Το χρώμα της μίζας

Του Αγίου

Εξοργισμένη και με το δίκιο της εμφανίζεται η ΝΔ του Καραμανλή με όσους τολμήσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «μαύρο» το χρήμα που ενθυλάκωσαν στελέχη της, αλλά και το ίδιο το κόμμα, μέσω ζωντανών και «συγχωρεμένων» εισπρακτόρων, ως επιβράβευση για τις καλές τους υπηρεσίες στην διαπλοκή.

Συνειδητοποιώντας το ατόπημα οφείλω να επανορθώσω.

Όχι, η ΝΔ δεν έχει καμία σχέση με το «μαύρο χρήμα». Πώς θα μπορούσε άλλωστε, από τη στιγμή που αποστρέφεται αυτή την απόχρωση;

Στη Νέα Δημοκρατία το πολιτικό χρήμα από τις μίζες είχε, έχει και θα έχει χρώμα γαλανό. Σαν το χρώμα της σημαίας μας, ενώπιον της οποίας ορκίστηκαν πίστη στην πατρίδα και στο λαό τα γαλάζια τρωκτικά.

Όπως προσφυώς αναφέρουν ενήλικοι συνεργάτες του κ. Καραμανλή: «Μαύρα χρήματα με τιμολόγια δεν γίνονται»!

Δεν τους ταιριάζει φαίνεται η απόχρωση! Γαλάζια, όμως, χρήματα με τιμολόγια μήπως… γίνονται;

Σε αυτό θα απαντήσει η ανεξάρτητη, αχειραγώγητη, και προπάντων κατάλευκη δικαιοσύνη με τον τρόπο που μόνο αυτή γνωρίζει: διά του μαύρου σκότους, το οποίο ως γνωστόν δύναται εξαιτίας της μορφής του να υπερκαλύψει το γαλάζιο και να συγκαλύψει το σκάνδαλο.

Ας μην ξαναδιανοηθεί κανείς λοιπόν να μιλήσει για «μαύρα» πράγματα μέσα στην καθολική μαυρίλα του καθεστώτος (όπως περιγράφεται σε προηγούμενο σχόλιό μας).

Πού τον είδατε στο κάτω-κάτω τον «μαύρο φάκελο» της Siemens, γαλάζιος ήτανε με πράσινα ολοκληρώματα για αποτελεσματικότερο καμουφλάζ.

Αυτούς τους φτύνει πλέον ο κόσμος και νομίζουν ότι βρέχει, μια και νοιώθουν ασφαλείς κάτω από την ομπρέλα των νταβάδων που προστατεύει, όταν δεν διαφημίζει, τον «καταλληλότερο» όμηρο που είχαν ποτέ.

Τους είναι αδύνατο να καταλάβουν ότι ο «καταλληλότερος» έχει καεί εδώ και καιρό, όταν ακολούθησε την ίδια τακτική εξευτελιστικής, προσωπικά για τον ίδιο, συγκάλυψης του σκανδάλου Μαξίμου-Ζαχόπουλου.

Το τραγικό λάθος για την ΝΔ είναι ότι, με την τακτική που ακολουθεί και με τις σπασμωδικές προπαγανδιστικές κινήσεις που κάνει, ταυτίζει το «μαύρο» με το «γαλάζιο».

Ως προς αυτό θεωρώ σοφότερη την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η οποία με περισσή τέχνη τις τελευταίες ώρες επιχειρεί να διαχωρίσει τα «μαύρα» από τα «πράσινα».

Τουλάχιστον τούτοι δείχνουν και μια διάθεση αυτοκάθαρσης. Δεν ξέρω αν είναι γνήσια ή υποκριτική, όμως ότι και να είναι αποτελεί θετική συνεισφορά στην υπόθεση της κάθαρσης του πολιτικού συστήματος από την σήψη και την παρακμή.

Η συντονισμένη από την κυβέρνηση επιχείρηση να μη δημοσιοποιηθούν οι κρυφοί λογαριασμοί μέσα από τους οποίους έρρεε «μαύρο χρήμα» από τη Siemens και, παράλληλα, να μη δουν το φως της δημοσιότητας τα στοιχεία που διατηρούσε στον περίφημο «μαύρο φάκελο» της εταιρείας και έδωσε στην δικαιοσύνη η ιδιαίτερα γραμματέας του πρώην διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας Μ. Χριστοφοράκου, δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Κάποια στιγμή όλα θα βγουν στο φως.

Μαύροι φάκελοι και μαύρα DVD κάποια ώρα θα εκτεθούν στο φως και τότε θα λάβουν μια βαθειά μπλε απόχρωση ικανή να αλλάξει το χρώμα σε πολλά πρόσωπα της εξουσίας και το «συμβολικό χρώμα» της ΝΔ για πάντα.

Ένας Λυκουρέζος δεν φέρνει την… συγκάλυψη. Δυστυχώς, για αυτούς, χρειάζονται και άλλοι!

ΥΓ. Επί της ουσίας, γνωρίζουν καλά τόσο στην ΝΔ, όσο και στο ΠΑΣΟΚ, πώς το μαύρο χρήμα στο πολιτικό σύστημα αποκτά νομιμοποιημένη μορφή. Ξέρουν τους μηχανισμούς παραγωγής του και τη λογιστική κάλυψή του.

Γνωρίζουν την διαδρομή του, τα πλαστά παραστατικά και τις εταιρείες μαϊμούδες ή τις εταιρείες με τα μαϊμούδικα λογιστήρια, εντός και εκτός της χώρας, που ξεπλένουν το «μαύρο» και το μετατρέπουν σε «καθαρό γαλάζιο» ή «καθαρό πράσινο». Όλα τα γνωρίζουν και αυτοί και όλοι οι άλλοι που εμπλέκονται στο σύστημα.

Ο κόσμος ίσως να μην ξέρει ακόμη όλα τα κόλπα, αλλά αν έχει συνείδηση δεν θα επιμείνει να τα μάθει χαρτί και καλαμάρι. Δεν χρειάζεται εργαστηριακή ανάλυση η βρώμα για να πεισθούμε ότι πρέπει να την αποφεύγουμε!

Το καθεστώς ψυχορραγεί

Του Αγίου

Το ταγκό θέλει δύο, η διαπλοκή περισσότερους!

Το διαπλεκόμενο καθεστώς, που έχει επιβληθεί στην χώρα, απαιτεί την σύμπραξη της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας με οικονομικά, ντόπια και ξένα, συμφέροντα για να παραχθεί ιδιωτικό όφελος προς τα μέλη του συστήματος.

Τίποτε, μάλιστα, δεν θα ήταν κατορθωτό αν δεν συνέπρατταν στη ρεμούλα και στη λεηλασία της χώρας, που προκαλεί η διαπλοκή, τα ΜΜΕ.

Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε τις συνιστώσες του καθεστώτος, άλλοτε με θράσος, κάποιες στιγμές αμήχανα και σχεδόν πάντα με περισσή αμετροέπεια να αλληλοκαλύπτονται.

Το σκάνδαλο Siemens απέδειξε και στους πλέον αφελείς ή δύσπιστους το βάθος της διαφθοράς και τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της διαπλοκής.

Πιστεύω μάλιστα ότι προσφέρει μια κατανοητή βάση προσέγγισης στην επιλογή ορισμένων να εγκαταλείψουν τη χώρα και να αυτοεξοριστούν. Δεν υπήρχαν περιθώρια σοβαρής αντίδρασης, προπάντων, την στιγμή που οι προοδευτικές δυνάμεις φαίνονταν ανώριμες να αντιληφθούν το μέγεθος του προβλήματος και τα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά του.

Ενώ η γάγραινα της διαπλοκής και του πελατειακού συστήματος νέκρωνε την κοινωνία, ακόμη και τα πλέον ενεργά τμήματά της, οι προοδευτικοί άνθρωποι στην χώρα, σφύριζαν αδιάφορα ή κοίταζαν πώς θα περισωθούν προσωπικά, κομματικά ή επαγγελματικά. Πίστεψαν ότι κολυμπώντας στο βούρκο είναι δυνατόν να μην καταπιείς τις ακαθαρσίες του. Κάνανε λάθος.

Στο τέλος θα κατηγορηθούν και για συνενοχή και θα απαξιωθούν και αυτοί, όπως ακριβώς τα υποκείμενα εκείνα, τα οποία χρόνια τώρα παρασιτούν στο χώρο της δικαιοσύνης, της πολιτικής, της διοίκησης, των ΜΜΕ και των εταιρειών με τα μαύρα λογιστήρια που διανέμουν πολιτικό χρήμα.

Υπάρχει σημαντική εταιρεία στην Ελλάδα που δεν εκβιάστηκε από τα μαφιόζικα ανθρωποειδή του καθεστώτος; Υπάρχει επιχείρηση που ευδοκίμησε στη χώρα, δίχως τελικά να ενδώσει και να μπει στο παιχνίδι της διαπλοκής και του κομματισμού;
Αν υπάρχει έστω και μία, να μου το πείτε…θα της κάνω χορηγία!

Διάβρωσαν την κοινωνία και μόλυναν τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις οι άτιμοι, με το καθεστώς που επέβαλαν και τώρα βάζουν όλοι πλάτη για να μην τους… πάρει και τους σηκώσει, καλυπτόμενοι πίσω από το νέο σλόγκαν που λανσάρουν: «δεν είμαστε παράνομοι, αλλά ολίγον ανήθικοι!»

Δηλαδή, το μόνο που τρομάζει τους αλητήριους του καθεστώτος είναι η φυλακή. Τίποτε άλλο. Όχι, δεν σας πρέπει η φυλακή. Αυτή είναι κτισμένη για αξιοπρεπείς ανθρώπους, όχι για κοινωνικά ερπετά και πολιτικά σαπρόφυτα.

Ας απέδειξε η γερμανική δικαιοσύνη, οι Αυστριακοί, οι Ελβετοί και οι Αμερικανοί, ότι η Siemens διένειμε μίζες στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας. Ας εξευτελίστηκε η χώρα και οι πολίτες της διεθνώς και επισήμως αυτή τη φορά. Η ελληνική δικαιοσύνη άφησε τους πάντες άφωνους με την άγαρμπη μεθόδευση που ακολουθεί, ώστε να κλείσει άρον-άρον η υπόθεση ως προς τους πολιτικούς και τα κόμματα που εμπλέκονται στο σκάνδαλο.

Μετά από αυτά θέλετε και σοβαρές επενδύσεις! Θέλετε ο κόσμος να σέβεται την χώρα και τους Έλληνες! Πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει η χώρα ως αξιόπιστος εταίρος στην ΕΕ και ανταγωνιστής στο διεθνές περιβάλλον!

Μην τρέφετε αυταπάτες, η Ελλάδα κατρακυλά καθημερινά στο διεθνές σύστημα και αποτελεί αποκλειστικά πεδίο αρπαχτής για τους ισχυρούς και τους μαφιόζους.

Το καθεστώς που πλήττεται άμεσα από το σκάνδαλο Siemens δείχνει να ψυχορραγεί και αυτό το καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την δημοκρατία στην χώρα.

Τώρα πλέον το τέρας της διαπλοκής βρυχάται τραυματισμένο και είναι έτοιμο να δαγκώσει ότι βρίσκεται γύρω του!

Σώστε ότι έμεινε από την κουρελιασμένη εθνική αξιοπρέπεια και την πολύπαθη δημοκρατία σε αυτή την χώρα.

Το τέρας, δυστυχώς, αναπνέει με τα πνευμόνια του πολιτικού συστήματος …βγάλτε το τέρας από τον αναπνευστήρα!

Άι να χαθείς, πολιτικέ!

Του Αγίου

Ύβρις κατάντησε η μέχρι πρότινος μεγάλη τιμή να σε εκλέγουν οι συμπολίτες σου ως αντιπρόσωπο τους στο κοινοβούλιο.

Ως βαριά μομφή εναντίον της προσωπικότητας θεωρείται πλέον ο χαρακτηρισμός: πολιτικός.

Μια νέα απαξιωτική φράση κατακτά ολοένα και περισσότερο έδαφος στις συνειδήσεις των πολιτών: «άι να χαθείς, πολιτικέ!»

Ο/Η πολιτικός άνδρας/γυναίκα περιέπεσε, στη χώρα μας, στο φάσμα της αναξιοπρέπειας και έγινε ρεντίκολο. Να, κάτι σαν συνώνυμο του «δημοσιογράφου» στις συνειδήσεις των πολλών.

Κάποιοι μυστήριοι, εδώ και πολλά χρόνια σαν άλλες Κασσάνδρες, επισημαίναμε τον κίνδυνο για την δημοκρατία από την φθορά του πολιτικού συστήματος και των φορέων του, μέχρι ονομαστικής συμμετοχής σε αυτό.

Όμως, όταν εμείς μιλούσαμε για «φθορά», πολλοί πολιτικοί βούλιαζαν ακόμη περισσότερο στην διαφθορά και την «συμμετοχή» την εννοούσαν «μετοχή».

Χαμένοι στον κομματικό μικρόκοσμό τους και διαπνεόμενοι από το ιδανικό της ένταξης στο πελατειακό σύστημα της διαπλοκής, σε όλα τα επίπεδα εντός και εκτός της χώρας, κατέληξαν να χρησιμοποιούν τους δημοκρατικούς θεσμούς ως πρόσχημα για την προσωπική τους, κοινωνική, άνοδο και ευδοκίμηση.

Έτσι, φίλοι, η δημοκρατία κατέληξε να αποτελεί πρόσχημα για την ουσιαστική, εξουσιαστική επικράτηση ομάδων οικονομικών συμφερόντων, που νομιμοποιούν την αντικοινωνική δράση τους πάνω στην ψήφο του λαού.

Αυτήν ακριβώς την δημοκρατική επίφαση συνηθίζω να αποκαλώ: προσχηματική δημοκρατία.

Ο ρόλος του πολιτικού συστήματος στο πλαίσιο της προσχηματικής δημοκρατίας σχετίζεται με την διαμόρφωση συνθηκών νομιμοποίησης της εξουσίας, είτε ως αναπόφευκτου μεταφυσικού φαινομένου, είτε ως αναγκαστικής επιλογής με αγοραία κριτήρια. Σε κάθε περίπτωση κυριαρχεί η συναλλαγή και διαμορφώνονται ευνοϊκές συνθήκες για την γενικευμένη καλλιέργεια της διαφθοράς, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής.

Εδώ θέλει προσοχή. Την διαφθορά δεν την κολάζουμε ηθικά, μεταφυσικά και αόριστα, αλλά κοινωνικά και πολιτικά, ως σύστημα νομιμοποίησης της συναλλαγής μεταξύ πολιτικής, οικονομίας και κοινωνίας, με κριτήριο το ιδιωτικό όφελος.

Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων των πολιτών και καθιστά τη χώρα ένα απέραντο διαφθορείο - και όχι φρενοκομείο.

Ως φρενοκομείο αντιλαμβάνεται το διαφθορείο «η ωραία Ελλάς» ο πολιτικός που αδυνατεί να καταλάβει πώς η πολιτική κουλτούρα επηρεάζει μεσο-μακροπρόθεσμα τον πολιτισμό σε μια δεδομένη χώρα.

Είναι ο ίδιος που την ύβρη που χαρακτηρίζει το λειτούργημά του, εκλαμβάνει ακόμη ως τίτλο τιμής.

Το πολιτικό σύστημα που δεν έχει την δυνατότητα αυτοκάθαρσης από την δυσωδία των μιζών, τον απεγκλωβισμό του από την διαπλοκή και την αναπαραγωγή του σε μια σύγχρονη, μη-πελατειακή, πολιτική βάση, είναι ένας χαμένος οργανισμός της πολιτείας, ένας ανυπόληπτος θεσμός με ανύπαρκτο κύρος, άρα, και χαμηλή κοινωνική και λαϊκή νομιμοποίηση. Αποτελεί προσβολή για την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία που συνδέεται με αυτήν.

Είναι ικανό να πράττει μόνο αυτά για τα οποία «στήθηκε» και στα οποία, με τα χρόνια, εξειδικεύθηκε: παραγωγή πολιτικού χρήματος, εκποίηση του δημοσίου με ταυτόχρονη υποβάθμιση του ιδιωτικού ανταγωνισμού, δημιουργία κρατικοδίαιτων τζακιών, παράδοση της κοινωνίας για καιροσκοπική εκμετάλλευση από πλανόδια κεφάλαια, διαρκή υποβάθμιση του φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος και κυνική δωροδοκία ξένων κυβερνήσεων για την συγκυριακή υποστήριξη των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων.

Με την κυβέρνηση-Καραμανλή, οι τάσεις αυτές του πολιτικού συστήματος έλαβαν απροκάλυπτο χαρακτήρα. Τώρα πια το σύστημα ξεγυμνώθηκε.

Η μόνη ουσιαστική προσφορά της ΝΔ στη χώρα συναρτάται ακριβώς με την ξετσιπωσιά της. Μεγάλο δώρο – πολύ μεγαλύτερο από αυτά που κάνει ο Καραμανλής στον Πούτιν, στον Μπους, στην Μέρκελ και στον Σαρκοζί – πρόσφερε η ΝΔ στον τόπο: συνέβαλε στο να γίνει αντιληπτό από όλους ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι τροχοπέδη για την κοινωνική ανάπτυξη, παραμορφωτικό για την οικονομία και επικίνδυνο για την δημοκρατία.

Οι λύσεις είναι δύο, αλλά για μας μόνο μία: αγώνας για τον εκδημοκρατισμό, την ελευθερία, την διαφάνεια, την αξιοκρατία, την αξιοπρέπεια και την πραγματική πολιτική.

Κάτω η προσχηματική δημοκρατία και οι φορείς της.
ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Όχι στους νέους ζηλωτές

THΝ KYΡIAKH 15-6-2008, ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΒΟΥΒΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ BLOGS

Η Ελληνική Κυβέρνηση μέσα στις επόμενες μέρες, ετοιμάζεται να προβεί στη ψήφιση νομοθετικού πλαισίου, με το οποίο θα μπορεί να ελέγχει και να φιλτράρει τις ιδέες και τις απόψεις που ανταλλάσσονται στα blogs.

Εμείς, οι χρήστες του διαδικτύου και όχι μόνο, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ψηφιστεί κανένας τέτοιος "νόμος", ο οποίος θα νομιμοποιεί τη λογοκρισία.

Γι' αυτό και κατεβαίνουμε όλοι μαζί στην Πλατεία Συντάγματος, τη Κυριακή 15-6-2008, στις 6 το απόγευμα, ώστε να στείλουμε μήνυμα σε όλους αυτούς που θέλουν να κυβερνήσουν τον Κυβερνοχώρο, για την απόφαση μας να μην επιτρέψουμε την προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας.

--ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ--

Έχουν ειδοποιηθεί για κάλυψη τα ξένα μέσα. Τα Ελληνικά, ας κάνουν ότι καταλαβαίνουν.

Μικροί, Φτηνοί, Κενοί και Κουτοπόνηροι

Του Αγίου

Όταν η Αθήνα πλημμυρίζει, η ΕΡΤ παίζει: «καταστροφικές πλημμύρες έφερε στο δυτικό ημισφαίριο το Ελ Νίνιο».

Όταν η Ελλάδα καίγεται, η ΕΡΤ λέει: « στο έλεος της πύρινης λαίλαπας παρθένα δάση από τον Αμαζόνιο μέχρι το Λιανοκλάδι».

Όταν η χώρα μας καταντά το βασίλειο του κερδοσκόπου συναγωνιστή της κυβέρνησης, η ΕΡΤ διαπιστώνει: « Βουλιάζει η Ευρώπη από το κύμα ακρίβειας – σωσίβιο στους 27 ρίχνει ο Κώστας Καραμανλής».

Αυτή είναι η γραμμή άμυνας της κυβέρνησης και του κόμματος, το οποίο μας διαβεβαιώνει ότι δεν έλαβε την επιταγή της Siemens!

Αυτοί είναι οι γελοίοι στους οποίους ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού εμπιστεύτηκε την ψήφο του. Αυτοί είναι οι άγαρμποι μιμητές των χειρότερων ημερών του ΠΑΣΟΚ.

Χαρείτε τους! Μικροί, φτηνοί, κενοί και κουτοπόνηροι, παρέδωσαν την κοινωνία στην πλέον κερδοσκοπική αγορά της Ευρώπης και βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στην μίζα διασκεδάζουν κιόλας με την δυστυχία του κόσμου.

Χειροκροτήστε λοιπόν το μπουλούκι των θεατρίνων που εξουσιάζει την πολιτική σκηνή, σε σκηνοθεσία Νταβά και με την ευγενική χορηγία της Siemens. Σκηνικά, κοστούμια και υποβολή: Αλέξανδρος Λυκουρέζος, βραβευμένος και για την παράσταση στο σκάνδαλο Μαξίμου-Ζαχόπουλου.

Στην Ελλάδα με την μεγαλύτερη, σε σχέση με τον πληθυσμό και την συμμετοχή στο ΑΕΠ, γεωργία, όπου οι τιμές καταναλωτή εμφανίζουν την διπλάσια σχεδόν αύξηση σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, κυβερνά ένας πρωθυπουργός ο οποίος επιχειρεί να εμφανίσει το πρόβλημα της χώρας, πρόβλημα της ΕΕ.

Όπως ακριβώς το σκοπιανό δεν είναι δικό μας πρόβλημα, αλλά του ΝΑΤΟ! Το πρόβλημα του Αιγαίου πρόβλημα της ΕΕ! Και το κυπριακό πρόβλημα του ΟΗΕ!

Εμείς, να το ξέρετε δεν παράγουμε προβλήματα, μόνον τα καταναλώνουμε και έτσι αυξάνεται ο εισαγόμενος πληθωρισμός και ο τιμάριθμος!

Δεν ξέρω αν με εννοείτε…αν όχι κατεβαίνω από την έδρα της πολιτικής οικονομίας και δίνω τη θέση μου στο αχτύπητο δίδυμο Καραμανλή-Αλογοσκούφη για να συνεχίσει την παράσταση στέλνοντας επιστολή στον πρόεδρο της Κομισιόν, από τον οποίο ζητεί- με μια ημέρα καθυστέρηση και αφού έχει ήδη μπει στην ατζέντα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το θέμα του υψηλού πληθωρισμού- να εξεταστεί κατά την Σύνοδο Κορυφής (19- 20 Ιουνίου) η λήψη μέτρων κατά της ακρίβειας!

Έτσι κάνανε πάντα τα μπουλούκια, εξειδικεύονταν στην κακότεχνη παντομίμα, την οποία παρουσίαζαν ως κλασσικό ρεπερτόριο στους υπηκόους του βασιλείου της αρπαχτής.

Άλλωστε, όπως φαντάζομαι, συμβούλεψε τον κ. Καραμανλή ο έμπιστος του ποινικολόγος-ναυαγοσώστης Αλ. Λυκουρέζος, η διατήρηση της «ακρίβειας» στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, συμβάλλει καθοριστικά εκτός από την διασκέδαση της υπόθεσης και την λυτρωτική διάσταση του ζητήματος από την δημοσιότητά του και στην υποβάθμιση του οργίου με το πολιτικό χρήμα που διένεμε η Siemens σε αυτούς που… δεν πήραν την επιταγή.

Η επιτυχία δεν είναι βέβαια του Λυκουρέζου, ούτε καν του Ρουσόπουλου, πρέπει να αποδοθεί ακριβοδίκαια σε αυτούς που ανήκει: στους νταβάδες και στο ολοκληρωτικό σύστημα ενημέρωσης που έστησαν.

Μπράβο παιδία, καταφέρατε ακόμη και την ταχυδακτυλουργική αφαίρεση του αντιγράφου με τις επιταγές της Siemens, από τον Λυκουρέζο να κρύψετε!

Ας καταθέτει η γυναίκα που έκανε το παιχνίδι με τις επιταγές ότι αντίγραφα του φακέλου με τα στοιχεία «παρέδωσα στον εκπρόσωπο της Debevoise -Plimpton». Αυτός ο φάκελος έκανε φτερά και δεν περιήλθε στα χέρια του εισαγγελέα, καθώς δεν εμπεριήχετο στα στοιχεία, τα οποία του παρέδωσε ο πληρεξούσιος της εταιρείας, Αλέξ. Λυκουρέζος!

Έλα τώρα «Άγιε» που βάζεις και θαυμαστικό, αποσιωπητικά ταιριάζουν καλύτερα…

Ανένδοτος για την διαφάνεια

Του Αγίου

Τεράστιες είναι οι ευθύνες του πολιτικού κόσμου, στο σύνολο του, αν συνεχίσει, έστω και μια μέρα ακόμη, να ανέχεται την επιχείρηση συγκάλυψης από τον κ. Καραμανλή, καθοριστικών για την πορεία του τόπου σκανδάλων.

Η δικαιοσύνη έχει πάψει εδώ και καιρό να λειτουργεί ως φορέας εγγύησης του κράτους δικαίου.

Στην Ελλάδα, ας θεωρήσουμε ότι, η παραδομένη στην κυβέρνηση δικαιοσύνη δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα εξαρτημένο μηχανισμό νομιμοποίησης της εκτελεστικής εξουσίας.

Αντί οι λειτουργοί της δικαιοσύνης να ενδιαφέρονται για την διερεύνηση των φοβερών και πρωτοφανών στην ιστορία της χώρας σκανδάλων, είναι εμφανές ότι πράττουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τα συγκαλύψουν, σκανδαλίζοντας ακόμη περισσότερο τον ελληνικό λαό.

Έτσι, φτάσαμε στο σημείο η ίδια η λειτουργία της δικαιοσύνης να αποτελεί σκάνδαλο.

Ας ομολογεί η γραμματέας του πρώην διευθυντή της Siemens ότι οι μίζες δεν ήταν πάντοτε κρυφές και δεν κινούνταν αποκλειστικά μέσω off shore εταιρειών, αλλά «δόθηκε επιταγή σε πολιτικό κόμμα για χορηγία» και ότι η εταιρεία είχε καταστεί κέντρο έκδοσης «επιταγών δώρων» προς Έλληνες πολιτικούς, ο εισαγγελεύς παραμένει διακριτικός άνθρωπος και δεν δείχνει ζέση να μάθει και τα ονοματάκια των διεφθαρμένων.

Όπως ακριβώς έκανε στο σκάνδαλο Μαξίμου-Ζαχόπουλου και όπως χειρίστηκε το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών, δηλαδή.

Η δικαιοσύνη αποδείχθηκε ακατάλληλη στην διερεύνηση σκανδάλων και στην προσωποποίηση ευθυνών, όταν αυτές ξεπερνούν το επίπεδο της κυρά Μανίτσας της περιπτερούς. Δεν το αντέχει. Είναι υποχείριο της κάθε κυβέρνησης και ενταγμένη στους πελατειακούς μηχανισμούς της. Δυστυχώς, έτσι είναι!

Η λύση για να αποφύγουμε την χούντα είναι μία: ανένδοτος αγώνας για την διαφάνεια.

Όσα κόμματα θεωρούν ότι κατακρημνίζεται το κράτος δικαίου και εξευτελίζονται καθημερινά από την κυβέρνηση-Καραμανλή οι θεσμοθετημένες δικλείδες ασφαλείας για την ομαλή δημοκρατική λειτουργία, ας κατέβουν από τα βουλευτικά έδρανα στο δρόμο.

Ούτως ή άλλως διακοσμητική φαντάζει πλέον η παρουσία τους στο κοινοβούλιο.

Ανέχτηκαν να αποκαλούνται αντιπρόσωποι του λαού σε μια χώρα όπου παρακολουθούνταν οι επικοινωνίες του πρωθυπουργού, μελών του υπουργικού συμβουλίου και πολλών πολιτών, δίχως ποτέ να μάθουν ποιος το διέπραξε και στο όνομα ποιού, παρατηρώντας την φοβισμένη δικαιοσύνη να αρχειοθετεί την υπόθεση, θα υποφέρουν τώρα αυτή τη νέα ταπείνωση;

Θα αντέξουν την εξευτελιστική για το πολίτευμα και τους ίδιους προσωπικά κυρίαρχη αντίληψη ότι είναι όλοι στο κόλπο; Ότι είναι όλοι βουτηγμένοι στις μίζες;

Πώς θα βγουν αύριο να ζητήσουν εκ νέου την ψήφο των πολιτών; Με τι μούτρα θα αξιώσουν την διακυβέρνηση του τόπου;

Κάπου εδώ τα αστεία τελειώνουν. Οι ευθύνες της βουλής είναι τεράστιες. Ας τις αναλάβει, αμέσως.

H κυβέρνηση-Καραμανλή είναι πλέον επικίνδυνη για τους δημοκρατικούς θεσμούς. Δεν μπορεί να λογίζεται ως δημοκρατική εξουσία.

Μετά τον κλονισμό της νομιμοποίησης της εξουσίας, ζούμε τον διασυρμό της νομιμότητας. Φαντάζεστε τι ακολουθεί;

Το Κανένα Κόμμα (ΚαΚο)

Του Αγίου

Κοινό μυστικό του πολιτικού συστήματος αποτελούν τα ευρήματα των τελευταίων μετρήσεων της κοινής γνώμης, που φέρουν στην πρώτη θέση των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος το «Κανένα Κόμμα».

Το ΚαΚο είναι το κόμμα σου, λαέ, λοιπόν;

Από ότι φαίνεται ναι, καθώς σταθερά πάνω από το 30% του δείγματος στις τελευταίες τρεις-τέσσερεις δημοσκοπήσεις με κάλπη ή με διευρυμένο ερωτηματολόγιο, αποφαίνεται ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί από μόνο του να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Το ΚαΚο μπορεί; Εξαρτάται. Το «Κανένα Κόμμα» γνωρίζει τι δεν μπορεί να γίνει και προφανώς αναζητεί την άλλη πιθανότητα (δυνατότητα) για να αντιμετωπισθούν η ανεργία, η κακοπληρωμένη και εξευτελιστική απασχόληση, η ακρίβεια, η περιθωριοποίηση και ο αποκλεισμός, η ανασφάλεια από το μπάχαλο στην εκπαίδευση και στους τομείς κοινωνικής προστασίας, η διαρκής υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της καθημερινότητας, κλπ.

Το ΚαΚο είναι βασικά ένα κοινωνικό «κόμμα», που ζητεί από την πολιτεία να παρέχει στους πολίτες αυτά που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αυτονόητα και εκείνα που μέχρι σήμερα θεωρεί συνταγματικά διασφαλισμένα.

Είναι το κόμμα αυτών που δεν αντιλαμβάνονται την οικογένεια τους σαν μια μικρή ή μεγαλύτερη επιχείρηση, που δεν προόδευσαν (!) τόσο ώστε να συνειδητοποιήσουν την ζωή τους ως μπίζνα και τις σχέσεις τους ως ντιλ! Είναι αυτοί που την έχουν δει κοινωνικά όντα και δεν ξεκόλλησαν οι άμοιροι από το στερεότυπο της κοινωνικής ζωής που διακρίνεται από την αγορά και τις εκφάνσεις της, από το κράτος και τις κομματικές δουλείες του.

Οι υποστηρικτές του ΚαΚο είναι οι σημερινοί αμφισβητίες του συστήματος.

Τους περισσότερους από αυτούς, όμως, δεν θα τους συναντήσεις σε διαδηλώσεις, ούτε θα τους δεις στο δρόμο να καταφέρονται ενεργά εναντίον της εξουσίας. Οι περισσότεροι μοιάζουν κουρασμένοι και πολλοί από αυτούς εμφανίζονται απολύτως απογοητευμένοι.

Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας με φιλοδοξίες καθημερινές και στάσεις αντιφατικές, όχι πάντα φιλικές προς τους συνανθρώπους τους και το περιβάλλον. Κάποιοι από αυτούς είναι μουρμούρηδες και κάποιοι άλλοι γκαντέμηδες και συμπλεγματικοί, συντηρητικοί ή προοδευτικοί, αξιοπρεπείς ή άτομα εξαθλιωμένα με εμφανώς τραυματισμένο εγωισμό.

Αυτοί είναι και δύσκολα διακρίνονται από τους άλλους, που ενταγμένοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο κομματικό σύστημα και τον πελατειακό μηχανισμό του, ελπίζουν για μια καλύτερη εξυπηρέτηση (ρουσφέτι) στο μέλλον.

Οι οπαδοί του ΚαΚο, τελικά, διαφέρουν από τους θιασώτες των κομμάτων του δικομματισμού, είτε επειδή δεν είναι βολεμένοι αρκετά ώστε να το παίζουν υπεράνω της καθημερινότητας, είτε διότι δεν ελπίζουν ή δεν θέλουν να ελπίζουν στην ένταξη τους στους μηχανισμούς της κομματικής πατρωνίας.

Αυτό και μόνο θα μπορούσε να τους καταστήσει ανατρεπτικό κοινωνικό στοιχείο για το πολιτικό σύστημα, σε μια περίοδο που το καθεστώς δέχεται και χτυπήματα από μέσα.

Αν τα μέλη του ΚαΚο καταλήξουν τελικά να στρέψουν την πολιτική ζωή αριστερά ή ακόμη δεξιότερα θα εξαρτηθεί από τις κινήσεις του ΠΑΣΟΚ και των κομμάτων της αριστεράς. Τα μέλη του «Κανενός Κόμματος» δεν αποτελούν αυτό που νομίζαμε μέχρι τώρα: πελάτες του δικομματισμού. Απέσυραν την εμπιστοσύνη τους προς τον δικομματισμό και δεν ψωνίζουν από τα γνωστά πολιτικά σουπερμάρκετ.

Θέλουν κάτι άλλο, λιγότερο αγοραίο και περισσότερο κοινωνικό. Κάτι, όχι ευκαιριακό και προϊόν μικροκομματικής ανάγκης, αλλά κάτι πολιτικά ελπιδοφόρο με μόνιμο και σύγχρονο κοινωνικό προσανατολισμό.

Μια νέα μεταπολίτευση, ας πούμε, που θα μετέβαλλε το ΚαΚο σε μεγάλο καλό για την Ελλάδα και την κοινωνία της.