χώρα τους. Ναι, οι Σέρβοι που καίγονται για την στήριξη των Ρώσων στο ζήτημα του Κοσόβου - και όχι μόνον - τολμούν και διαπραγματεύονται αξιοπρεπώς, ενώ εμείς, φιλόξενοι όπως πάντα, μόνον δίνουμε!

Η επαρχιώτικη αυτή αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας μας, που διακρίνει την πολιτική κουλτούρα του κ. Καραμανλή θυμίζει τις χειρότερες στιγμές της ελληνικής δεξιάς μετά το 1949.

Με τον South Stream η Ρωσία επιτυγχάνει σημαντική στρατηγική νίκη εναντίον των ΗΠΑ, όχι με τον τρόπο που φιλολογούν διάφοροι άσχετοι στον Τύπο, αλλά, ουσιαστικά, επανεντάσσοντας το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν στη σφαίρα άμεσης επιρροής της, σε πρώτη φάση και μακροπρόθεσμα το Ουζμπεκιστάν.

Με τον αγωγό αυτό σκοπεύουν να μεταφέρουν όχι μόνον Ρωσικό αέριο στην διψασμένη ενεργειακά Ευρώπη, αλλά και αέριους υδρογονάνθρακες από χώρες της κεντρικής Ασίας που μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δέχθηκαν το αδιάκριτο φλερτ των ΗΠΑ, ενώ τώρα επανακάμπτουν υπογράφοντας ενεργειακές συμφωνίες με την Μόσχα.

Οι Αμερικανοί συμμετέχουν στο «παιχνίδι» και την φιλολογία περί διαφοροποίησης των πηγών προμήθειας υδρογονανθράκων για την Ευρώπη, από ολοένα και δυσχερέστερη θέση, καθώς οι Ρώσοι πετυχαίνουν μέρα τη μέρα να επανακτούν ολοένα και περισσότερο τον έλεγχο επί των κεντρασιατικών εξαγωγών αερίου με μόνη ουσιαστική εξαίρεση το Αζερμπαϊτζάν.

Με την έννοια αυτή πράγματι υπάρχει γεωστρατηγική μετατόπιση προς τα Ρωσικά συμφέροντα, ένας μικρός κρίκος των οποίων είναι και η Ελλάδα.

Αντί λοιπόν αυτός ο κρίκος να εκμεταλλευτεί την σημασία του στην αλυσίδα των συμφερόντων της νέας Ρωσίας, της Gazprom και του «σύγχρονου αυτοκράτορα» Πούτιν, ικανοποιείται επειδή είναι απλώς και μόνον μέρος της γεωπολιτικής αλυσίδας!

Ασφαλώς, οι σοβαρές χώρες της Ευρώπης δεν παραμένουν εγκλωβισμένες στο Αμερικανικο-Ρωσικό γεωστρατηγικό παίγνιο και αναζητούν πραγματικές λύσεις για την εξισορρόπηση των εισαγωγών υδρογονανθράκων και κυρίως φυσικού αερίου, ώστε να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από την Ρωσία.

Η Αλγερία και το Ιράν με τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου αποτελούν για την Ευρώπη την εναλλακτική προοπτική που θα μπορούσε να ενισχυθεί και από τα νέα κοιτάσματα που βρίσκονται στη Νορβηγία.

Η Ελλάδα, έχοντας στην άλλη πλευρά του Αιγαίου την κουμπάρα-Τουρκία, καλά κάνει και αναπτύσσει γεωστρατηγική συμμαχία με την Ρωσία. Θα έκανε καλύτερα, όμως, αν είχε μια κυβέρνηση που θα αξιοποιούσε αυτή τη γεω-οικονομική και γεωπολιτική σχέση για να μεγιστοποιήσει τα οφέλη για τη χώρα μας ή τέλος πάντων να εξισορροπήσει κέρδη και ζημίες.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μεγάλη ξεφτίλα για τα Ελληνικά ΜΜΕ, καθώς έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους ως προς τις οικονομικές και περιβαλλοντικές ζημίες, οι οποίες υπολογίζονται από σημαντικές έως τεράστιες από τον πετρελαιαγωγό, ανοίγοντας τώρα το παράθυρο για να πάρουν τα μυαλά μας …αέριο!

Ο παπαγάλος και τα παπαγαλάκια

(Η πραγματική ιστορία ενός νέου που αγάπησε αυτόν που δεν άξιζε την αγάπη του και γνώρισε την στοργή και την αφοσίωση από αυτούς που δεν μπόρεσε να αγαπήσει και ύστερα… ήρθαν οι μέλισσες)

Του Αγίου

Πριν από πολλά χρόνια είχα έναν καλό φίλο, τον Πέτρο.

Ο φίλος μου ο Πέτρος ήταν ένας σκληρά εργαζόμενος, ως γκαρσόνι, φοιτητής σε μια μεγάλη χώρα της κεντρικής Ευρώπης. Αγαπούσε τους ανθρώπους, τα ζώα και τα πουλιά, μα πιο πολύ λάτρευε την ελευθερία για αυτούς και για αυτά.

Μία μέρα, καθώς περνούσε έξω από ένα κατάστημα που πωλούσε ωδικά πτηνά, παρατήρησε έναν τεράστιο παπαγάλο να τον κοιτά λυπημένος μέσα από το στενό κλουβί του.

Η καρδιά του Πέτρου μας ράγισε. Μπήκε αμέσως στο μαγαζί και ρώτησε την τιμή για τον παπαγάλο. Ήταν 1.500, σημερινά ευρώ! Πολλά τα λεφτά, αλλά μεγάλος και ο καημός του Πέτρου, να τον βλέπει καθημερινά να υποφέρει.

Ή έπρεπε να τον απαλλάξει από αυτήν την μίζερη ζωή, που δεν ταίριαζε στην «μεγαλοπρέπεια» του, ή να αλλάξει ο ίδιος γειτονιά για να μην βλέπει μπροστά του, αυτόν τον εφιάλτη.

Ο Πέτρος το αποφάσισε, πλήρωσε και τον πήρε. Τον έφερε στο σπίτι και αγόρασε ένα πολύ μεγάλο κλουβί για να τον φιλοξενήσει με ανέσεις, μέχρι να σκεφτεί πώς και πού θα τον απελευθέρωνε ή τέλος πάντων πώς θα τον «αξιοποιούσε» καλύτερα.

Ο παπαγάλος του Πέτρου σύντομα αποδείχθηκε δαιμόνιο πτηνό. Μάθαινε γρήγορα φρασούλες σε διάφορες γλώσσες, που άκουγε στο σπίτι ή από την TV, αλλά ποτέ δεν επαναλάμβανε αυτό που του έλεγες, την ίδια στιγμή. Το κράταγε στη μνήμη του και το έλεγε όταν αυτός αποφάσιζε, ανάλογα με τα κέφια του και ενδεχομένως την ατμόσφαιρα που επικρατούσε σε αυτό το μεγάλο, φιλόξενο διαμέρισμα, με την πάντοτε ξεκλείδωτη πόρτα, στο οποίο η καλή του τύχη του επιφύλαξε να βρεθεί.

Ο Πέτρος τον λάτρεψε και του έκανε όλα τα χατίρια. Το κλουβί από μεγάλο έγινε τεράστιο και «έπιασε» ένα ολόκληρο δωμάτιο. Σιγά-σιγά μάλιστα ο παπαγάλος ξεθάρρεψε τόσο πολύ που έγινε ο κυρίαρχος ολόκληρου του σπιτιού, καθώς τις περισσότερες ώρες έχαιρε απόλυτης ελευθερίας κινήσεως και σε όλους τους άλλους χώρους.

Έπαιζες το ταβλάκι σου σε μια γωνία και εκεί που έλεγες «εξάρες», με ανακούφιση, άκουγες μια τσιριχτή φωνή να λέει από πίσω σου: «το τηλέφωνο, χτυπάει το τηλέφωνο…δεν είμαι εδώ, δεν είμαι εδώ για την Brigitte!» - και ας μην χτύπαγε κανένα τηλέφωνο!

Με τον καιρό διαπίστωσα ότι μέσω του παπαγάλου μπορούσα να μαθαίνω πολλά πράγματα για τη ζωή του Πέτρου, τα οποία μέχρι τότε αγνοούσα..

Τελικά, ο παπαγάλος, με τον τρόπο του, αποδείχθηκε μεγάλο καρφί. Κάθε φορά που πήγαινα για ένα τάβλι στου Πέτρου, όλο και κάτι μάθαινα για την πάρτη του, που μου το κράταγε μυστικό.

Ο Παπαγάλος είχε παραπάρει αέρα και αγνώμων όπως ήταν από τη φύση του εξέθετε όχι μόνον τον Πέτρο, αλλά και τους επισκέπτες του, με τις αιφνίδιες αποκαλύψεις του. Για σκέψου να μαθαίνει η μια γκόμενα τι σου λέει η άλλη ή, το χειρότερο, τι λες εσύ στην άλλη για αυτήν!

Η ύπαρξη του Πέτρου μας είχε πλέον να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες δυσκολίες, εξαιτίας του μαρτυριάρη παπαγάλου, όμως ο φίλος μου δεν μπορούσε να φανταστεί την καθημερινότητα του δίχως αυτόν.

Ήταν σαν ο ένας να συμπληρώνει τον άλλον. Σας το είπα ήδη, το λάτρευε το πτηνό και εμφανιζόταν εξαρτημένος από αυτό το θρασύ πλάσμα.

Μια μέρα όμως έγινε το μοιραίο σφάλμα. Ο Πέτρος έκρινε ότι θα έπρεπε να πλύνει τον παπαγάλο και να τον περιποιηθεί, έτσι ώστε να τον βλέπουν καθαρό και φρέσκο οι φίλοι του. Τον έβαλε στην μπανιέρα, τον σαπούνισε με το αγνότερο σαμπουάν, τον ξέπλυνε καλά και μετά με φώναξε να τον στεγνώσουμε επιμελώς με το πιστολάκι.

Κούκλος έγινε …αλλά μετά από 24ώρες ψόφησε, δίχως στο μεταξύ να ξαναμιλήσει.

Απαρηγόρητος ο φίλος μου, ο Πέτρος, αφού τον έκλαψε για κανένα μήνα, σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να δώσει στο αδειανό κλουβί ζωή και στον εαυτό του παρηγοριά φιλοξενώντας άλλους παπαγάλους. «Ποτέ ξανά έναν και μεγάλο, αλλά περισσότερους και μικρότερους, σημαντικά οικονομικότερους, αν και πολύ κατώτερους σε ικανότητα αναπαραγωγής λόγων και ήχων», σκέφτηκε και το έκανε πράξη.

Έτσι, πέντε μεσαίου μεγέθους παπαγάλοι πήραν την θέση του ενός και μοναδικού.

Αυτά τα «παπαγαλάκια», απλώς, μπορούσαν να επαναλαμβάνουν πιστά πέντε-δέκα λεξούλες που με επιμονή τους μάθαινες. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Καμία φαντασία! Κανείς συνδυασμός, τίποτε!

Αλλά, βρε αδελφέ, επιτέλους στο σπίτι μπήκε τάξη. Η ανασφάλεια του Πέτρου και των επισκεπτών μειώθηκε σημαντικά, καθώς ότι έλεγαν τα παπαγαλάκια ήταν υπό έλεγχο.

Ο Πέτρος απέκτησε ξανά την χαμένη του αυτοπεποίθηση και άρχισε να με κερδίζει και πάλι στο τάβλι. Οι γκόμενες ανέκτησαν τη διαταραγμένη σεξουαλικότητα τους και κανείς δεν κοκκίνιζε πλέον από ντροπή, ακούγοντας τις ανούσιες, αθώες και τετριμμένες, πρόστυχες λεξούλες από τα παπαγαλάκια.

Ο Πέτρος ξαναέγινε κύριος του σπιτιού του. Το «ρεπορτάζ» έπαψε να απειλεί τον μύθο του, ο οποίος τώρα πια με τα παπαγαλάκια θα μπορούσε να λάβει γενικότερη διάσταση, μια και όταν οι λέξεις επαναλαμβάνονται πανομοιότυπα από περισσότερα στόματα, αποκτούν αντικειμενικότητα και ασφαλώς αυθεντικότητα.

Δεν μπορεί πέντε παπαγαλάκια που λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο μάλιστα τρόπο, να λένε παραμύθια! Αφού το ένα επιβεβαιώνει το άλλο! Πώς είναι δυνατόν να φανταστούμε ότι μας παραμυθιάζουν και αυτά που στέκονται στο κεντρικό κλαρί και τα άλλα που βρίσκονται στην γωνιά του κλουβιού;

Άλλωστε, τι ευθύνη μπορεί να έχουν αυτά για την αλήθεια ή το ψέμα;

Έτσι τους είπαν αυτοί που τα φροντίζουν, έτσι λένε και αυτά!

Ότι τους λες, λένε. Όχι σαν κάτι παπαγάλους που ναι μεν επαναλάμβαναν ότι άκουγαν, αλλά με δικό τους κριτήριο! (Το γνωστό, στην επιστήμη της ορνιθολογίας, ως κριτήριο του «ανεξάρτητου-παπαγάλου»).

Ο παπαγάλος, φίλοι, πέθανε. Ζήτω τα παπαγαλάκια!

Υ Γ. Τα παραπάνω δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους "παπαγάλους της δημοσιογραφίας" και τα «παπαγαλάκια» της εξουσίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα σε συμπεριφορές και καταστάσεις με αυτά που ξέρετε ή υποπτεύεσθε οφείλεται στην δαιμονική σύμπτωση, την οποία προκάλεσε η θύμηση του φίλου μου, Πέτρου, ο οποίος ως γνωστόν…πάει παντού!

Η καλή Ανάσταση

Του Αγίου

Καλησπέρα παιδιά...Καλή Ανάσταση!!!!
(με την κυριολεκτική σημασία!!!!)
Νανά Τσούμα

Αυτή η «κυριολεκτική σημασία», που στην ουσία αποτελεί την υποδηλωτική έννοια του αναστάσιμου μηνύματος, ταιριάζει γάντι στους Έλληνες.

Το Πάσχα, όταν μάλιστα βρίσκεται κοντά στην πρωτομαγιά, προκαλεί μυστηριώδη ανάταση συναισθημάτων. Όταν ερεθίζονται οι αισθήσεις αφυπνίζονται και τα συναισθήματα, διαπιστώνουμε, δίχως το αντίστροφο να ισχύει πάντα και ποτέ απόλυτα.

Καλή Ανάσταση μπορεί να επιτευχθεί με πνευματικότητα, αλλά ακόμη καλύτερη και κυρίως συνειδητή, δίχως αυτήν.

Το αναστάσιμο μήνυμα για να γίνει καταληπτό από τον πιστό απαιτεί κάποιου είδους μέθεξη με το θείον. Θέλει πνευματική άσκηση, «εγκατάλειψη του εαυτού» στα χέρια του Θεού δια της προσευχής. Άδειασμα της ψυχής με ένα delete στο βεβαρημένο υποσυνείδητο μέσω του διαλογισμού.

Και ύστερα, καθαροί με τα λευκά μας τα λαμπριάτικα ατενίζουμε προς ένα καινούργιο «έρωτα» που μπορεί να έρθει μπορεί και όχι. Εμείς πάντως, θα τον περιμένουμε, γιατί τον... δικαιούμαστε!

Εγωκεντρικό ακούγεται, αλλά τι να κάνουμε, έτσι βιώνεται το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης από τον μύστη της ορθόδοξης παράδοσης.

Από την άλλη πλευρά, βρίσκεται ένας ιδιόμορφος κοσμοπολίτης, ο οποίος βρίσκει στην Ανάσταση ένα εντελώς κοσμικό νόημα. Η δική του ψυχική ανάταση στηρίζεται σε κάποιας μορφής «κοσμική πνευματικότητα», η οποία υπακούει σε ένα ψυχολογικό μηχανισμό παρόμοιο με αυτόν που διακρίνει την «θρησκευτική πνευματικότητα».

Εδώ το κρίσιμο στοιχείο είναι η εσωτερίκευση του «Άλλου», ο οποίος δεν λογίζεται ως εχθρός, αλλά ως ανταγωνιστής, τον οποίο πρέπει να κατανοήσουμε και να σεβαστούμε, αφού πρώτα καθαρίσουμε τον εαυτό μας από την προκατάληψη.

Έναν άλλο δρόμο έμπνευσης από το Αναστάσιμο μήνυμα ακολουθούν όσοι διακατέχονται από καθαρή διαλογιστική πνευματικότητα. Τούτοι καθαρίζουν τον εαυτό τους από όλα τα αρνητικά συναισθήματα για να μπορέσουν με θετικό τρόπο, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους μέσω του «Άλλου». Αυτοί μοιάζει να κάνουν τακτικότερα Ανάσταση.

Σε κάθε περίπτωση η Ανάσταση απαιτεί τρία πράγματα: κάθαρση του εαυτού, άσκηση και ελπίδα.

Υπάρχει περίπτωση να έρθουμε σε επαφή με το Αναστάσιμο μήνυμα δίχως κάποιας μορφής πνευματικότητα; Έρχεται τώρα να «κάτσει» φυσιολογικά το ερώτημα.

Ναι, αλλά είναι ζόρικη υπόθεση.

Απαιτείται η ένταξη του Υπερεγώ στην φυσική πραγματικότητα, όπως αυτή προσεγγίζεται εμπειρικά. Εδώ εργαλείο για σκούπισμα και καθάρισμα του Εγώ είναι η απομυθοποίηση.

Η πνευματικότητα για να λειτουργήσει θέλει μετάβαση σε άλλη διάσταση, ακόμη και στην κοσμοπολίτικη μορφή της. Αντίθετα, ο μηχανισμός απομυθοποίησης διαμορφώνει μια άλλη διάσταση αυτόματα, καθώς δεν είναι το θείον ή η σχέση του εαυτού με τον «Άλλον» που ποιούν ηθική και πολιτισμό, αλλά το «Νόημα» από την αποδόμηση του κάθε μύθου με την έννοια του φαντασιακού κόσμου, της φαντασιακής ταύτισης και συγγένειας.

Στην περίπτωση αυτή η Ανάσταση αποκτά μήνυμα απομυθοποιητικό, δηλαδή Νόημα, μέσω της απομυθοποίησης των εθίμων, της παράδοσης και του αναστάσιμου και πασχαλινού τελετουργικού. Ναι, αλλά το Νόημα μέσω της αποδόμησης του Υπερεγώ ποιεί ήθος;
Μα, ασφαλώς και μάλιστα με την κλασσική (αρχαιοελληνική) έννοια του όρου.

Μπορεί αυτό το συγκεκριμένο ήθος να μην ταυτίζεται με την τρέχουσα ηθική, υπόκειται όμως στις ίδιες ανάγκες που σχετίζονται με την καλλιέργεια της ελπίδας. Μόνο που η ελπίδα σε φυσική, μεταφυσική ή πραγματιστική μορφή, έχει ανάγκη τα σημάδια της. Την προβολή του σήμερα σε ένα λαμπρότερο αύριο. Και αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε...

Σε όλες τις περιπτώσεις η κάθαρση δεν παύει να είναι προϋπόθεση της Λαμπρής.

Η ανάγκη για καλή Ανάσταση υπάρχει σε όλους, άσχετα αν δίνουμε στο μήνυμα του «Χριστός Ανέστη» ηθικό ή αισθαντικό νόημα ή απλώς νόημα για το νόημα.

Η Ανάσταση υπάρχει ως καθολική, διαχρονική ανάγκη και το μόνο που προϋποθέτει είναι …καλή καρδιά!

Μια χαρά πάμε!

Του Αγίου

Το τελευταία χρόνια επανήλθαν έντονα στο προσκήνιο τα θεμελιώδη ερωτήματα της ζωής.

Όσοι έχουν τον τρόπο τους να ακουστούν ή να διαβαστούν αναρωτιούνται «που πάμε;», για να απαντήσουν οι ίδιοι, με αυτό το βαθειά φιλοσοφημένο ύφος που ταιριάζει στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της δήθεν βουβής μετάνοιας, που σπάει απότομα τη σιωπή της: «ο κόσμος δεν πάει καλά!»

Ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, τους συνανθρώπους του και τέλος τον ίδιο του τον εαυτό, λένε και γράφουν όλο και περισσότεροι, ενώ ακόμη πιο πολλοί είναι έτοιμοι να αναπαράγουν αυτή την απαισιόδοξη, για το μέλλον, εικόνα.

Δεν υπάρχει επώνυμος σήμερα - που σέβεται την επωνυμία του - ο οποίος να μην εκφράσει την Emo κοσμοαντίληψή του. Μόδα έγινε η μαυρίλα, η πλερέζα και ο βαθύς σκεπτικισμός για το μέλλον της ανθρωπότητας!

Χιλιάδες βιβλία εκδίδονται για να επανατοποθετήσουν τη ζωή στη βάση ποικίλων αδιέξοδων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών διλημμάτων, την ίδια στιγμή που χιλιάδες περιοδικά κυκλοφορούν και ακόμη περισσότερες ιστοσελίδες δημιουργούνται για να δώσουν τη συνταγή επιβίωσης του ατόμου σε αυτό το επικίνδυνο, απάνθρωπο περιβάλλον.

Για τους χειριστές του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας η μέθοδος των tips είναι οικεία. Μέσω αυτών εμπεδώνονται καλύτερα οι σύγχρονες «ανάγκες», οι οποίες φαινομενικά ικανοποιούνται με προϊόντα και υπηρεσίες που προσφέρει η αγορά για να αντιμετωπισθούν τα αδιέξοδα, ή τέλος πάντων να διασκεδαστούν, πρόσκαιρα.

Πίσω από κάθε ιδέα που κυκλοφορεί στην αγορά βρίσκεται ένα αδιέξοδο, ενώ μπροστά της φιγουράρει η λύση στο πρόβλημα: «όλα πάνε καλά με coca-cola».

Όταν δεν μπορείς να ψωνίσεις την καλύτερη λύση, προμηθεύεσαι την αμέσως χειρότερη, που πάντως σε ικανοποιεί, αλλάζοντας μεν target group, αλλά ποτέ την ιδέα που σε παρακινεί να αγοράσεις για να υπάρξεις.

Πέραν των μικρών ιδεών που λανθάνουν στην κοινωνία της αγοράς, υπάρχουν και οι «μεγάλες ιδέες» που εκκολάπτονται σε παγκόσμιο επίπεδο, οργανωμένα και συντονισμένα από τους μεγάλους παίχτες της παγκοσμιοποίησης.

Αυτές δομούνται στη βάση ενεργειακών, διατροφικών, μικροοικονομικών, μακροοικονομικών και περιβαλλοντικών αδιεξόδων και διαπραγματεύονται στο πλαίσιο διεθνών ή υπερεθνικών πολιτικών.

Οι «μεγάλες ιδέες» της παγκοσμιοποίησης, που είναι απότοκες των μεγάλων αδιεξόδων, γενούν μικρότερες ιδέες, οι οποίες σχετίζονται με λιγότερο θεμελιώδη, αλλά ίσως σημαντικότερα για τον καθένα μας, αδιέξοδα και πάει λέγοντας, μέχρι …την αγορά.

Εκεί υπάρχει πάντα μια εμπειρικά επιβεβαιωμένη λύση για το υπαρξιακό, στην ουσία, πρόβλημα μας, αρκεί να έχεις το θάρρος να ρισκάρεις λίγο ή περισσότερο.

Μα το ρίσκο προκαλεί επιπλέον ανασφάλεια και οξύνει το υπαρξιακό μας, ίσως σκεφτείς. Ναι, αλλά ανεβάζει την αδρεναλίνη, βελτιώνει την οξείδωση και με την κατάλληλη αγωγή ρυθμίζει και την αναγωγή των ηλεκτρολυτών στον οργανισμό. Άσε που ενδέχεται να μειώνει και την στοματική πλάκα!

Δεν έχει πλάκα;
Ζούμε στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού.
Είμαστε ο «Homo solus» και αντί να συνειδητοποιήσουμε την πολιτικο-πολιτισμική κατάσταση που παράγει αδιέξοδα για να πουλήσει λύσεις σε όλα τα επίπεδα μέσω της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, θορυβημένοι αναζητούμε σωσίβια σωτηρίας στο μέγεθος μας, αναπαράγοντας το στερεότυπο: «ο κόσμος δεν πάει καλά».

Μια χαρά πάει ο κόσμος! Ποτέ δεν πήγαινε καλύτερα. Η πολιτική και οι πολιτικοί βρίσκονται σε αδιέξοδο και μεταφέρουν την δική τους αδυναμία να προσαρμοστούν στο νέο κόσμο και να προσανατολιστούν ιδεολογικά στη κοινωνία.

Είναι η δική τους ανασφάλεια που οξύνει την κοινωνική ανασφάλεια και εγκλωβίζει ακόμη περισσότερο τον πολίτη στην αγορά, μετατρέποντας τις κοινωνικές σχέσεις σε αγοραίες.

Η κρίση στην αριστερά ήταν το φυσιολογικό επακόλουθο ιστορικών εξελίξεων που οδήγησαν σε αυτό που αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση, η οποία αποτελεί πραγματικότητα, κατάσταση, γεγονός, φαινόμενο.

Πάρτε το χαμπάρι, η παγκοσμιοποίηση δεν ανατρέπεται επαναστατικά. Είναι εποχή στην εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων που ίσως οδηγήσει στην βίαιη αναθεώρηση τους, αλλά όχι με τους όρους που ορίζαμε την επανάσταση στην βιομηχανική εποχή.

Δεν ωφελεί η άμυνα ή η άρνηση της πραγματικότητας.
Θέλει φουλ επίθεση από αριστερά με την ανάπτυξη μιας κοινωνικού χαρακτήρα ιδεολογίας, συμβατής με μια μορφή κοσμοπολιτισμού που δεν αντιφάσκει με τις πραγματικότητες που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση, ούτε θα υπηρετεί εμμέσως την αγοραία εκδοχή της κοινωνίας, μεταφέροντας στο δημόσιο χώρο μια καταστροφολογική προσέγγιση, η οποία τελικά εξυπηρετεί τον νεοφιλελευθερισμό. Όταν η αριστερά κινδυνολογεί είναι ο νεοφιλελευθερισμός που θα κάνει το crisis management.

Ο άνθρωπος έχει σήμερα περισσότερα όπλα από ποτέ για να αντιμετωπίσει τα «αδιέξοδα» του κόσμου του. Από ιδεολογία και πολιτική πάσχει, για να τα θέσει σε λειτουργία.
Όμως, που θα πάει, θα τη βρει αργά η γρήγορα και σίγουρα πριν από το τέλος του κόσμου!

Το καθεστώς και η λαμπάδα του

Του Αγίου

Με ενοχλεί η εκμετάλλευση του θυμικού των ευαίσθητων ανθρώπων.
Με θυμώνει η εμπορία του πόνου.
Με αηδιάζει η υπερ-πραγματικότητα που ενδύεται το γνήσιο και το αληθινό.
Με τσαντίζει η ηθικοπλαστική πολιτική και δημοσιογραφία.

Με κάνει έξω φρενών η αναγωγή της σκοπιμότητας και της εξυπηρέτησης συμφερόντων σε αρετή, μέσω ενός ψυχοπονιάρικου μηχανισμού αγνών προθέσεων.

Αποστρέφομαι αυτούς που για χάρη της παρέας, του κυκλώματος και του καθεστώτος που υπηρετούν, επιχειρούν να προκαλέσουν συμπάθεια και να αντιστρέψουν αρνητικά, κοινωνικά συναισθήματα, εικόνες και πεποιθήσεις, εκμεταλλευόμενοι το φυσιολογικό μούδιασμα όλων μας μπροστά στον κλονισμό της υγείας ενός «δημόσιου προσώπου».

Όταν ακούω πολιτικούς να μιλάνε για την «προσωπική τους μάχη», εννοώντας τη στάση τους απέναντι σε ένα σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό πρόβλημα υγείας που τους βασανίζει, αναγουλιάζω, επίσης.

Εκεί δε, που σιχαίνομαι εντελώς το ανθρώπινο είδος, είναι όταν ΜΜΕ συντονισμένα και κατευθυνόμενα προσπαθούν να αναδομήσουν το προφίλ ενός πολιτικού, ηρωοποιώντας τη στάση του και μεγεθύνοντας το ηθικό του ανάστημα, όχι με κριτήριο την πολιτική του δράση, αλλά στη βάση της ψυχικής του δύναμης, που εμφανίζεται να αποκαλύπτεται κατά την αντιμετώπιση ενός σοβαρού προβλήματος της υγείας του.

Συγνώμη, αλλά αυτό, κατά την δική μου άποψη, αποτελεί εκδήλωση βαρβαρότητας, η οποία θίγει τον πυρήνα του πολιτισμού μας, στο βαθμό μάλιστα που προφασίζεται ότι υπηρετεί το αίτιο της ύπαρξης του.

Οι παραπάνω γραμμές αποτελούν την αντίδρασή μου στην κατάπτυστη προσπάθεια μιας παρέας, γύρω και μέσα από τον ΔΟΛ, να επανατοποθετήσει στην πολιτική σκηνή την κα Μαριέττα Γιαννάκου, διεγείροντας τις ανθρώπινες χορδές μας.

Πρώτα, ήρθε η συνέντευξη στην ΕΡΤ και τώρα, καπάκι, ένα αφιέρωμα στην πρώην υπουργό από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ».

Δεν νομίζω ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να μην στενοχωρήθηκε, από την ταλαιπωρία αυτής της γυναίκας, τόσο καιρό ( από τα Χριστούγεννα), στο νοσοκομείο.
Άλλο, όμως, αυτό και διαφορετικό πράγμα η πρόκληση συμπάθειας πρός την πολιτικό με άξονα τον «Γολγοθά» της.

Την συνέντευξη της κυρίας Γιαννάκου δεν θα τη σολιάσω, ούτε αξίζει να αναφερθώ σε στοιχεία του σημερινού αφιερώματος στο πρόσωπο της.
Ετούτο που με προκαλεί περισσότερο είναι το σχόλιο της αγαπητής μου Φωτεινής Τσαλίκογλου, η οποία υπό τον τίτλο «Η συνέντευξη που συγκλόνισε» γράφει:

«Μια άλλη ζωή είναι εφικτή. Δεν τελείωσε η ελπίδα. Το ίδιο ισχύει και για την τηλεόραση, τη «φυσική;» προέκταση της ζωής μας.
Μια άλλη τηλεόραση είναι εφικτή. Η αληθινότητα (εν προκειμένω η μοναδική αλήθεια που προσφέρει ο πόνος) υπερβαίνει τις μηχανορραφίες της εικόνας. Η κατασκευή, η κακιά, παραπλανητική, στρεβλή, ψεύτικη εικόνα δεν είναι ο κανόνας. Οι αφοριστικές δαιμονοποιήσεις πνίγονται μέσα στην αφέλεια και την καταχρηστική γενίκευση.
Απόδειξη η συγκλονιστική συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση της Μαρίας Χούκλη με τη Μαριέττα Γιαννάκου».

Μεγαλύτερη παραχάραξη της πραγματικότητας, με αναφορά στην υπερ-πραγματικότητα της Τηλεόρασης, είχα καιρό να δω, από σοβαρό επιστήμονα!

Στην προσέγγιση της ο νέος ανορθολογισμός δοξάζεται και η προσομοίωση της αλήθειας με φίλτρο την προφανή σκοπιμότητα Μέσου και συνεντευξιαζόμενης προσβάλει την κοινή λογική.

Θα περίμενα από μια εξαιρετική επιστήμονα να σεβαστεί περισσότερο την συγκρότηση της και να μην γίνει φορέας του μεταμοντέρνου ( τηλεοπτικού) ανορθολογισμού, ο οποίος δεν διστάζει για να κάνει δημόσιες σχέσεις και να προκαλέσει συμπάθεια να προβάλλει το συναισθηματικό ή το βουλητικό, το ασυνείδητο ή το υπαρξιακό, εις βάρος του ορθολογικού.

Η κυρία Τσαλίκογλου θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το κρίσιμο στοιχείο διάκρισης μεταξύ πραγματικού και υπερ-πραγματικού είναι η πηγή και η ορθολογική διαπραγμάτευση ( διαδικασία διάψευσης) της «αλήθειας».

Όταν η αλήθεια φτιάχνεται με λιγότερο ή περισσότερο «σκηνοθετημένο συναίσθημα» δεν διαφέρει σε τίποτε από το ψέμα. Συνθέτει μύθο.

Το ότι ο Καστοριάδης, μας έμαθε ότι «εκείνο που είναι διαφορετικό σε μια άλλη κοινωνία και σε μια άλλη εποχή είναι η ίδια ακριβώς η “ορθολογικότητά” της που κάθε φορά εκφράζει έναν άλλο φαντασιακό κόσμο», δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουμε έρμαιο των μύθων που κατασκευάζει το σύστημα για να νομιμοποιήσει την ύπαρξη του και να επαναπροωθήσει τους ανθρώπους του.

Όταν το καθεστώς κάνει ανάσταση, ας μην είμαστε εμείς που θα ανάψουμε την λαμπάδα του!

Έτσι , αλλιώς και αλλιώτικα

Του Αγίου

Ο Γιάννης Πάριος, εκτός από ωραία τραγούδια, λέει και ωραίες …ατάκες.

Κουβέντες που «γράφουν» και οι οποίες σκιαγραφούν την ωριμότητα του, αποδίδοντας μια δομημένη αντίληψη για τον κόσμο, ειπωθήκαν στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Χρήστο Ιερείδη (ΤΑ ΝΕΑ).

Μέσα από αυτή την συνέντευξη αναβλύζουν παλαιά και καινούργια στερεότυπα, ενώ φαίνεται να παίρνουν το δρόμο για την αποχέτευση κάποια άλλα.

Είναι τόσο «καλοδουλεμένη» η άποψη του Πάριου σε αυτό το κείμενο που με βάζει στον πειρασμό να κάνω ένα «νοερό διάλογο» μαζί του με βάση τις ατάκες του, οι οποίες ήρθαν μάλλον για να μείνουν, καθώς υποψιάζομαι ότι εκφράζουν αρκετούς συμπολίτες μας. Πάμε λοιπόν:

«Οτιδήποτε αντέχει στον χρόνο αξίζει»
- Αξίζει, μάλλον περισσότερο, να εξετάσουμε γιατί του δίνουμε αξία.

Η αντοχή υλικών αποτελεί ενδιαφέρουσα τεχνολογική μελέτη, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα η επιστήμη ( επιστήμες καλύτερα) που εξετάζει τι είναι αυτό και ποιος είναι εκείνος που προσδίδουν αξίες σε συγκεκριμένες ιδιότητες.

Όταν λέμε ότι, οτιδήποτε αντέχει στον χρόνο αξίζει, θα πρέπει να προσέχουμε, καθώς σαν κριτήριο για την αξία βάζουμε τον χρόνο, που τον εννοούμε ως διάρκεια, δηλαδή, ποσοτικά και όχι ποιοτικά. Ο άτιμος ο χρόνος δεν είναι βέβαιο ότι φανερώνει πάντα την ποιότητα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκθέτει αυτό που επικράτησε κατά την «εξελικτική διαδικασία».

Αν θεωρήσουμε το ισχυρότερο, ποιοτικά ανώτερο, τότε νομιμοποιούμε ακόμη και τα καθεστώτα με κριτήριο την αντοχή τους. Μα, η κλασική μουσική, η κλασσική αρχαιότητα και τόσα άλλα «κλασικά» δεν έχουν αξία; Μεγάλη και τρανή, επειδή επικράτησαν στην εποχή τους και αναγνωρίστηκαν από τους μεταγενέστερους. Πόσα άλλα όμως παραγνωρίστηκαν! Γιατί οι αριστοτελικοί και όχι οι επικούρειοι;

«Ο κόσμος είναι αλάνθαστος κι ας τον υποτιμούμε. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να δούμε το χαμόγελο της ειρωνείας του. Πάντα θα νομίζουμε ότι απλώς χαμογελάει»
- Ανάποδος κόσμος δεν γίνεται, αλλά και το «ίσιο» δεν σημαίνει ότι δεν σφάλει ακόμη και όταν αυτοσαρκάζεται. Η υποτίμηση και η υπερτίμηση αποσκοπούν στην ανατίμηση αυτού που επιχειρεί να προσδώσει μέτρο στην αξία, σε μια κοινωνία. Η μάζα θέλει τα σκαμπίλια της και όχι χειροφίλημα. Άλλωστε έτσι και αλλιώς θα σε καταβροχθίσει μια μέρα, όπως ακριβώς κάνει μια μαύρη τρύπα!

«Μόνον οι απώλειες είναι αφορμές. Ακόμα και οι επαναστάσεις, με αφορμή την απώλεια της ελευθερίας, της δημοκρατίας έγιναν. Σπάνια η χαρά γίνεται έμπνευση»
- Πώς θα μπορούσα να διαφωνήσω! Όταν όμως είναι η χαρά που εμπνέει, τότε η τέχνη διακρίνεται από μια υπέροχη ανθρώπινη ολοκλήρωση. Είναι τότε που βγάζουμε γλώσσα στον θεό…και αυτό αναγάγει την τέχνη σε θεότητα.

«Το ιδανικό είναι να εμπνέεσαι από την απουσία εκείνου που έχεις πλάι σου»
- Και ιδανικότερο αυτού να εμπνέεσαι από την παρουσία του.

«Δεν φοβάμαι τους νέους. Τους μεγάλους φοβάμαι»
- Και εγώ, επίσης, αλλά προσοχή, καθώς τα παιδιά «μεγαλώνουν» γρήγορα και παραμορφωτικά στις μέρες μας!

«Για να γίνει αυτός ο κόσμος χρειαζόμαστε όλοι. Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται. Ακόμα και η τύχη δεν είναι... τυχαία»
- Ακριβώς, επειδή η τύχη δεν είναι τυχαία παρατηρούμε να χαρίζονται πράγματα στους τυχάρπαστους και να κερδίζονται πράγματα από την εκμετάλλευση του τυχαίου.

Το καλύτερο, το λέει ο Γιάννης Πάριος στην κατακλείδα, όταν ερωτάται από τον Ιερείδη: «Πότε δικαιούται κάποιος να μιλάει για τις φωνητικές ικανότητες των συναδέλφων του;»
«Όταν ερωτάται...», απαντάει και κάνει ρούμπο!

Πράγματι, η ερώτηση δίνει αυθεντική αξία (κύρος) στην «απάντηση».
Άμα δεν σε ρωτάει κανείς για τίποτε, ότι και να πεις πάσχει από αυθεντικότητα και ας είναι το πλέον γνήσιο και πραγματικό στον κόσμο αυτό.

Άντε, καλές γιορτές σε όλους και καλή ανάσταση στους δημιουργούς!

Έτσι και αλλιώς και αλλιώτικα στο πασχαλινό τραπέζι χωρούν όλοι και όλα, εκτός, ίσως, του…οβελία!